Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polska. Pokaż wszystkie posty

środa, 23 czerwca 2021

Magnezja, reż. Maciej Bochniak

Magnezja, reż. Maciej Bochniak

Wsparłem polską kinematografię. Byłem jedynym widzem na sali, a do tego obejrzałem reklamy. Do rzeczy jednak. Ten film to idealny dowód na to, że nie każdy potrafi opowiadać fabułą. To znaczy – fabuła jest, ale nic mnie to wszystko nie obchodziło. Na chybcika, postacie ledwie naszkicowane (wyłącznie powierzchowne cechy, tyle samo dowiaduję się o ludziach, których spotykam w spożywczym), żadnego uzasadnienia dla tła historycznego, żadnego charakteru społeczności. Dialogi są tak nieprawdopodobnie sztuczne, że w sumie mógłby to być film niemy. Najbardziej istotne punkty akcji i tak zdają się bez znaczenia, podobnie jak reszta ekranowych zdarzeń.

Dawno nie widziałem Ostaszewskiej źle grającej swoją rolę, a Kuleszy – nigdy. Zmuszenie ich do tego, to swoisty wyczyn. Nie wiem na czym to miało polegać, wyglądało na to, że silą się na przerysowanie, ale takie przerysowanie, które ma zwracać uwagę samo na siebie. Tak, jakby przedrzeźniały postacie, których konstrukcja sama w sobie jest już pastiszem. Dotyczy to zresztą całego tego filmu, może to jakaś asekuracja? Takie walenie po oczach, że twórcy parodiują fakt, że zrobili pastisz, przy czym jest to pastisz spaghetti westernu, który sam w sobie jest już pastiszem. Jedyna dobra rola właściwie to Chyra, choć i jemu scenariusz to i owo rozwalił. Czytałem zachwyty nad grą Szyca i nie podzielam. Wygląda jak facet kiepsko przebrany za kobietę, a nie jak „nietypowa” kobieta. Przypomina to jakiś dziecięcy teatrzyk, w którym nie widzimy postaci z fabuły, tylko nieudolnych aktorów i ich wyobrażenie o tym, jak należy grać. Zamiast śledzić rozwój wypadków, siedzę i wyobrażam sobie „burzę mózgów” na planie i jej wynik, np.: „widz musi pomyśleć, że to Szyc, który udaje, że nie umie grać”, a więc myślimy o Szycu. Sorry, to nie kabaret, to film fabularny. W kabarecie chcę pamiętać, że to Szyc, obowiązuje umowność, wyzyskuje się ją. W filmie chcę myśleć o jego postaci.

To raczej jedna z tych typowych sytuacji, kiedy twórcy z wypiekami na twarzy wymyślają kolejne gagi, bo wymyślanie ich faktycznie jest zabawne i wciągające, jednak oglądanie realizacji tych pomysłów – już nie. Zaśmiałem się może dwa-trzy razy, a próbowano mnie rozśmieszać co parę minut. 

Z innych, pomniejszych wad to np. modna hiperpoprawność polityczna: oglądamy świat rządzony przez silne i inteligentne kobiety, w którym żyją głupi, podli lub upośledzeni mężczyźni. Takie tam popłuczyny ideowe po różnych wonder woman, itp. Oglądamy akcję na terytorium Polski, którą to akcję tworzą Żydzi i Rosjanie. Trzecioplanową dopiero postacią jest głupi i sprzedajny polski policjant, który pieprzy się z owcą. Gdyby to jeszcze był dobry film, to olałbym te bezmyśle mody, ale tu rażą szczególnie.

Wracając na koniec do pastiszu: rozumiem grę z motywem muzycznym z Ennio Morricone, ale to co słyszałem jest na granicy plagiatu. No chyba, że podpisano z kimś jakąś umowę na wykorzystanie tematu.


3/10

poniedziałek, 23 listopada 2020

Ostatni Samotnik, reż. Amadeusz Kocan

Ostatni Samotnik, reż. Amadeusz Kocan

Film niezależny. Oceniłem go w kategoriach uniwersalnych, jak inne filmy, ale gdyby dać pewne fory za amatorskie możliwości i brak doświadczenia oraz zaplecza, to dałbym pewnie ósemkę. Produkcja jest bardzo ambitna, scenariusz nie jest wzięty z dupy, w miarę skromnych (zapewne, bo nie sądzę, żeby stał za tym wielki kapitał) możliwości powstało coś naprawdę interesującego. Niejedna profesjonalna produkcja jest co najwyżej na tym samym poziomie.
Historia nieco zbliżona do Stalkera z większą domieszką fantasy i militariami.
Powodzenia!

