Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Francja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Francja. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 23 sierpnia 2022

Código Emperador (Kryptonim Imperator), reż. Jorge Coira

Código Emperador (Kryptonim Imperator), reż. Jorge Coira

Niby w porządku, ale bardzo moralizatorskie - jak daleko można się posunąć, manipulując faktami "w słusznej sprawie". Inwigilacja ludzi, fabrykowanie dowodów w celu kontrolowania polityków, itd. No i śledczy, którego ruszyło sumienie, bo się zakochał. Banał banałem pogania, więc nawet całkiem niezła robota filmotwórcza tu nie pomaga.

4/10

środa, 29 czerwca 2022

Boîte noire (Czarna skrzynka), reż. Yann Gozlan

Boîte noire (Czarna skrzynka), reż. Yann Gozlan

Bardzo dobry europejski dreszczowiec. Spec od czarnych skrzynek usiłuje ustalić przyczynę katastrofy, jednak uparcie ciągle coś nie pasuje do całości układanki. Niby powolne tempo, a film napięcia nie traci, przeciwnie - podkręca. Dobry pomysł, dobre wykonanie, kilka zwrotów, ale zrobionych w naturalny sposób, bez naciągania i chamskiej próby zaskoczenia widza za wszelką cenę. Tu jest z finezją. Do tego stale utrzymujący się pesymistyczny nastrój, który nie wiadomo skąd się bierze, którędy tak sprawnie jest przemycany. Warte polecenia.

7/10

sobota, 28 maja 2022

Médecin de nuit (Nocny lekarz), reż. Elie Wajeman

Médecin de nuit (Nocny lekarz), reż. Elie Wajeman

Film "szeregowy", jeden z wielu, bez szczególnych aspiracji, w sumie udany w kategorii, do której sam chce należeć. Obejrzeć, zapomnieć.

Lekarz rozprowadza narkotyki i próbuje skończyć z tym procederem. Nie bardzo się udaje.

4/10

niedziela, 22 maja 2022

Al Kameen (The Ambush, Pułapka), reż. Pierre Morel

Al Kameen (The Ambush, Pułapka), reż. Pierre Morel

Trzeci film Morela, który obejrzałem i trzeci taki sobie. Oparcie na faktach trudne do zweryfikowania. Na plus przemawiają realistyczne sceny ostrzału samochodów opancerzonych i tego, co wówczas dzieje się w środku. Starannie zrobione i prawdopodobnie realistyczne. Jednak relacje między bohaterami, ich postawy, portrety psychologiczne, cała warstwa nie-batalistyczna to zwykły chłam. Warto zobaczyć głównie dla uświadomienia sobie, że są konflikty militarne, o których nie mówi się w mediach, a także, żeby przez chwilę poczuć się pod ostrzałem, bo bardzo sugestywnie to ukazano. Nie wiem na ile prawdziwie, ale sugestywnie.

4/10

sobota, 16 października 2021

The House That Jack Built (Dom, który zbudował Jack), reż. Lars von Trier

The House That Jack Built (Dom, który zbudował Jack), reż. Lars von Trier

Trier zaczyna już zrzynać z Triera, jego pretensjonalne "von", które sobie przyprawił jest równie pretensjonalne jak ostatnie filmy. Musi być Bach, Vivaldi, Wagner, Glenn Gould, Dante i Boska komedia, pseudo-erudycja, na którą stać utalentowanego licealistę. Koleś spiął dupę i wyszło mu udawanie Triera (von), a kwestie istoty dobra i zła zaledwie polizał. Nie ma nic gorszego niż udawanie samego siebie, to dno piekła, o którym Trier (von) pojęcia nie ma.

3/10

wtorek, 28 września 2021

Le dernier voyage (Czerwony księżyc), reż. Romain Quirot

Le dernier voyage (Czerwony księżyc), reż. Romain Quirot

Film wzorcowy. Jak zrobić gniota strasznie się spinając na "głębokie kino". Całość jest o niczym, a wrzucenie siłą Jeana Reno na ostatnie minuty i na plakat dopełnia tego syfu.

