Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 7/10. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 7/10. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 5 grudnia 2022

Bullet Train, reż. David Leitch

Bullet Train, reż. David Leitch

Bardzo miłe dla oka. Po pierwsze nieszablonowa akcja. Sytuacja na ekranie prowadzona jest sprawnie, nie przekomplikowana, ale i nie przynudza, nowe elementy wprowadzane są po dobrym przygotowaniu. Jest to krzywe zwierciadło kina akcji i kina sensacyjnego, jedna z prób odpowiedzi na pytanie co robić po bondach. Przy tym tam, gdzie ma być dowcipnie, to po prostu jest. Rzadkość. I za to, za ten błysk i ambicję zrobienia kina komercyjnego w sposób choć trochę odkrywczy myślę, że należy się dobra ocena.

7/10

środa, 29 czerwca 2022

Boîte noire (Czarna skrzynka), reż. Yann Gozlan

Boîte noire (Czarna skrzynka), reż. Yann Gozlan

Bardzo dobry europejski dreszczowiec. Spec od czarnych skrzynek usiłuje ustalić przyczynę katastrofy, jednak uparcie ciągle coś nie pasuje do całości układanki. Niby powolne tempo, a film napięcia nie traci, przeciwnie - podkręca. Dobry pomysł, dobre wykonanie, kilka zwrotów, ale zrobionych w naturalny sposób, bez naciągania i chamskiej próby zaskoczenia widza za wszelką cenę. Tu jest z finezją. Do tego stale utrzymujący się pesymistyczny nastrój, który nie wiadomo skąd się bierze, którędy tak sprawnie jest przemycany. Warte polecenia.

7/10

sobota, 19 marca 2022

High Ground (Z góry; Misja w High Ground), reż. Stephen Johnson

High Ground (Z góry; Misja w High Ground), reż. Stephen Johnson

Naturalistycznie ukazany konflikt między australijskimi tubylcami i białymi. Słuszność jest jak najbardziej po stronie tubylców, ale pokazano ich w sztucznie umoralizowany sposób. Film opowiada o tragicznym epizodzie w długiej i równie tragicznej historii tych kontaktów. Jest też o tym, jak trudno  powstrzymać samonakręcającą się spiralę zemsty.
Trochę męcząca praca kamery - mnóstwo zbliżeń i szerokie obiektywy, mało wiarygodne spojrzenia przez celownik snajperski. Wszystko to pewnie miało się komponować z ogólną wymową, ale raczej zwraca uwagę samo na siebie.
Opisanie tego na fimwebie jako thriller/akcja to kolejny przykład, że tamtejsi redaktorzy nie oglądają filmów, które wstawiają na stronę.

7/10

poniedziałek, 27 września 2021

BAC Nord (Północny bastion), reż. Cédric Jimenez

BAC Nord (Północny bastion), reż. Cédric Jimenez

To już trzeci film tego reżysera, który opisuję i trzeci z oceną 7, więc coś jest na rzeczy. Jak się okazuje, nie znam tyko jednego jego filmu, niestety jest po francusku.
Grupa policjantów, którzy nie są święci, robi przekręt. Celem przekrętu jest dorwanie handlarzy narkotyków, a więc wedle reguły, że cel uświęca środki. Sytuacja jednak się komplikuje.
Mam wrażenie, że to jest taki rodzaj filmu, jakie chciałby robić Patryk Vega, tylko mu nie wychodzi. Kino naturalistyczne, brutalne, chwilami wręcz reportażowe, bez czarno-białej etyki, ale doskonale zrobione, angażujące. Kibicuję Jimenezowi.
Film oparty na faktach.