5/10

piątek, 14 lutego 2020

Czarny mercedes, reż. Janusz Majewski

Czarny mercedes, reż. Janusz Majewski

Teatr telewizji udający film. Sterylnie wyczyszczony, od światła po kostiumy, sztuczny do niedorzeczności. Pozbawiony klimatu, co próbuje się ratować perwersją, przerysowaniami, przedobrzonymi „szkolnymi” zdjęciami i obsadą, dość nieefektywnie wyzyskaną.
Intryga zarówno kryminalna, jak i wojenna jest błaha i nie angażuje.

2/10

środa, 24 października 2018

D'après une histoire vraie (Prawdziwa historia), reż. Roman Polański

D'après une histoire vraie (Prawdziwa historia), reż. Roman Polański

Najsłabszy jak dotąd film Polańskiego, winić można chyba kiepski pierwowzór literacki. I nawet najlepsza adaptacja, reżyseria i dobre w sumie aktorstwo nie mogły tego uratować. 
Polański od Tragedii Makbeta wciąż ulega fascynacji silnymi postaciami kobiecymi, wszystko zmierza w dobrym kierunku, jeno jakoś niemrawo, przewidywalnie, a puenta bardzo rozczarowuje (chyba, że uznamy jedną z postaci za nieprawdziwą, ale cóż by miało z tego wynikać?).
Czekam na Sprawę Dreyfusa, liczę na Pana, Panie Twórco.

czwartek, 7 czerwca 2018

Sobibór, reż. Konstantin Chabienski

Sobibór, reż. Konstantin Chabienski

Jest to koprodukcja, ale oczywiście z głównym udziałem Rosjan. Ma to swój sens, bo o ile wiadomo coś o historii buntu, najważniejszą rolę odegrali radzieccy Żydzi, żołnierze w niewoli. Byli też jednak Żydzi z innych krajów, w tym także z Polski i postarano się, żeby mówili we właściwych językach, głównie poprzez dobór aktorów z tych państw. 
Realia historyczne są w ogóle najmocniejszą stroną filmu, chociaż zdjęcia są właściwie równie wspaniałe. Jedyne, co szwankuje to sama historia - po prostu znana. Zwłaszcza jeśli wcześniej zrobiło się research, a jeszcze wcześniej oglądało Ucieczkę z Sobiboru. Oczywiście, upamiętnienie tak wyjątkowej akcji jest warte kolejnego filmu, są jednak jakieś drobne problemu z budową dramaturgii. Może dlatego, że śledzimy losy wielu osób, z których większość albo ginie dość szybko, albo pojawia się w połowie filmu. 
Nie zmienia to faktu, że mamy do czynienia z dobrym wartościowym i - uprzedzam - ciężkim kinem.