1/10

poniedziałek, 27 września 2021

BAC Nord (Północny bastion), reż. Cédric Jimenez

BAC Nord (Północny bastion), reż. Cédric Jimenez

To już trzeci film tego reżysera, który opisuję i trzeci z oceną 7, więc coś jest na rzeczy. Jak się okazuje, nie znam tyko jednego jego filmu, niestety jest po francusku.
Grupa policjantów, którzy nie są święci, robi przekręt. Celem przekrętu jest dorwanie handlarzy narkotyków, a więc wedle reguły, że cel uświęca środki. Sytuacja jednak się komplikuje.
Mam wrażenie, że to jest taki rodzaj filmu, jakie chciałby robić Patryk Vega, tylko mu nie wychodzi. Kino naturalistyczne, brutalne, chwilami wręcz reportażowe, bez czarno-białej etyki, ale doskonale zrobione, angażujące. Kibicuję Jimenezowi.
Film oparty na faktach.

7/10

wtorek, 13 lipca 2021

A Perfect Enemy (Wróg doskonały), reż. Kike Maíllo

A Perfect Enemy (Wróg doskonały), reż. Kike Maíllo

Napaliłem się na ten film ze względu na rolę Kota i bardzo, bardzo chciałem, żeby był dobry. Był jednak nijaki, żal. Po pierwsze wiarygodność psychologiczna zarówno zachowań postaci, jak i umotywowania osi konfliktu jest żadna. Stopień zawikłania fabuły dezorientuje i kieruje uwagę na scenarzystę i jego ambicje. Wszystkie symptomy wskazują też na niedostatki budżetowe. Konwencja wyparcia traumy z pamięci jest zużyta i bywała robiona znacznie ciekawiej (Harry Angel i inne). Życzę Tomaszowi Kotowi lepszych angaży, niech się w końcu załapie do któregoś bonda.

4/10

niedziela, 31 stycznia 2021

Thelma, reż. Joachim Trier

Thelma, reż. Joachim Trier

Przekombinowane kino neomodernistyczne, jak sądzę sami twórcy nie do końca wiedzieli o co im chodzi, do tej niejasnej fabuły dodali przestylizowane zdjęcia i powolny montaż, toteż na  pierwszy rzut oka wygląda to na dzieło sztuki wysokiej. A jest to opowieść bez treści, metafora bez desygnatu, przypowieść bez przesłania, skutecznie (sądząc po ocenach) udająca coś, czym nie jest.

Dziewczyna jest bardzo religijna, do tego odkrywa w sobie skłonności lesbijskie. Ma też moc przenoszenia ludzi w inne miejsca. Nie dowiadujemy się do końca, czy to jej projekcje, czy rzeczywiste siły magiczne i w ogóle po co to komu. Moim zdaniem jest to dość błahe zobrazowanie konfliktu wewnętrznego i prób jego rozwikłania, taka analiza "co się dzieje w głowie dojrzewającej dziewczyny z konserwatywnego domu", tyle że nic nowego tu nie powiedziano. Ani nic ciekawego. Zadęcie za to jest, jakby chodziło co najmniej o katastrofę smoleńską. Te trzy punkty, które daję, to tak bardziej z łaski.

3/10

wtorek, 12 stycznia 2021

Qu'un sang impur (Komando Breitnera), reż. Abdel Raouf Dafri

Qu'un sang impur (Komando Breitnera), reż. Abdel Raouf Dafri 

Nie jest to dzieło wybitne (czuć nadmiar echa z Parszywej dwunastki i Czasu apokalipsy), ale z pewnym nadmiarem jednak daję siódemkę, bo też przecież nie jest tak źle. Film rozliczeniowy, jeden z coraz większej liczby francuskich obrazów postkolonialnych. Tezą wydaje mi się przekonanie, że podłość nie ma narodowości, a wojna jest zła, bo jest zła, niezależnie czy jest się Algierczykiem, czy kimkolwiek.

7/10

piątek, 6 listopada 2020

Balle perdue (Zagubiona kula), reż. Guillaume Pierret

Balle perdue (Zagubiona kula), reż. Guillaume Pierret

Kawałek solidnej akcji kryminalnej, w żadnym wypadku nie odkrywczy, ale widać, że trzymając się konwencji nie oszczędzali ani na scenariuszu, ani na rozbitych samochodach.
Przestępca próbuje znaleźć dowody przeciwko skorumpowanym glinom w świecie przedstawionym skończenie poprawnym politycznie (szefami są tu dwie kobiety, jedna czarna, jedna biała). Parę dość sensownych pościgów (to znaczy - bez nadmiaru, z pewnym realizmem), niejednoznaczne postawy bohaterów, w sumie - ujdzie. 