7/10

niedziela, 26 września 2021

De Oost (Wschód), reż. Jim Taihuttu

De Oost (Wschód), reż. Jim Taihuttu

Wielkie brawa przede wszystkim za uczciwą niejednoznaczność. Sytuacja w Indonezji po wojnie była szalenie skomplikowana i jest to pokazane. Postawa Holendrów, zarówno w czasie wojny, jak i podczas interwencji w koloniach - również. Bohaterowie zachowują się wiarygodnie, mają swoje racje, nie są "papierowi". Aktorstwo i realizacja wszystkich elementów - bez zarzutu, może tylko trochę przydługa pierwsza część, bez paru rzeczy obeszlibyśmy się. Cóż, Holendrzy rozliczyli się w tym filmie ze swoją nie zawsze chlubną historią w taki sposób, że i mnie to obchodziło. Najgorszym błędem podobnych filmów jest ich hermetyczność, zwykle te rozliczenia interesują tylko przedstawicieli krajów, w których je zrealizowano. Tu pojawia się kawał historii, a także pewna uniwersalność tematu. Naprawdę niezłe.

7/10

czwartek, 24 czerwca 2021

Retfærdighedens ryttere (Jeźdźcy sprawiedliwości), reż. Anders Thomas Jensen

Retfærdighedens ryttere (Jeźdźcy sprawiedliwości), reż. Anders Thomas Jensen

Mads Mikkelsen znakomicie przysłuża się duńskiemu kinu. Mam wrażenie, że ten gość jest swoistym natchnieniem tamtejszej kinematografii, chętnie zatrudniany nie tylko w duńskich filmach, charakterystyczny i dość plastyczny przed kamerą. No i dobrze, bo co produkcja z nim, to co najmniej niezła, bywa że i bardzo dobra. Tu mamy akurat nieco filozofujący dramat psychologiczny z elementami kryminału i paroma "atrakcjami" w postaci strzelanin. To jednak tylko przyprawa, opisanie tego obrazu jako "kryminał, akcja" to kolejny przykład niekompetencji redaktorów Filmwebu, na który to portal narzekam często i słusznie.

Główne pytanie fabuły to pytanie o determinizm. Następne to pytanie o związki, zależności, tezy są tu mniej nośne komercyjnie niż w Efekcie motyla, za to ciekawsze i bardziej prawdopodobne. To po prostu lepszy film. Mowa także jest (nie wprost) o odpowiedzialności, a nawet pada parę interesujących uwag na temat boga (tego chrześcijańskiego), co jak na kino w sumie komercyjne jest podejściem mocno ambitnym. I właśnie za to daję aż siedem punktów, film przekracza standardowe podejście kina komercyjnego do widza. Może jest to nieco naciągana siódemka, jednak niech będzie.

W skrócie: ginie matka i żona. Mąż wraca z wojny i szuka sprawców. Pomagają mu matematyk i informatycy. Wydarzenia szybko się komplikują.

7/10

wtorek, 15 czerwca 2021

Wrath of Man (Jeden gniewny człowiek), reż. Guy Ritchie

 Wrath of Man (Jeden gniewny człowiek), reż. Guy Ritchie

Zastanawiałem się o czym jest to film i myślę, że o śmierci. Jest to też oczywiście kryminał, kino akcji o facecie szukającym zemsty, jednak śmierć jest tu rozważana na wiele sposobów i pokazana tak dokładnie, jak rzadko się zdarza.

Ponadto Guy Ritchie nareszcie zrobił film, który mi się podobał w całości. Bardzo solidne, miałem skojarzenia z francuskimi kryminałami, przez swoisty brud i dosłowność. 

7/10

środa, 12 maja 2021

Druk (Na rauszu), reż. Thomas Vinterberg

Druk (Na rauszu), reż. Thomas Vinterberg

Niezłe. Rozwija się jak tendencyjne kino odwykowe, zaczynasz pić i jest coraz gorzej, a potem albo bohaterowie umierają, albo nawracają się na trzeźwość. A jednak nie. Teza filmu zdaje się dość realistyczna: wszyscy piją, niektórzy przez to giną, inni jakoś bardziej lub mniej chwiejnie lub stabilnie czerpią z tego picia korzyści i żyją, gorzej lub lepiej kontrolując sytuację. Prymitywny dydaktyzm, o który podejrzewałem przez 3/4 fabuły jednak nie nastąpił.

