Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Włochy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Włochy. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 9 lutego 2021

My Honor Was Loyalty (Leibstandarte), reż. Leone Frisa, Alessandro Pepe

My Honor Was Loyalty (Leibstandarte), reż. Leone Frisa, Alessandro Pepe

Nieprawdopodobnie nudny film wojenny-antywojenny. Pijana małpa z kamerą i silenie się na smutki biednych, zagubionych esesmanów. 

2/10

piątek, 14 sierpnia 2020

L'immortale (Nieśmiertelny), reż. Marco D'Amore

 L'immortale (Nieśmiertelny), reż. Marco D'Amore

Współczesne gangsterskie kino włoskie miewa ciekawe wcielenia (Gomorra, Suburra, Jeeg Robot z opisanych tutaj, coś pominąłem na pewno). Spodziewałem się czegoś równie dobrego i zawiodłem się. To historia kogoś w rodzaju mafijnego Bonda, który jednak jest straszliwie nieprzekonujący. Wygląda na wiecznie przestraszonego, bez osobowości, a sama historia jest sztampowa. Do tego akcja toczy się na Łotwie, Łotyszy i Rosjan potraktowano niefajnie. Daję pięć punktów chyba z litości.

Na plus - świetnie odtworzone lata 80. wraz z rekwizytami i plenerami. Na minus - bezsensowny tytuł, Nieśmiertelny to klasyka kina nowej przygody, słowo właściwie zarezerwowane na stałe i jednoznacznie kojarzone.

5/10

środa, 24 czerwca 2020

Il primo re (Pierwszy król), reż. Matteo Rovere

Il primo re (Pierwszy król), reż. Matteo Rovere

Historyjka nudna jak flaki z olejem, mająca z mitem tyle wspólnego, że Romulus zabił Remusa, nic więcej. Po co do udziwniać, skoro można było napisać fabułę bliską mitologii i znacznie bardziej zajmującą? Ckliwe, patetyczne, nieprzekonujące, a cała właściwie akcja, to łażenie po lesie.

2/10

środa, 4 kwietnia 2018

La ragazza nella nebbia (Dziewczyna we mgle), reż. Donato Carrisi

La ragazza nella nebbia (Dziewczyna we mgle), reż. Donato Carrisi

Film, w którym ktoś udaje, że skandynawski typ kryminału (zużyty, zajechany od lat do filcu, schematyczny) może stać się włoskim czy innym tam typem kryminału, w którym ktoś wyciera sobie buzię marką Toniego Servilli, wytworzoną zresztą przez tego szarlatana i ściemniacza Sorrentino, i w którym po godzinie wiemy, że chodzi tylko o to, żeby na sam koniec wk***ić widza zakończeniem. I znamy to zakończenie. Marnowanie czasu.

2/10

piątek, 15 września 2017

Silence (Milczenie), reż. Martin Scorsese

Silence (Milczenie), reż. Martin Scorsese

Trudno coś powiedzieć o tym filmie w kilku zdaniach. Pomimo, że historia jest poprowadzona klasycznie, „od – do”, niezupełnie udało mi się wyznaczyć puentę. Nie widzę powodu, żeby obraz traktować jako antychrześcijański, czy też w ogóle – antyreligijny, niekoniecznie też jest skierowany przeciwko japońskiej tradycji, a nawet gdyby był, to Europa nie była w niczym lepsza. Może jest to po prostu rozprawa o wierze, takiej, jaką jest; nieoceniające przyglądanie się, kracauerowska „wiara w rzeczywistość”, a więc wbrew pozorom kino nienarracyjne. Tego paradoksu bym się trzymał w czasie projekcji.
Mamy więc film o ludziach, a w szczególności o tym, jakie miejsce zajmuje w ich wnętrzu wiara i jak się ma do innych składowych. Mamy też po troch film antropologiczny, bo kilka fragmentów bardzo celnie określa różnice mentalności zachodniej i wschodniej. Mamy w końcu kawałek historii chrześcijaństwa jako model całej jego historii i przedziwnej elastyczności tego ruchu (bo jest tu traktowane jako dość różnorodny ruch, a nie jednolite wyznanie, czy też nawet grupa wyznań).
Dodatkowo warto wziąć pod uwagę świetną obsadę, a sam reżyser także przyzwyczaił do tego, że niekoniecznie puentuje swoje dzieła.
Czy warto? Warto, a jeśli ktoś dokopie się do czegoś głębszego, to tym lepiej. Pomimo drastycznej i oryginalnej tematyki nie widzę jednak powodu, żeby dać więcej niż szóstkę

