Stockholm, Pennsylvania (Sztokholm w Pensylwanii), reż. Nikole Beckwith
Udany film telewizyjny. Pokazuje
ułomności społeczeństwa i szczeliny, przez które przeciska się
patologia. Wszystkie postacie nieznośnie irytują (i każda coś
oznacza, jakąś postawę, jakąś grupę społeczną, itd.), z żadną
nie można się zgodzić, żadna nie daje odrobiny światła. Jest
moment, kiedy nieco nadziei można ulokować w matce – dotychczas
nieznośnej – ale i ona okazuje się zwyczajnie zbyt ograniczona,
nazwijmy to po imieniu: głupia. Prezent z roweu stacjonarnego to
szczyt idiotyzmu.
Tytuł sugeruje syndrom sztokholmski,
ale chodzi o coś więcej. Końcówka, w której (SPOILER) młoda
postanawia także zostać porywaczką, jest bardzo mocna. Bohaterka
nie zna innych wzorców, a otoczenie, jak się okazuje, też ich nie
zna. To nieznośny świat, tylko z pozoru zupełnie inny niż ten w
piwnicy. Syndrom sztokholmski dostaje tu cechy toksycznego
dziedziczenia, podskórnie rozwijającej się zarazy, która jako
jawne zniewolenie okazuje się alternatywą dla pozornej wolności.
Z wahaniem daję aż szóstkę, to
pierwszy film telewizyjny na tym blogu, który dostał aż tyle.
Chyba, że o czymś zapomniałem :)
6/10