Dogma 95 trzyma się tu mocno, może nieortodoksyjnie, ale spokojnie można pokazać jako przykład, że definicja przetrwała, choć wciąż denerwuje mnie ta maniera.

7/10

niedziela, 21 marca 2021

Den blomstertid nu kommer (Unthinkable, Niemożliwe), reż. Victor Danell

 Den blomstertid nu kommer (Unthinkable, Niemożliwe), reż. Victor Danell

Niezwykle realistyczna wizja współczesnej wojny - takiej, jaką mogłaby być. Wątek trudnej relacji między ojcem i synem wpleciony jest w sytuację totalnego chaosu, dezinformacji, zerwania komunikacji. Nie wiadomo kto atakuje, ale robi to skutecznie - padają wszystkie systemy, nieznane rodzaje broni demolują rzeczywistość, struktury się rozpadają, wojsko jest bezradne, rząd - o ile istnieje - nie ma pojęcia co się wydarza. Wszystko to obserwowane jest z punktu widzenia zwykłych ludzi, próbujących coś robić, gdzieś się ukryć, czegoś się dowiedzieć. Świetny scenariusz i, niestety, dość prawdopodobny, o ile ktoś zdecydowałby się na prowadzenie wojny na dużą skalę w Europie.

7/10

niedziela, 7 lutego 2021

Valan (Valan - dolina aniołów), reż. Béla Bagota

Valan (Valan - dolina aniołów), reż. Béla Bagota

Kolejny film o zaszłościach rumuńsko-węgierskich, a bywało to sąsiedztwo trudne. Tu akurat rzecz toczy się w częściowo węgierskiej społeczności w Rumunii, o ile udało mi się zorientować w geografii. Kryminał w skandynawskim stylu, ponury, zimowy, zbrodnie podszyte są jakimś nawiedzeniem, które ogarnęło zbrodniarza. Byłaby to solidna szóstka, ale właśnie z tego naddatku socjohistorycznego dodaję jeden punkt. Ciekawy materiał porównawczy z innymi rumuńskimi oraz węgierskimi filmami zogniskowanymi na wspomnianym sąsiedztwie.

7/10

Dveselu putenis (Burza dusz), reż. Dzintars Dreibergs

Dveselu putenis (Burza dusz), reż. Dzintars Dreibergs

Kawał solidnie zobrazowanej historii Łotwy z okresu I wojny światowej. Historycznie, o ile się zorientowałem, jest poprawnie, realizacja naprawdę bardzo solidna. Żeby tak polska produkcja Bitwa warszawska miała tę samą klasę, ech, marzenia...

Historia chłopaka, który poszedł na wojnę. Łotysze zdradzani po kolei i wyzyskiwani przez mocarstwa. Batalistyka zrobiona świetnie. Uprzedzam - strasznie dużo śmierci w tym filmie, ale tak to wyglądało, zginęło w tamtym czasie bardzo dużo Łotyszy, a realizm jest jedną z wielu zalet filmu. Mocno polecam.

7/10

niedziela, 17 stycznia 2021

Shugaley, reż. Denis Neymand

Shugaley, reż. Denis Neymand

Tytuł podaję za IMDB, trudno o jakieś szersze informacje o tym filmie, poza prawdopodobieństwem, że jest częściowo oparty na faktach.

Rosyjski socjolog zostaje aresztowany przez Mudżahedinów w Libii i przetrzymywany jako dość niewygodna karta przetargowa. Świat muzułmański pokazano jako podzielony, pełen i złych, i dobrych, skrajności. Polityka jest tu brudna, a realizacja całkiem sprawna. Może za dużo w tym całym brudzie niemal nieskazitelnej Rosji, za to podłej Turcji i USA, to oczywiście trochę razi. I nie jest to, jak w opisach ani film akcji, ani wojenny, to dramat sensacyjny.