6/10


niedziela, 7 maja 2017

Lo chiamavano Jeeg Robot (Jeeg Robot), reż. Gabriele Mainetti

Lo chiamavano Jeeg Robot (Jeeg Robot), reż. Gabriele Mainetti

Twórcy tego znakomitego filmu mają świetne wyczucie konwencji. Z jednej strony są na bieżąco z najnowszym kinem mafijnym (takim jak Gomorra i Suburra Stefano Sollimy), kinem brudnym i brutalnym, z nieco reporterskim zacięciem i kompletnie wyleczonym z romantycznej mitologii Ojca chrzestnego. Z drugiej zaś strony lądujemy tu w kinie superbohaterskim, z całą jego niedorzecznością, absurdalnymi zbiegami okoliczności, przerysowanymi czarnymi charakterami i innymi dosłownymi nawiązaniami do pierwszo- i drugoligowych klasyków.
Mamy w końcu postać, która na superbohatera zupełnie się nie nadaje, zresztą jej supermoc ma charakter dość prymitywny. Postać ta przechodzi jednak klasyczną, campbellowską przemianę wewnętrzną. Do tego wszystkiego wylewająca się nostalgia za latami 80. (na to wskazuje choćby wiek głównego bohatera i parę nawiązań w dialogach). Taką sprawność w operowaniu gotowymi konwencjami napotkałem w ostatnim czasie jedyniew Turbo Kid (i daję tę samą ocenę). Ten film to oczywiście nic innego, jak „układanie z gotowych klocków”, ale sposób to uświęcony i jak najbardziej właściwy, pod warunkiem, że wykonany dobrze. Tu jest więcej niż dobrze. Zderzenie poszczególnych elementów wykonano perfekcyjnie, efekt jest po prostu znakomity.
Oryginalne japońskie anime o robocie Jeeg powstało w połowie lat 70., rozpowszechniło się w Europie o kilka lat później. 

7/10



sobota, 6 maja 2017

Perfetti sconosciuti (Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie), reż. Paolo Genovese

Perfetti sconosciuti (Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie), reż. Paolo Genovese

Rozgrywanie lęków prywatnych i społecznych. Genovese dobrał się do tego, o czym każdy myśl, ale niekoniecznie chce mówić – i wygrał na tym niezły film. Oczywiście od samego początku wiadomo, że chodzi o zdradę i to już ujawnia podstawowy problem, który stoi za wszystkimi takimi sytuacjami. Jest to oczywista oczywistość, na tyle oczywista, że czyni projekcję dość przewidywalną. Naturalnie, żeby nie było zbyt łatwo, najpierw pojawią się zmyłki i inne drobne kłamstewka, czasem nawet grubsze. Podobnie też jak w niektórych kryminałach dostaniemy fałszywe tropy i na pytanie „kto zdradził” (analogicznie do „kto zabił”) odpowiedź nie musi być oczywista.
To wszystko jest dobrze przemyślane, tak żeby film nie nudził. Na koniec dostajemy jednak coś, co jest próbą moralizowania, w nie najgorszym nawet stylu. Jest to sugestia, że niekoniecznie kłamca jest winny kłamstwa. Winny jest okłamywany niegotowy na prawdę (z różnych powodów niegotowy). Ostatecznie zmuszony do tej gotowości przechodzi, podobnie jak okłamujący, katharsis, i już wszystko jest dobrze. Może to spłycenie, a może pogłębienie?

6/10

niedziela, 16 kwietnia 2017

L'atessa (Oczekiwanie), reż. Piero Messina

L'atessa (Oczekiwanie), reż. Piero Messina

Kolejna wersja czekania na Godota, dość odległa od mitotwórczego dramatu, ale w swej istocie podobna. Nie da się zrobić dobrego filmu z wypełniaczy i impresji. Chyba że jest to film awangardowy, a ten nie jest. Jedyny interesujący motyw, który mógł się pojawić, to wątek potencjalnego związku lesbijskiego między bohaterkami, ale zdradzę, że nic takiego się nie dzieje. Moje poszukiwania sensu tej fabuły skończyły się niczym. Jeśli komuś się uda, to gratuluję, tylko pytanie czy warto.

3/10

piątek, 24 marca 2017

Suburra, reż. Stefano Sollima

Suburra, reż. Stefano Sollima

Trudno powiedzieć, na ile realistyczny jest to fim, bo nie znamy realiów włoskiej mafii, ale Sollima jest konsekwentny. Pewne jest co najmniej to, że dba o konwencję, która jest realistyczna i że trzyma się tematu.
Teza jest dość falatistyczna: zawsze znajdzie się ktoś, kto rozwali system, bo jest młodym wilczkiem i woli zrobić z siebie idiotę (produkując przy okazji kilka trupów) niż uszanować w miarę stabilny układ. A układ obejmuje władzę (co ciekawe w filmie w ogóle nie pojawia się policja, cały świat przedstawiony jest mafią), obejmuje też Watykan (mamy próbę interpretacji abdykacji Ratzingera, przyczyną miałoby być wkręcenie Watykanu w brudne interesy).
Totalna przypadkowość i "czynnik ludzki" to mechanizmy tej historii. Nie ma ładu po żadnej stronie prawa. Dość przygnębiające, ale sensowne i dobrze nakręcone.

