Pokazywanie postów oznaczonych etykietą James Gray. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą James Gray. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 30 września 2019

Ad Astra, reż. James Gray

Ad Astra, reż. James Gray


„Ad astra” to oczywiście francuska nazwa pierwszego balonu, myląca, bo do gwiazd dość daleko, zarówno balonem, jak i (w skali kosmicznej to niewielka różnica) takimi rakietami jak w tym filmie. A rakiety są stare, trochę jak z lat 80., wizja przyszłości jest tu wizją nieco udoskonalonej teraźniejszości czy nawet przeszłości.
Sam nie wiem, czy to aby S-F. „Ku gwiazdom” to odwrócenie, podróż na zewnątrz jest podróżą do środka. To przede wszystkim opowieść o „zrywaniu pępowiny” z ojcem i szukaniu samego siebie, w dalszej kolejności – wyraźne sugestie na temat potrzeby odnajdywania boga, sensu, itd.
Tempo pozornie jest powolne, ale z pewnością jeśli ktoś wyjdzie na dwie minuty, to straci istotny element, tak naprawdę akcja jest gęsta i usiana szczegółami. Niemal przez cały film trwa podkład muzyczny i zastanowiłem się – gdyby tak podłożyć muzykę bardziej dynamiczną, czy nie byłby niezły film akcji. Ale jest to „muzyka grozy”, dość cicha, powolna, w sumie – jedyny element „slow” w całym obrazie.
Głównym składnikiem jest jednak atmosfera, czerpiąca zarówno z Odysei 2001, jak i z conradowskiego toposu podróży w głąb – czegoś, bo przetwarza się jego dżunglę różnie. Tu przetworzono „jądro ciemności” na Kosmos, zresztą pada kilka sugestii lub dosłownego obrazowania wyjścia ze światła w ciemność. James Gray to reżyser, którego drugi film obejrzałem. Pierwszy, Zaginione miasto Z także jest "conradowski", może nawet jeszcze bardziej i może ma jakieś skłonności do takich metafor, jak Aguirre gniew boży, Czas apokalipsy czy właśnie Odyseja.
Każdą scenę można rozumieć jako przenośnię wewnętrznych zmian bohatera i uniwersalizować. Niekiedy jest to subtelne, niekiedy nachalne, niekiedy może i trywialne. Miałem też wrażenie, że wspomniana mieszanina podkręconego tempa akcji z melancholijną muzyką niekiedy się gryzie.
Wyszedłem z kina ogólnie zadowolony, z mieszanymi uczuciami i wrażeniem przerostu ambicji nad umiejętnościami. Obsada i aktorstwo – znakomite. Miłośnicy muzyki elektronicznej w stylu lat 70 będą ucieszeni z soundtracku.

6/10

czwartek, 28 września 2017

The Lost City of Z (Zaginione miasto Z), reż. James Gray

The Lost City of Z (Zaginione miasto Z), reż. James Gray

W czasach kina akcji wydawać by się mogło, że formuła filmu przygodowego nie ma już racji bytu. Pozornie jedyna różnica między nimi polega na tym, że kino akcji jest tym samym, co kino przygodowe, tylko więcej się dzieje. Dodatkowo sprawę gmatwa fakt, że najlepiej pamięta się nieudane filmy przygodowe o eksploracji Afryki lub serię Winnetou. I już po sprawie?
Otóż nie. Mamy tu nawiązanie do najlepszych wzorców trzech nurtów: kina biograficznego, przygodowego i podróżniczego. Schyłek epoki wielkich odkryć, obsesja likwidacji białych plam na mapach, fascynacja egzotyczną przyrodą, nieprawdopodobna determinacja podróżników - wielu z nich zginęło, co nie powstrzymywało kolejnych. Do tego ciekawa historia rodzinna i doskonałe tło społeczne. 
Klasyką tego rodzaju obrazów jest fascynacja, z jaką kamera śledzi przyrodę i autochtonów. Oczywiście jest to montażowo znacznie doskonalsze niż w produkcjach (już właściwie zabytkowych) w rodzaju Mogambo. Znajdziemy też realistyczny obraz kolonizacji, ale jednocześnie bez fascynacji, chwilami nawet krytyczny (w przeciwieństwie do produkcji z połowy ubiegłego wieku). Jednak wspomniana "zafascynowana kamera" jest wciąż obecna. Dziedzictwem lat 70. są krótkie sceny "tripu", doskonale umiejscowione w naturalnym biegu opowieści. Psychodeliczno-sentymentalny odcień, pozornie trudny do sklejenia z tych dwóch elementów, utrzymuje się przez całą końcówkę i doskonale domyka historię.
Piękne zdjęcia i dbałość o szczegóły scenografii dopełniają ten znakomity film. Zdecydowanie wart polecenia.

7/10