7/10

wtorek, 12 stycznia 2021

Qu'un sang impur (Komando Breitnera), reż. Abdel Raouf Dafri

Qu'un sang impur (Komando Breitnera), reż. Abdel Raouf Dafri 

Nie jest to dzieło wybitne (czuć nadmiar echa z Parszywej dwunastki i Czasu apokalipsy), ale z pewnym nadmiarem jednak daję siódemkę, bo też przecież nie jest tak źle. Film rozliczeniowy, jeden z coraz większej liczby francuskich obrazów postkolonialnych. Tezą wydaje mi się przekonanie, że podłość nie ma narodowości, a wojna jest zła, bo jest zła, niezależnie czy jest się Algierczykiem, czy kimkolwiek.

7/10

niedziela, 13 grudnia 2020

Boss Level, reż. Joe Carnahan

Boss Level, reż. Joe Carnahan

Skojarzenia z Dniem świstaka są naturalne, z początku nawet trochę się obraziłem myśląc, że to marna próba skopiowania pomysłu. Jednak nie. Poza ogólnym założeniem fabuły (facet ginie i budzi się rano w tym samym miejscu od nowa) mamy tu po pierwsze wątek kryminalny - prowadzone jest śledztwo. Po drugie fabuła jest raczej skomplikowana, ale nie dopatrzyłem się błędów. Akcja toczy się żwawo, świetne zdjęcia i montaż. Najważniejsze jednak wydaje mi się to, że zrobiono znakomite postmodernistyczne kino. W muzyce (świetnej), zdjęciach, wątkach fabularnych, scenografiach, wszędzie pełno nostalgii do lat 70., 80., i w ogóle do tego co było. Przy tym sama idea maszyny z jednej strony zamrażającej czas, z drugiej - odtwarzającej w kółko to, co już było, zdaje się ogniskować filozofię sztuki ponowoczesnej w jej najbardziej precyzyjnych założeniach. Jest to więc poniekąd film o sobie samym i o czasie, w którym powstał, ilustrujący ten czas, a jednocześnie skonstruowany według reguł nim rządzących. Znakomite.

7/10

wtorek, 1 grudnia 2020

Unknown Battle (Rzhev, Nieznana bitwa), reż. Igor Kopylov

Unknown Battle (Rzhev, Nieznana bitwa), reż. Igor Kopylov

Nareszcie solidny rosyjski dramat wojenny, po kilku opisanych tu kiepskich próbach. Tu wszystko się zgadza: świetne zdjęcia, dopracowana batalistyka, oparcie epizodu na sporej historycznej kampanii. Duża rezerwa w stosunku do komunizmu, dwóch przedstawicieli stalinowskiej dyktatury to jednocześnie dwie najmniej jasne postacie. Historia jest opowiedziana w odcieniach szarości, nie ma tępego hołdu dla szlachetnych bolszewików, ale nie ma też przesadnego rewizjonizmu, który byłby tu nie na miejscu. Do tego ciekawie rozegrane konflikty personalne na tle większej kampanii. Warto.
Swoją drogą ciekawe podobieństwa z chińskim obrazem Ostatnia bitwa.

7/10

czwartek, 5 listopada 2020

Monster Problems (Love and Monsters), reż. Michael Matthews

Monster Problems (Love and Monsters), reż. Michael Matthews

Na razie nie dotarłem do polskiego tytułu. Świetne postapo dla młodzieży i dla dorosłych. Dając 7 punktów zawahałem się, bo jest to film w wielu punktach zbliżony do Turbo Kid, które jest jednak lepsze, a notę dałem tę samą. Po czterech latach Turbo Kid dostałoby u mnie co najmniej o punkt więcej. Takie życie, tak to jest z tymi notami. I zanim do sedna, wspomnę o świetnej grze psa. Pies the best.

