Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Norwegia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Norwegia. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 22 sierpnia 2022

I onde dager (Złe dni), reż. Tommy Wirkola

I onde dager (Złe dni), reż. Tommy Wirkola

Małżeństwo chce się nawzajem zamordować, ale wobec zewnętrznego zagrożenia łączą siły i godzą się. Ot taka przypowiastka, morał na końcu, kilkukrotne odwracanie kota ogonem, bardzo dużo przemocy. Trochę niespecjalnie śmiesznych żartów.

3/10

poniedziałek, 27 czerwca 2022

Nordsjøen (Morze Północne w ogniu), reż. John Andreas Andersen

Nordsjøen (Morze Północne w ogniu), reż. John Andreas Andersen

Kino katastroficzne o zniszczeniu platform wiertniczych w wyniku ruchów dna morskiego, a to w wyniku nadmiernej eksploatacji. Oprócz dość naciąganej wymowy pro-eko, a także równie naciąganej sytuacji geologicznej widzę wyraźne niedostatni realizacyjne. Kręcenie "z ręki", ale tak żeby to było widać, niemrawe tempo, wizualnie - tak sobie. Dramaturgia jest równie niemrawa, stylizowana na amerykańską, ale jakoś tak... Nie pierwszy raz piszę o norweskim kinie, że szarpie się na hollywoodzkie konwencje, mając zaplecze finansowe bogatego kraju i kupa z tego wychodzi.

3/10

niedziela, 31 stycznia 2021

Thelma, reż. Joachim Trier

Thelma, reż. Joachim Trier

Przekombinowane kino neomodernistyczne, jak sądzę sami twórcy nie do końca wiedzieli o co im chodzi, do tej niejasnej fabuły dodali przestylizowane zdjęcia i powolny montaż, toteż na  pierwszy rzut oka wygląda to na dzieło sztuki wysokiej. A jest to opowieść bez treści, metafora bez desygnatu, przypowieść bez przesłania, skutecznie (sądząc po ocenach) udająca coś, czym nie jest.

Dziewczyna jest bardzo religijna, do tego odkrywa w sobie skłonności lesbijskie. Ma też moc przenoszenia ludzi w inne miejsca. Nie dowiadujemy się do końca, czy to jej projekcje, czy rzeczywiste siły magiczne i w ogóle po co to komu. Moim zdaniem jest to dość błahe zobrazowanie konfliktu wewnętrznego i prób jego rozwikłania, taka analiza "co się dzieje w głowie dojrzewającej dziewczyny z konserwatywnego domu", tyle że nic nowego tu nie powiedziano. Ani nic ciekawego. Zadęcie za to jest, jakby chodziło co najmniej o katastrofę smoleńską. Te trzy punkty, które daję, to tak bardziej z łaski.

3/10

poniedziałek, 24 sierpnia 2020

Mortal, reż. André Øvredal

Mortal, reż. André Øvredal

No straszna kupa, kolejny film, o którym nie warto się rozpisywać, oglądałem na przewijaniu. Faciu jest bóstwem, tylko nie bardzo wie o tym i co z tym zrobić. Niechcący zabija ludzi i bardzo to przeżywa. Nie do końca rozumiem, po co sprowadza się do Polski te norweskie filmy.

3/10

sobota, 15 sierpnia 2020

The Birdcatcher (W pułapce myśliwego), reż. Ross Clarke

The Birdcatcher (W pułapce myśliwego), reż. Ross Clarke

Film wart polecenia choćby dlatego, że pokazuje niezwykle skomplikowaną rzeczywistość wojennej Norwegii. Poza oczywistą podłością okupujących Niemców, spotykamy się z całym przekrojem tubylców. Niektórzy są zadeklarowanymi nazistami (tu akurat pojęcie "nazista" nie jest tendencyjnym i bzdurnym synonimem "Niemca", chodzi także norweskich nazistów), niektórzy chwieją się pod ciężarem różnych okoliczności, inni są prześladowani i, co ciekawe, nie ma wzmianek o ruchu oporu. Ten ostatni był zresztą w Norwegii raczej zjawiskiem biernym niż czynnym. Mamy natomiast jednego naprawdę przyzwoitego człowieka. 