6/10

wtorek, 29 sierpnia 2017

Pokot, reż. Agnieszka Holland

W zamierzchłych czasach pozytywizmu istniał taki nurt jak „powieść tendencyjna”. Papierowi bohaterowie, idealne dobro, idealne zło, proste konflikty, brak studium psychologicznego, moralizatorstwo, czarno-biała rzeczywistość, przekaz moralny wypowiadany wprost, emocjonalność na pograniczu afektywności, tyrady, ckliwość, rozdzieranie szat, tanie ssanie ze stereotypów.
Po długich wahaniach obejrzałem Pokot. Czułem się, jakbym oglądał Ogniomistrza Kalenia. Z jednej strony zajmująca fabuła, wciągający scenariusz, znakomita robota operatorska, itd. Z drugiej – ładunek propagandowy, który razi na dwa sposoby: łopatologiczną formą i paskudną treścią. W najgorszych socrealistycznych produkcyjniakach nie widziałem takiej ilości egzaltowanych kazań na temat dobra i zła, jak w Pokocie.
Jeśli ktoś czyta tego bloga (dobrze, nie będę przesadnie skromny, widzę statystyki i faktycznie niejeden ktoś czyta tego bloga), zauważy że niemal całkowicie pomijam polskie kino. Oglądam, ale nie piszę o tym. Jeśli robię wyjątek, to naprawdę mam powód.
Wrócę więc do produkcyjniaków, bo Holland kopiuje te rozwiązania: papierowy bohater, uproszczona wizja świata, absolutnie niewiarygodne rysunki psychologiczne postaci, polaryzacja postaw, skrajności, wyjaśnienia deklarowane explicite w niekończących się tyradach, emocjonalność, grafomania w dialogach, „słuszna sprawa” jako usprawiedliwienie marnej warstwy artystycznej, manipulacja poglądami przy pomocy emocji, fałszywe tezy forsowane pracą kamery, argumenty emocjonalne, uproszczenia, skróty, erystyka.
Najgorsze jest to, że etyka obrońców etyki jest nieetyczna. Jeśli już ustaliliśmy, że jest to film propagandowy, to należałoby ustalić z jaką tezą mamy do czynienia. Otóż teza tego propagandowego filmu brzmi: zabijanie ludzi jest słuszne, o ile są to ludzie, którzy zabijają zwierzęta. Jest jednak jeszcze jeden (wyszła mi niezła aliteracja) problem z Pokotem. O ile niektóre dzieła z okresu socrealistycznego są naprawdę nieźle poprowadzone i świetnie przemyślane retorycznie (a przez to mają siłę oddziaływania), o tyle retoryka Pokotu jest po prostu marna. Kiedy oglądam Życie raz jeszcze czy Piątkę z ulicy Barskiej, dostaję argumenty, wobec których muszę naprawdę się skupić, aby je odeprzeć. Retoryka Pokotu to tylko wrzaski i nadużywanie wielkich słów. Brzmi jak przemówienie Szczuki z Popiołu i diamentu, które zresztą Wajda dokręcił pod presją ówczesnych władz. I nie chodzi już o marne, naprawdę, aktorstwo Agnieszki Mandat (może nie z winy samej aktorki, a złego prowadzenia?), nie ma też wpływu świetne aktorstwo Miroslava Krobota. Nawet praca kamery jest zbyt ostentacyjna. Teza, że zabijanie larw owadów jest holokaustem, to po prostu nadużycie i nie mam słów, którymi mógłbym opisać skalę tego nadużycia.
Centralnym problemem Pokotu jest etyka. Wracam do osi tej noty: pod osłoną thrillera przemycono tu film propagandowy, a więc opatrzony tezą i mający wywierać wpływ. I musimy pamiętać że metafora ma przełożenie na realia. Umiejętność czytania metafory niestety zanika, ale do tej właśnie umiejętności zdają się odwoływać Olga Tokarczuk i Agnieszka Holland. I obie panie okazują się zwolenniczkami kary śmierci. Jakoś mi to nie pasuje do ich potocznej narracji, a – proszę wybaczyć – umiem czytać metaforę. Jeśli już robi się wtopę artystyczną i etyczną, to dlaczego jeszcze dołącza się do tego wtopę wizerunku?
Jest w tym wszystkim jakaś podskórna nienawiść, jakaś pełzająca zemsta, jakaś intencja, którą trudno mi odgadnąć, ale bałbym się zasnąć w towarzystwie twórców tego scenariusza. Jem mięso, czuję się zagrożony. O to chodziło? Czy zdanie „to nie my zaczęliśmy tę wojnę” oznacza, że trwa wojna i że obrońcy zwierząt mają ochotę mordować ludzi w zemście za mordowanie zwierząt? Myślę że tak, o ile starczy im odwagi. Etyka i logika nie mają tu nic do rzeczy, to jest rozgrywanie osobistych kompleksów.
Trudno oprzeć się wrażeniu, że jest to symetryczna forma hipokryzji, lustrzane odbicie Polski katolickiej. W obu przypadkach na wierzchu jest egzaltowana, cukierkowa miłość, a pod spodem wściekła, zapiekła nienawiść, zemsta, wręcz sekciarstwo. 
Bohaterka filmu jest morderczynią i psychopatką. Ostatnia z jej ofiar umiera żywcem zjedzona przez larwy. Jednego dnia ta sympatyczna pani głaszcze umierającego dzika (śliczny obrazek), a następnego zakatowuje na śmierć człowieka, scenariusz woła „dobrze zrobiłaś”. Zostaje (fabularnie) usprawiedliwiona i przypuszczalnie będzie zabijać dalej. Po co nam krzesła elektryczne, skoro wystarczy wpuścić do społeczeństwa czułych psychopatów dokonujących samosądów? Przypominam, że mamy do czynienia z filmem propagandowym, a więc opatrzonym tezą i postulatem.
Nie wiem, czy jestem za karą śmierci czy przeciw. Na szczęście nie muszę o tym decydować. Znam kilka osób, których nie lubię. Robią złe rzeczy. Ale gdyby ktoś mnie spytał, czy skazałbym najgorszego wroga na śmierć w męczarniach poprzez zjedzenie żywcem przez larwy, odpowiedziałbym, że tylko chory człowiek ma takie pomysły. A film propagandowy Pokot usprawiedliwia taką zbrodnię. Taka jest jego teza. Morderczyni żyje tam sobie spokojnie, chroniona przez przyjaciół i niemal uświęcona. W czasach rozkwitu video takie sielankowe ujęcia kręcono nakładając rajstopę na obiektyw. Odrzucam nienawiść i kicz, odrzucam ten film.
Chciałbym podnieść notę za zdjęcia, oświetlenie, grę aktorską, montaż, pracę kamery, cokolwiek. Nie da się, te elementy też są słabe lub co najwyżej poprawne. Najgorszy film Agnieszki Holland ever. 