Świat zmutowanych małych zwierzątek, które stały się ogromne i jedzą ludzi po katastrofie chemicznej. Przygoda życia chłopca, który z niedorajdy zmienia się w bohatera, ale takiego bohatera, który wie, kiedy bohaterstwem jest odpuścić, a nie zabić wszystko. Zdecydowanie ponowoczesne kino, igrające z konwencjami, także z konwencją "źle zrobionych efektów specjalnych i gumowych potworów". Konwencjonalny przebieg fabuły ślicznie przełamany ponowoczesną ironią i kilkoma woltami, urocze, wciągające, siebie-świadome. Tak.

7/10


 

czwartek, 6 sierpnia 2020

The Outpust (reż. Rod Lurie)

The Outpust (reż. Rod Lurie)

Zaskakująco dobre kino, choć i autor nie wziął się znikąd. Film ma charakter udawanego reportażu, ale jest to udawane bardzo zręcznie. Forma jest w sumie paradokumentalna. Rzecz podkręcona jest faktem, że dzieło oparto na prawdziwych zdarzeniach. Bardzo dobre kino wojenne, pozostaje mi może dodać tylko, że gdyby z równą wprawą kręcono Karbalę, byłaby znacznie lepszym filmem. Tu także kamera jest uwolniona ze statywu, jednak nikt nią nie miota, jakby się jakiemuś nałogowi trzęsła ręka, tu jest lekkość i sens takiego prowadzenia obrazu.

7/10

sobota, 1 sierpnia 2020

Vivarium, reż. Lorcan Finnegan

Vivarium, reż. Lorcan Finnegan

Film, jak sądzę, o trudach rodzicielstwa, obłożony skomplikowaną symboliką tego procesu i niedający się odczytać inaczej, niż metaforycznie. No i smutny, jak samo życie. 
Para kochanków - moim zdaniem - zalicza wpadkę. I to ich wykańcza. Trafiają na symboliczne koszmarne osiedle, które jest tak naprawdę ich sytuacją. I okazuje się, że dupa blada.

7/10

piątek, 20 marca 2020

Togo, reż. Ericson Core

Togo, reż. Ericson Core

Autentyzm i kilka bardzo mocnych scen z gatunku "przygodowych" ekstremalnie - to atuty. Zdecydowanie warto zobaczyć, historia jest z morałem i przepięknie sfilmowana. Oczywiście mądre psy i śliczne szczeniaki mają łapać za serca, powiedzmy jednak, że film się spodoba także tym, których akurat to nie bierze.
Ładny zbieg okoliczności - ten obraz i Zew krwi wyszły niemal w tym samym czasie. Ciekawie też ze sobą korespondują.

7/10

poniedziałek, 17 lutego 2020

1917, reż. Sam Mendes

1917, reż. Sam Mendes

Ciekawa rzecz, niesłusznie przyrównywana do Szeregowca Ryana, to zupełnie nie takie kino. Szukałbym raczej skojarzeń w kierunku Czasu apokalipsy skrzyżowanego z Dunkierką. Najważniejszy jest tu klimat, wędrówka w głąb "jądra ciemności", ukazanie absurdu wojny, zwłaszcza totalnej, z niewidzialnym wrogiem. Konflikt z początku wieku zobrazowano jako upiornie oniryczny, jako zły sen, który jest niestety prawdziwy. Obrazy są niemal baśniowe, a wszelkie potworności żołnierze przyjmują z niepojętą obojętnością. Ów zły sen rozładowuje się być może realistycznie, z umiarkowaną ulgą, jednak takie zakończenie mimo wszystko rozczarowuje. I to chyba najsłabszy element tego obrazu nasyconego - być może właśnie niezamierzonymi, przypadkowymi - symbolami, figurami, przenośniami. Szkoda, że ten potencjał "magicznego" snucia obrazów nie został odpowiednio wyzyskany. Dobre, solidne i wartościowe kino, jednak nie arcydzieło.

7/10