Historia oparta jest na faktach, więc tym bardziej przemawia do wyobraźni. Bohaterka staje w bardzo trudnym położeniu, jest Żydówką zmuszaną niekiedy do kompletnego sprzeniewierzenia się swoim zasadom. Ukrywa się pod przebraniem chłopca u norweskiej rodziny, zmuszona do wstąpienia do norweskiej nazistowskiej partii Nasjonal Samlings i do wielu innych trudnych decyzji.

Film jest przeestetyzowany. Długie, niepotrzebne impresje, wypełnione ujęciami niespełnionego artystycznie operatora, montaż sugerujący jakieś głębsze przeżycia, mający chyba na celu poruszyć widza bardziej niż sam los bohaterki. To wszystko świadczy o pewnej nieporadności w operowaniu formą i obniża ocenę, choć szóstka na tym blogu to naprawdę sporo. Więcej dostają filmy nieprzeciętne. Ten jest po prostu dobry. A dobry film warto zobaczyć.

6/10


niedziela, 6 maja 2018

Rak ti Khon Kaen (Cmentarz wspaniałości), reż. Apichatpong Weerasethakul

Rak ti Khon Kaen (Cmentarz wspaniałości), reż. Apichatpong Weerasethakul

Pomimo wielu krajów zaangażowanych w tę produkcję, najważniejszy wydaje się udział Tajlandii, co znajduje odbicie w fabule. 
A fabuła jest przedziwna. Powiem szczerze, że z taką atmosferą się jeszcze nie spotkałem, przypomina "dziwadła" robione przez Paradżanowa, czy Makavejeva, tyle że zachowuje niepowtarzalny klimat. Wszystko dzieje się tu powoli i nie chodzi o to, co jest pokazywane. Trudno zmierzyć się z tym kinem nie znając historii Tajlandii i tamtejszej obyczajowości. Ludzie są tu jakby pogodzeni z tym co się dzieje, całkowicie wierzą duchom przodków, niespecjalnie przejmują się zarówno śmiercią czy śpiączką, jak i wybudzeniem z niej. Bardziej pociągają ich drobne codzienne przyjemności, obok których toczy się historia mistyczna i historia prywatna. Doprawdy obce, dziwne i bardzo interesujące. I mogę tego świata nie rozumieć, ale warto było się w nim zanurzyć.
Przyznaję siódemkę, ale tak naprawdę nie mam pojęcia jak ten film ocenić. Wiem jedynie, że jest wartościowy.

7/10

niedziela, 8 października 2017

Kongens Nei (Wybór króla), reż. Erik Poppe

Kongens Nei (Wybór króla), reż. Erik Poppe

Film o traumie II wojny światowej, kolejne po 9 April rozliczenie Skandynawów z klęską. Tym razem są to Norwegowie. Szybka klęska armii norweskiej, ponowna klęska wraz z korpusem ekspedycyjnym, kolaboracja Quislinga, podział społeczeństwa pod presją Niemiec - to tematy, które bez wątpienia tamtejsza kinematografia musi jakoś przepracować. Otrzymaliśmy tu naprawdę ciekawą próbę, do tego trzymającą się faktów (poczytałem odrobinę). Interpretacja tych faktów także wydaje się uczciwa, król Norwegii musiał dokonać kilku niełatwych i bardzo kompromisowych wyborów. Jeden z nich jest tym kluczowym, tytułowym. Pozwolił na choćby symboliczne utrzymanie godności kraju. 
Nie znajdziemy tu wiele batalistyki, choć ta odrobina, która się pojawia, zrobiona jest dobrze. Produkcja jest wartościowa i solidnie zrobiona. Niuanse niejasnej sytuacji militarnej i politycznej pokazują, jak trudno było zachować się w tamtym czasie wobec pokrętnej strategii Niemców. A nawet jak oni sami nie bardzo wiedzieli co się dzieje. I jak bardzo należałoby unikać jednoznacznych osądów.