5/10

poniedziałek, 6 lipca 2020

Portrait de la jeune fille en feu (Portret kobiety w ogniu), reż. Céline Sciamma

Portrait de la jeune fille en feu (Portret kobiety w ogniu), reż. Céline Sciamma

Zapowiada się interesująco, po czym rozczarowuje. W pewnym momencie możemy dopowiedzieć całą resztę filmu, mniej więcej po 20 minutach wiemy już wszystko. A to "wszystko" to rzeczy do bólu oklepane i przegadane już milion razy na milion sposobów (a właściwie tych sposobów nie ma tak wiele, niektóre jedynie są do zbrzydzenia w kółko wałkowane). Historia jest o obyczajowości, która usztywniała kobiety i pewnie usztywnia nadal. A one czują do siebie miętę. W sumie to tyle.

3/10

piątek, 12 czerwca 2020

Nan Fang Che Zhan De Ju Hui (Jezioro dzikich gęsi), reż. Yi'nan Diao

Nan Fang Che Zhan De Ju Hui (Jezioro dzikich gęsi), reż. Yi'nan Diao

To już drugi film tego reżysera, ze skromnego dorobku, który powoli poznaję. Nie ma tej jakości, co Czarny węgiel, kruchy lód, ale na lekko naciąganą szóstkę zasłużył. To kino gangsterskie utrzymane w klimacie noir, przesiąknięte fatalizmem. Bohaterowie podejmują tragiczne decyzje, godząc się z nimi, gdyż wiedzą, że innego wyjścia nie ma. Dla wielbicieli takich filmów może być gratka.

6/10

środa, 27 maja 2020

Proxima, reż. Alice Winocour

Proxima, reż. Alice Winocour

Na w pół reportażowy film pokazujący, jak przebiegają przygotowania do misji kosmicznej, łącznie ze stosunkami rodzinnymi, itd. Kto to opisał jako dramat/ akcja, musiał być debilem. Nudne, do tego nie wiedziałem, że można aż tak oszpecić Evę Green. 

2/10

wtorek, 31 marca 2020

Les Traducteurs (Kod Dedala), reż. Régis Roinsard

Les Traducteurs (Kod Dedala), reż. Régis Roinsard

Do 3/4 długości filmu jest to wariacja na temat Morderstwa w Orient Espressie, zresztą i ten tytuł przewija się w dialogach. Potem robi się ciekawiej, ale już trochę jakby nieco późno... 
Jest to też historia o pisarskich obsesjach i niby też o literaturze, ale to akurat dość pretensjonalnie. Tak czy owak warto polecić, bo niezłe europejskie kino, tylko nie napalajmy się.

6/10

piątek, 14 lutego 2020

The Room, reż. Christian Volckman

The Room, reż. Christian Volckman

Metafora dorastania i uwalniania się dzieci spod wpływu rodziców. Dość rozbudowana, wręcz wybujała, ale głębia tej przenośni wydaje mi się pozorna. Dla znudzonych będzie to temat do głębszych analiz, ja nie poczułem się zmotywowany.

5/10

sobota, 18 maja 2019

Fleuve Noir (Czarna fala), reż. Érick Zonca

Fleuve Noir (Czarna fala), reż. Érick Zonca

Plus za kolejną próbę post-noir, minus za przedobrzenie. Plus za tematy niewygodne, z pogranicza, łamanie tabu. Minus za przewidywalność. O wszystkim wiedziałem długo przed tym, jak miałem być "zaskoczony". Ostatecznie ocena 5 jest sprawiedliwa, taka ani dobra, ani zła.