2/10 

niedziela, 26 lutego 2017

Secret Sharer (Tajemniczy sojusznik), reż. Peter Fudakowski

Secret Sharer (Tajemniczy sojusznik), reż. Peter Fudakowski

Kiedy główny bohater przedstawił się jako „Konrad”, już wiedziałem na co się zanosi. Rzeczywiście, atmosfera od samego początku jest „conradowska” i, co najważniejsze, nie to się nie gubi, nie rozmywa, pomimo upchnięcia fabuły w nowoczesne konwencje kinowe i współczesną oprawę. Zestawiając to ze Smugą cienia Wajdy można zauważyć, jak dobrze poradził sobie Fudakowski (co prawda wspomniany film Wajdy jest chyba jego najgorszym). Nie znam co prawda opowiadania, na którym oparto scenariusz, jednak bez wątpienia była to inspiracja, a nie kopiowanie gotowego tekstu.
Wszystko wskazuje na to, że mamy do czynienia z debiutem reżyserskim. Debiut jest bez zadęcia, bardzo sprawny. Ci, którzy oczekują efekciarskiego thrillera, powinni sobie odpuścić. Atmosferze bliżej jest do zeszłorocznego Sarmasik, jest co prawda zachowane napięcie dreszczowca, ale to dreszczowiec „literacki”, przez co trochę inny, niespieszny, ze swoistym urokiem. Absolutnie godne polecenia. Jest nawet interesujący zwrot, pozwalający się zastanowić kto jest tytułowym sojusznikiem i dla kogo.
Ciekawy jest też przykład dość nietypowej koprodukcji. I z punktu widzenia krajanów - związki z Polską, historyczne, symboliczne, kulturowe. Łącznie z tym, że jedna polska melodia jest ważnym punktem zwrotnym w psychologicznej dynamice filmu.

6/10


niedziela, 22 stycznia 2017

Embers (Gasnące iskry), reż. Claire Carré

Embers (Gasnące iskry), reż. Claire Carré

Najciekawszy wniosek, jaki mi przyszedł do głowy, to że jest to pochwała życia bez pamięci i bez kultury. Wizja jest przerażająca dopiero wtedy, kiedy pokazuje się ludzi z pamięcią – odizolowanych, nieszczęśliwych.
Film składa się z kilku równoległych wątków, które razem wzięte tworzą jakieś przesłanie. Kompletnie nielogiczne wydaje mi się, że nikt nie robi notatek, pomimo utraty pamięci i groźby, że utraci znowu. Poza tym świetne plenery i post-apo scenografie (zapewne naturalne, rzadko budowane). Wszystko to jednak tak artystowskie i niejasne, że ostatecznie nadmiernie podatne na interpretacje, a żadna z tych interpretacji nie ma ciężaru, który pozostawiłby ślad.