7/10

niedziela, 22 stycznia 2017

Non Essere Cattivo (Nie bądź złym), reż. Claudio Caligari

Non Essere Cattivo (Nie bądź złym), reż. Claudio Caligari

Kolejny po różnych Gomorrach naturalistyczny dramat o marginesie społecznym we Włoszech. Bieda, narkotyki, ludzie prości, ale urokliwi jak w La Stradzie. Zresztą Fellini też tu przebrzmiewa na różne sposoby. Chłopaki są w gruncie rzeczy uczciwe i dobre, tylko żyją w paskudnym, beznadziejnym systemie.
Acha, to nie jest żaden film mafijny czy gangsterski, to dramat społeczno-obyczajowy. Chyba mogę polecić.

6/10


piątek, 16 września 2016

Le meraviglie (Cuda) reż. Alice Rohrwacher

Le meraviglie (Cuda) reż. Alice Rohrwacher

Jak dla mnie to film o niczym. Robiłem co mogłem, żeby wyłowić cokolwiek, poddaję się. Ciekawostka: główny bohater jeździ starym polonezem. Ma nawet znaczek FSO.

1/10

środa, 14 września 2016

Arianna, reż. Carlo Lavagna

Arianna, reż. Carlo Lavagna

Tak to jest z filmami na ważne tematy, że sama ważność niekoniecznie je obroni. Impresyjne wstawki, dłużyzny, jakieś wklejki od Tarkowskiego z cieknącą wodą i bujającymi się roślinami, całe sekwencje poświęcone jeździe samochodem. Wszystko to pewnie ma pomóc zbliżyć się do bohaterki (choć można to był załatwić inaczej), ale też trudno nie pomyśleć, że chodzi o prostu o wypełnienie czasu projekcji. Pomimo ślimaczego tempa i tych wstawek, całość trwa godzinę i 15 minut. A i tak można się znudzić.
A teraz o temacie: tak, jest istotny. Co ważne aktorstwo (wręcz może "typaż") jest niezłe, poza tym horyzont poinformowania widza jest niewiele większy niż horyzont poinformowania postaci, co jest dobrym zabiegiem w przypadku takiej fabuły. Czy warto obejrzeć? Może to trochę mdłe, może nieco zbyt nachalne w jednoznacznych diagnozach, ale mimo wszystko chyba warto, o ile kogoś interesuje temat tożsamości płciowej. Ludzie, którzy doświadczyli podobnych traum być może zapunktują znacznie wyżej. Ja oceniam po prostu film:

5/10


poniedziałek, 5 września 2016

A Bigger Splash (Nienasyceni), reż. Luca Guadagnino

A Bigger Splash (Nienasyceni), reż. Luca Guadagnino

Cała przydługa ekspozycja tego filmu to sprawy towarzyskie. Pogaduchy, wspomnienia rodzinne, ploteczki, nostalgia. Oglądanie tego to jak przebywanie w towarzystwie ludzi, którzy o tym wszystkim sobie rozmawiają całymi dniami. Więc przebywałem. Muszę powiedzieć, że dawno nie spędziłem czasu z tak strasznie nudnymi ludźmi, rozmawiającymi o tak potwornie nieinteresujących rzeczach, niedotyczących czegokolwiek, co mnie interesuje. Bawiłem się jak na imprezie rodzinnej, z podpitymi wujkami wspominającymi harcerskie czasy sprzed pięćdziesięciu lat. Kto wszedł na drzewo i pod kim się złamała gałąź. Albo kto zaspał na zbiórkę.
W połowie zarysowuje się konflikt (był sygnalizowany, ale to były mętne sygnały, ekspozycja trwa ponad pół godziny...). Od tej chwili film z nudnego robi się dopuszczalny. Dodaję punkt za to, że ktoś zabił tego półgłówka i drugi – za aktorstwo, powiedzmy – średnie. Niektórzy grają świetnie, inni grają tak sobie. No i jeszcze jeden punkt za to, że film próbował wydusić z siebie jakieś rozliczenie z jakimś pokoleniem jakichś buntowników jakiejś idei. Tyle, że w ogóle mnie to nie obchodzi. Acha, muzyka momentami naprawdę niezła. No to jeszcze jeden punkt.