5/10

niedziela, 24 lutego 2019

Lukas (Gotowy na wszystko), reż. Julien Leclercq


Lukas (Gotowy na wszystko), reż. Julien Leclercq

Tempo akcji nie jest cechą tego filmu, za to nastrojowość, brutalny realizm (co nie oznacza wcale toksycznej dawki brutalności, po prostu wiarygodność) zasługują na docenienie. To ten film, w którym niewiele się dzieje, ale lepiej nie zgubić ani chwili, w przeciwieństwie do mnóstwa kina akcji, które można przeskakiwać co 10 sekund. I, co może niektórych zbulwersuje, a innych zachęci, jeden z lepszych filmów z Van Dammem.
Sam Van Damme zresztą (choć nie znam się na facetach), jest jednak chyba wciąż bardzo przystojnym mężczyzną, myślę, że tak należy o siebie dbać, jak on.
Umieszczenie akcji w klubie ze striptizem oczywiście nie tylko dodaje walorów dramaturgicznych (zapewne gniazdo przestępców), ale i zwykłej atrakcyjności obrazu dla męskiej części widowni.
Oczywiście, fabuła jest uproszczoną kopią Licencji na zabijanie (Bond), z drugiej jednak strony jest tu szuka konwencji thrillera kryminalnego, w czym odnajduje się znakomicie. Dobra rzecz.

7/10

niedziela, 10 lutego 2019

Climax, reż. Gaspar Noe

Climax, reż. Gaspar Noe

Film zaczyna się sekwencją nagrania video w telewizorze obłożonym dookoła kasetami video i płytami DVD (ten nośnik pojawił się w szerszym obiegu rok przed datą osadzenia fabuły). Nie znam wszystkich tych tytułów (np. Vibroboy- pierwsze słyszę), jednak po kilku takich jak Possession domyślam się, że zobaczymy remiks treści tych filmów (np. scena opętania z Żuławskiego jest po prostu skopiowana, tylko z nieco inną "choreografią" i pozbawiona pierwiastka mistycznego). Może ambicją było zmieszczenie wszystkich tych wątków w jednym dziele, jako swoisty pokaz wirtuozerii. Wyszedł jednak dość pusty remiks.
Wcześniejsze pełzanie po śniegu sugeruje śmierć wszystkich bohaterów, ale proszę się nie sugerować. Oczywiście "niepoukładanie" u Noe nie jest niczym nowym. Nowym nie jest także pokazywanie ludzi w sytuacjach skrajnych, rzadkich, o których myśli się rzadko lub wcale. Cóż, takie sytuacje są dobrym materiałem do badania natury człowieka (jak zwykle wnioski są pesymistyczne), nie szukałbym jednak jakiejś metafory, czegoś metafizycznego. Już prędzej przestrogę przed zbytnim zaufaniem ludziom, których na co dzień trzymają w ryzach konwenanse, a odrobina chemii wyzwala z nich instynkty. Okazują się tu absolutnie zobojętniali na cierpienie innych (to co mógł być za narkotyk? nie znam się na tym) Do pewnego stopnia jest to wręcz szkolna pogadanka o zgubnych skutkach zażywania narkotyków.
Seksu wiele nie ma, jest za to epatowanie przemocą i drastycznymi scenami (własnoręczna aborcja nożem, podpalenie włosów, sytuacja z zamkniętym dzieckiem). Filmy drastyczne, jak wiadomo, często bywają posądzane o "głębsze treści", zwłaszcza oprawione w artystyczny sznyt. Mam jednak poczucie, że tutaj szukanie drugiego dna nie prowadzi do niczego i jest to kolejny (po Love) Noe, którym jestem rozczarowany.
No może z jakichś głębszych tez znalazłbym tu przekaz, że prawdziwe wyzwolenie seksualne wymaga odrzucenia tych samych ograniczeń, które powodują, że ludzie nie mordują się wzajemnie, a inne wyzwolenie jest niepełne. Nie wiem jednak, czy o to chodziło, czy to tylko moje wrażenie, poza tym chyba nie zgadzam się z takim wnioskiem.
Acha, rozumiem sceny tańców - po pierwsze są świetnie zatańczone, po drugie - mają pewnie tworzyć kontrast radości życia i tańca z tym, co dzieje się potem. Ale musiałem je przewijać, za długie. Nie przekonał mnie też środek w postaci trzymania kamery do góry nogami, zresztą nigdy niemal nie przekonuje mnie próba używania kamery w taki sposób, żeby widz "oglądał oczami bohatera". To się po prostu nie udaje.

4/10


Revenge (Zemsta), reż. Coralie Fargeat

Revenge (Zemsta), reż. Coralie Fargeat

Prosta jak cep konstrukcja, film z nurtu rape&revenge. Strasznie dużo krwi, zbliżenia na grzebanie w ranach, w skrócie - babka zabija stado złych facetów zgodnie z tytułem. Oglądałem na prędkości 1,5, a i tak przeskakiwałem.

2/10