4/10

niedziela, 18 grudnia 2016

Hel, reż. Paweł Tarasiewicz, Katarzyna Priwieziencew

Hel, reż. Paweł Tarasiewicz, Katarzyna Priwieziencew

Potraktujmy to tak: zabawa montażem. Istnieje pewna ilość sekwencji i ujęć, istnieje też pewna dowolność złożenia ich. To oczywiście spełnia pewne postulaty sztuki współczesnej i zdaje się iść drogą Cortazara (i innych), mianowicie idea jest w teorii angażowania widza. Widz ma sobie poukładać sam. Tyle, że widz za cholerę nie wie w czym rzecz.
Tak, jestem w stanie zinterpretować przebieg wypadków, ale mam nieodparte poczucie, że gdybym zrekonstruował przebieg fabuły w jakiś inny sposób (lub na wiele innych sposobów), to też dałoby się obronić.
Można też potraktować to jako impresję lub ciąg impresji fotograficznych. Do produkcji użyto różnych rodzajów taśmy filmowej i to widać. Autorzy zdjęć mieli dobre oko i wyczucie, wyzyskali te możliwości. Tyle, że (znów kończę akapit od „tyle, że”) ten film nie miał być kolażem efektownych obrazów, a dreszczowcem.
Ogólnie twórcy wykazali się wieloma talentami oprócz jednego – oprócz talentu do opowiadania historii. Opowiedzieli interesujący wstęp i utknęli na tym, na czym zatrzymuje się wielu początkujących pisarzy: nie wiadomo co ma być dalej. Jestem niemal pewien, że zdezorientowanie widza wynika z braku pomysłu autora (czy też grupy autorów).
Nie ma scenariusza i nie ma historii. Jest tylko klimat i gdyby twórcy zrobili jakieś „artystowskie” dzieło nowomoedialne, to byłoby fair. Ale oni usiłują najpierw przekonać widza, że ma do czynienia z fabułą, a potem wytryskują na ścianę klasyczny kolaż, czystą sztukę wizualną.
Koncepcja jest dobra i słuszna, ale niedorobiona. Mam poczucie, że „polski Lynch” byłby lepszy od Lyncha, ale musi się najpierw napracować, żeby się jakoś różnić i być tak samo sprawnym technicznie. Obraz sprawia wrażenie, jakby ekipa miała słomiany zapał, a lynchowski surrealizm jest tak ścisły, że nie da się wepchnąć żyletki w szczelinę. Hel natomiast rozłazi się sam pod własnym ciężarem.
Ach, pojawia się też skojarzenie z powieścią Castorp Pawła Huellego, choć może niezamierzone. Jednak przesłanie „uważaj, Polska to dziwny kraj”, jest stale obecne i to akurat jest interesujące spostrzeżenie.
Niezrozumiałej symboliki jest tam wiele i znów trudno mi uwierzyć, są to dobrze przemyślane symbole. Na przykład dlaczego ciągle przed kamerę jest wpychany pentagram? Lekko przechylony, jak we fladze Turcji. Pojawia się tak często na kurtce bohatera, że albo ma znaczenie (ale jakie, jakie??), albo jest to błąd w sztuce.
Na duży plus znakomita scena tańca na rurze, jedna z lepszych, jakie sobie przypoimnam. To świadczy o tym, że jako ekipa plastyków realizatorzy wypadają dużo lepiej niż jako ekipa filmowców. Kolejnym plusem jest niezłe rozegranie wątku zdrady i zazdrości. Ta warstwa buduje napiecie znacznie skuteczniej niż niejasno i mdło prowadzona warstwa kryminana. Jeśli dodać ze dwa punkty za zdjęcia i ambicje, to wychodzi cztery. I nie więcej.

4/10

Rudý kapitán (Czerwony kapitan), reż. Michal Kollar

Rudý kapitán (Czerwony kapitan), reż. Michal Kollar

Dubbing jednak przeszkadza, nic na to nie poradzę. Ale dobrze, gdyby pominąć dubbing, to co z resztą filmu? Nic, niezły kryminał, ale nic więcej. Średniak w szumnej oprawie. Trochę przesadzili z ilością potworności, chcieli być chyba bardziej skandynawscy od Skandynawów. Rola Stuhra niezła, ale nie odstaje od ogólnego poziomu filmu.

4/10

środa, 20 lipca 2016

Hrútar (Barany. Islandzka opowieść), reż. Grímur Hákonarson

Hrútar (Barany. Islandzka opowieść), reż. Grímur Hákonarson

Nie podzielam jakoś zachwytów nad tym, ale oglądało się dobrze. Może po prostu zbyt serio potraktowali postulat „slow”. Ale jeśli ktoś szuka stosunkowo oryginalnego kina artystycznego, to z pewnością nie będzie zawiedziony. Po prostu zdaje mi się, że widywałem lepsze filmy w tej konwencji.