6/10



poniedziałek, 3 października 2016

Flaskepost fra P (A Conspiracy of Faith), reż. Hans Petter Moland

Flaskepost fra P (A Conspiracy of Faith), reż. Hans Petter Moland

Byłby to jeden z wielu ponurych skandynawskich kryminałów, gdyby nie indoktrynacja. Wystarczy się przyjrzeć postaciom. Jedynym zdrowym i rozsądnym bohaterem filmu jest muzułmanin. Cała reszta Duńczyków, Norwegów, Szwedów i Niemców to okazy gnijącej dekadencji, wyrafinowanego satanizmu, naiwności, chorej dewocji, nihilistycznego ateizmu i pospolitej głupoty. Są albo wynaturzonymi przestępcami, albo głupimi ofiarami. Uff, całe szczęście, że jest Assad, mądry, silny, wykształcony, rozsądny arabski imigrant, ratujący niewinnych i karzący winnych. Jest też jego islam, religia solidna, przemyślana i obiektywnie słuszna (na tle europejskiego wulkanu syfu). Taki właśnie obraz rysuje opisywany film i jest to ordynarna manipulacja dokonana przy użyciu sprawdzonych schematów skandynawskiego kryminału.
Uważam, że posługiwanie się chwytliwą metodą artystyczną w celu prania mózgów jest obrzydliwe. Te dwa punkty, które daję, są za sprawność realizacji. Jednak ważniejsze jest tych osiem, które odejmuję za wszystko inne.

2/10

wtorek, 20 września 2016

Børning (Norweski speed), reż. Hallvard Brain

Børning (Norweski speed), reż. Hallvard Brain

Nieszczególnie widowiskowy, za to realistyczny (to na korzyść) film drogi. Może jedna akcja jest z bajki, ale pozostałe mogłyby wyglądać tak, jak je pokazano. Film upamiętnia postać Hala Needhama, ale gdyby nawet nie wspomniano o nim w czołówce, to i tak fabuła jest po prostu ukłonem dla takich obrazów jak Mistrz kierownicy ucieka czy Wyścig armatniej kuli.
Jako komedia jest to śmieszne tylko chwilami. Jako film akcji – dość powolne. Jako kino drogi – schematyczne i bez podbudowy. Jednak oglądało się raczej miło. Może najlepsze w tym filmie jest to, że wygląda chwilami jak stare dobre (a raczej średnie) kino drogi.
I samochody. Cudeńka.

5/10

sobota, 23 lipca 2016

1864, reż. Ole Bornedal

1864, reż. Ole Bornedal

Nie mam pewności, co powiedzieć o tym filmie. Z jednej strony jest to piękna historia w stylu Dostojewskiego czy (nie przymierzając) Sienkiewicza. Parę spraw wrzucono do jednego worka, ale drogą paradoksu wyszło całkiem nieźle. Jest to więc epopeja narodowa Duńczyków, melodramat, rozprawa historyczno-ideologiczna i parę pomniejszych konwencji w rodzaju pacyfizmu czy filmu wojennego. I to się jakoś trzyma kupy, mało tego: projekcja zachęciła mnie do przejrzenia, choćby pobieżnie, historii Danii.
Generalnie jest to swego rodzaju „protest song”, dzieło antywojenne, antyfeudalne, dzieło niedoskonałe o tyle, że trudno w nim znaleźć jakikolwiek pozytywny postulat, znajduję tylko sprzeciw. Jeśli finałowa adopcja jest jakąkolwiek figurą retoryczną, to nie wiem czego jest figurą. Ostatecznie jednak, zestawienie tego filmu z rodzimymi wytworami w stylu Ogniem i mieczem czy Bitwą Warszawską prowadzi do smutnych wniosków. Dania jest drugoligową kinematografią, a jednak walnęli dzieło, do którego żaden polski odpowiednik nie doskoczy.
PS. Pełnometrażowy film jest zrobiony na podstawie serialu o tym samym tytule. Film się nie dłuży, co jest wadą w wielu podobnych sytuacjach.

6/10

środa, 20 lipca 2016

Hrútar (Barany. Islandzka opowieść), reż. Grímur Hákonarson

Hrútar (Barany. Islandzka opowieść), reż. Grímur Hákonarson

Nie podzielam jakoś zachwytów nad tym, ale oglądało się dobrze. Może po prostu zbyt serio potraktowali postulat „slow”. Ale jeśli ktoś szuka stosunkowo oryginalnego kina artystycznego, to z pewnością nie będzie zawiedziony. Po prostu zdaje mi się, że widywałem lepsze filmy w tej konwencji.

5/10

środa, 13 lipca 2016

Birkebeinerne, reż. Nils Gaup

Birkebeinerne, reż. Nils Gaup

No i skończyło się tak, że po projekcji zacząłem czytać o historii Norwegii i o tym, czy w 1204 roku mieli takie narty jak na filmie.
Doskonałe kino „akcji średniowiecznej”, ale bez przegięć w stylu hollywoodzkim. Klimatem bliskie wielu fantasy z gatunku Excalibur, tyle że żadnych czarów tu nie ma – ale klimat i tak jest! Do tego pościgi na nartach rodem z Bonda, które jednak wyglądają stosunkowo realistycznie. Solidne norewskie kino, nieco egzotyczne, ze świetnymi chłodnymi zdjęciami przyrody, angażujące i zupełnie przy okazji pokazujące, jak sprzedać historię swojego kraju w atrakcyjnym filmie.