4/10

czwartek, 21 kwietnia 2016

Youth (Młodość), reż. Paolo Sorrentino

Youth (Młodość), reż. Paolo Sorrentino 

Po Wielkim pięknie, które dało mi mieszane odczucia bardzo byłem ciekaw nowego obrazu Włocha robiącego coraz większą karierę. Poprzedni film spotkał się z zachwytami, ja zareagowałem podejrzliwie. Ten efekt mógł być równie dobrze skutkiem nieprzeciętnego talentu, jak i szczęścia połączonego z szarlatanerią. Zarzuty o wtórność wobec Felliniego uważam za całkowicie uzasadnione, oby to była tylko wtórność, a nie na przykład próba „wkupienia się” tanim chwytem. Czego więc dowiedziałem się po Młodości?
Potwierdziła się niestety ta gorsza opcja. Film „ufortyfikował się” na trzech pozycjach, które mają go obronić: zdjęcia, aktorzy i przekaz. Jest jeszcze czwarty element, który wspiera tę konstrukcję, mianowicie przyprawiono całość podawanym z umiarem surrealizmem. Zdjęcia faktycznie są dobrze przemyślane, choć czasem przedobrzone, przeestetyzowane nachalnie wołające „zobacz jakim jestem pięknym zdjęciem!”. Aktorzy robią swoje bardzo dobrze, chociaż reżyser każe im się zachowywać źle. Zastyganie w jakichś posągowych pozach, poruszanie się teatralnie, ostentacyjnie, wydumane gesty, nienaturalne zajmowanie miejsc w kadrze, epatowanie „wielką sztuką” i jakąś pretensjonalną „klasycznością”, pseudo-koneserstwo w relacjach z innymi postaciami i światem zewnętrznym – to wszystko powoduje, że dobrzy aktorzy grają źle pomyślane postacie. Najgorsze jednak jest to trzecie pole, na którym Sorrentino usiłuje się bronić. Ów przekaz, który w założeniu miał być bez wątpienia potokiem głębokich myśli, sentencji i mądrości życiowych. Nie udało się. O ile w Wielkim pięknie jeszcze nie popłynął – nie było z tym przesady, a kamuflaż też był nieźle przemyślany – o tyle w Młodości te nachalne pouczenia o życiu stanowią większość dialogów. Najgorsze jest to, że owe mądrości wyjęte z diegezy nie mają racji bytu, w świecie pozafilmowym są definitywnie bezużyteczne. Postacie wygłaszają te swoje kwestie z powagą antycznych sentencji, jednak ich płytkość, zadęcie, pretensjonalność z biegiem fabuły zaczynają razić w sposób trudny do zniesienia. Przypomina to kazania niektórych księży, którzy „tak pięknie i mądrze mówią”, tylko minutę po kazaniu nikt nie pamięta o czym była mowa, a wszystkie te nauki są bezużyteczne w praktyce, naładowane banałem podanym podniosłym tonem.
Ostatecznie nie znalazłem nic oprócz pozowania na kino artystyczne przy pomocy sprawnego kopiowania środków używanych w kinie artystycznym. Sorrentino nie ma do powiedzenia niczego od siebie, a kiedy próbuje - epatuje truizmami. Gdzieś na początku drugiej godziny projekcji cały świat tego filmu zaczyna się wydawać „zrobiony”, straszliwie sztuczny, nie mądry a przemądrzały, rażąco mentorski i naiwnie filozofujący. Dawno nie zdarzyło mi się, żeby ktoś przez całe dwie godziny uparcie próbował mnie pouczać o życiu i nie powiedział przy tym niczego godnego uwagi. Cały ten spektakl sprawia wrażenie zabawy, w której najlepiej bawi się sam Sorrentino, jakby nie mógł nacieszyć się własną wspaniałością – więc celebruje ją pompatycznym montażem, onanizuje się wymyślnymi ujęciami i „pouczającymi” dialogami brzmiącymi jak wzięte z powieści socrealistycznej. I chociaż ufortyfikował się starannie, chociaż wszędzie stoją tabliczki ostrzegawcze „nie krytykuj, bo tu wszystko jest wybitne” – pomimo pewnych zalet nie umiem nie skrytykować.

4/10

piątek, 26 lutego 2016

Pentameron (Il racconto dei racconti), reż. Matteo Garrone

Pentameron (Il racconto dei racconti), reż. Matteo Garrone

Film o niezwykłej intensywności, doskonały przykład przepaści dzielącej realizm (tu niemal nie występuje) od naturalizmu (występuje do przesytu). Przepiękne plenery, niesamowite kostiumy, trochę gorzej z aktorstwem, ale mieści się w normie. Oczywiście wiele wnosi – nie tyle kreacja, co sama obecność – Salmy Hayek.
(fragment recenzji, pełny tekst na portalu CINERAMA).

7/10