5/10

poniedziałek, 20 czerwca 2016

Git, reż. Kamil Szymański

Git, reż. Kamil Szymański

Film na poły amatorski. To znaczy - złe dialogi, bardzo złe aktorstwo (chociaż niezłe charakteryzacje), makabryczne dłużyzny (chociaż film jest krótki). Z drugiej strony to interesująca próba pokazania więziennego środowiska z maksymalnym realizmem. Do tego nienajgorzej pomyślana intryga. Uważam, że warto śledzić tego twórcę, a wygląda na to, że to jego pierwszy film. Na tym etapie należy raczej pogratulować niż krytykować.

4/10

czwartek, 3 marca 2016

The Here After (Intruz), reż. Magnus von Horn

The Here After (Intruz), reż. Magnus von Horn

Skąd pomysł na te wszystkie sceny, które w żaden sposób nie popychają akcji do przodu, nie wnoszą niczego i nie są w jakikolwiek sposób ważne z punktu widzenia rozwiązań fabularnych? Może od Antonioniego? W ogóle pełno tu kina nowofalowego, w każdym razie - tak czy owak - wszystkie "nieważne" fragmenty są organiczną częścią opowieści i jakoś tak jest to zrobione, że bez nich nie byłoby filmu. To już naprawdę wysoka szkoła jazdy.
Tropów psychologicznych w tym filmie jest milion. Tropów społecznych - drugi milion. Cudowna wieloznaczność, która bynajmniej nie sugeruje, że autor nie wie o co mu chodzi. I kolejny ponury sygnał ze Szwecji - po Tommy, po Obcym niebie, po Faro, robi się smutno, nie trzeba nawet czytać Mankella.
Świetne kino, wahałem się między 7 i 8, ale dam się ponieść emocjom.

8/10

czwartek, 25 lutego 2016

Ukryty w cieniu, reż. Gracjan Goring

Ukryty w cieniu, reż. Gracjan Goring

Doskonałe, prawdziwe delikatesy. Miłośnicy konwencji szukają filmów klasy B w jakichś amerykańskich gniotach o rekinach i innych, które osiągnęły „klasę Z”, ale nie ma w nich śladu klasy B. Nie mówię już o Tarantino, który klasę A sprowadza do Z, nie przechodząc przez B, tak to się wszystko jakoś splątało. A tu, proszę, pod nosem leży taka perełka krajowego wyrobu. Wyrób sensacyjnopodobny. Jak ktoś szuka prawdziwego B, to ma tutaj całe półtorej godziny. Tyle, że wielbiciele kina Z, czy też „najgorszych filmów świata” poczują się być może rozczarowani, bo to nie są jaja z pogrzebu. To jest pogrzeb.

2/10

niedziela, 21 lutego 2016

Sąsiady, reż. Grzegorz Królikiewicz

Sąsiady, reż. Grzegorz Królikiewicz

Reżyser konsekwentnie eksploruje kino wymagające czasu, skupienia i zaangażowania widza. Internauci (demokracja) uważają, że to szmira. To oczywiście efekt niewiedzy, że istnieje kino inne niż narracyjne i braku pomysłu, jak takie filmy oglądać.
Autorem zdjęć jest Krzysztof Ptak, znany choćby z Papuszy i Domu złego. Montaż wizualny i dźwiękowy oraz zdjęcia to dzieło. Do tego dochodzi perspektywa historyczna, bo film jest nie tylko „jakiś” (to znaczy – dobrze sfilmowany), ale też „o czymś” (opowiada historię). Cóż z tego, skoro to nie jest historia kolesia, który przy pomocy magicznego młotka rozbija hiperskorupę kosmicznego łowcy czołgów strzelających antymaterią do wielkich pancernych owadów gwałcących rozpustne żony kowbojów.
Film do pokazywania chyba tylko w Polsce i nie dla wszystkich widzów. Rzecz dla tych, co mają sporo wolnego czasu. Bez pośpiechu, bez tych wszystkich rzeczy, które należy zrobić po projekcji. Wyłączyć się i patrzeć. Piękne, poetyckie kino o teatralnym nadmiarze, aluzyjne, piętrowe. Jest też nieco humoru, nie tylko w momencie, kiedy pojawia się Mariusz Pudzianowski w roli księdza.
Zarzuty: nadmiar ambicji „artystowskich”, historia jednak nie jest aż tak zajmująca, żeby zastąpiły ją świetne skądinąd zdjęcia i rewelacyjny montaż, chwilami brakło tempa (ale bynajmniej nie mam na myśli potocznie pojętej „akcji”).
Film miał premierę na świecie w 2014, a w Polsce – w 2015.

7/10