6/10

czwartek, 5 maja 2016

Force Majeure (Turysta), reż. Ruben Östlund

Force Majeure (Turysta), reż. Ruben Östlund

Potężne problemy z komunikacją. Po pierwsze – między ludźmi, bohaterowie nie potrafią powiedzieć co myślą, wychodzi to z nich dopiero pod wpływem alkoholu, ograniczają ich konwenanse, role społeczne, lęki związane z towarzystwem, pozycją. Po drugie i ważniejsze – nie potrafią porozumieć się sami ze sobą.
Film próbuje – chyba nie bez racji – dowodzić, że cywilizacja nie zwyciężyła natury, a natura w sposób najbardziej brutalny potrafi upomnieć się o atawizmy. Skontaktować z tym czymś w człowieku, co odbiera na tej samej częstotliwości, na jakiej nadaje schodząca lawina. Mężczyzna reaguje ucieczką, bo taki ma wgrany program – jest samotnym myśliwym, który musi uciec z obszaru zagrożenia. Kobieta reaguje chroniąc dzieci, bo tak jest zaprogramowana. I nie ma w tym nic poza automatem.
Niech będzie, że to niegłupia teoria, a przynajmniej – że jest niegłupio sfilmowana.
Całość spokojnie mogłaby być o pół godziny krótsza.

6/10

sobota, 9 kwietnia 2016

En Duva satt på en gren och funderade på tillvaron (Gołąb przysiadł na gałęzi i rozmyśla o istnieniu), reż. Roy Andersson

En Duva satt på en gren och funderade på tillvaron (Gołąb przysiadł na gałęzi i rozmyśla o istnieniu), reż. Roy Andersson

Zbiór surrealistycznych miniatur o charakterze happeningów, połączonych kilkoma wspólnymi wątkami (a także - niepołączonych). Chwilami jest dowcipnie i - co ważniejsze - efekt neomodernistycznego przetworzenia surrealnych wizji jest mocny. To jednak rzadkie momenty. Nadużywanie długich, statycznych ujęć, powtarzalny typ inscenizacji (budowa kadru, zachowania aktorów) po jakimś czasie przestają robić wrażenie konsekwencji twórczej, a zaczynają nużyć. Jest to wszystko jakieś nachalne, bressonowskie, parametryczne, artystowskie, ble.
Mam też poczucie, że po prostu dalej, za tą neo-awangardową fasadą po prostu nic nie ma.

4/10

poniedziałek, 14 marca 2016

Bølgen (The Wave, Fala), reż. Roar Uthaug

Bølgen (The Wave, Fala), reż. Roar Uthaug

Nabrałem się na komentarze z Filmwebu, że to super-amerykański film katastroficzny zrobiony w Norwegii przez Norwegów. Nic z tych rzeczy.
Film jest niskobudżetowy, co dziwi. Norwegia to bogaty kraj, jeśli szarpią się na superprodukcję, to chciałbym zobaczyć więcej statystów. Choćby tylko statystów. Trochę lepsze efekty specjalne, kilka zburzonych budynków więcej, efektowną katastrofę śmigłowca, cokolwiek, na co nie stać na przykład polskich filmowców. Taka Karbala pomimo ograniczeń i kameralnego charakteru ma większy rozmach niż Fala.
Po drugie scenariusz jest do dupy. W tym filmie dzieje się tyle co w Rejsie. Gdyby chcieć zrobić z niego prawdziwe widowisko i pokazać tyle akcji, ile pokazano, tylko w lepszym tempie - trwałby niecałą godzinę. Reszta to jakieś wypełniacze. Sama ekspozycja trwa z pół godziny za długo, takich błędów nie popełnia się w komercyjnych produkcjach. Nie można też nie wspomnieć o scenach, które wołają o pomstę. Ludzie prawie utopieni, podczas ratowania spod wody w pierwszej kolejności muszą się tam pod wodą "ukochać" i poprzytulać, a dopiero w drugiej - wypłynąć na powierzchnię. Ktoś ze mnie robi debila, a nie lubię tego.

2/10