Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Japonia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Japonia. Pokaż wszystkie posty

środa, 21 października 2020

In Full Bloom (W rozkwicie), reż. Reza Ghassemi, Adam VillaSenor

 In Full Bloom (W rozkwicie), reż. Reza Ghassemi, Adam VillaSenor

Zaczyna się bardzo obiecująco, potem pojawiają się niedokończone wątki i nierozwiązane zawiązki fabularne, kończy się jakby urwany w połowie. Spoiler: tłuką się, aż obaj stracą przytomność. Nie wiem, czemu to miało służyć.

 4/10

sobota, 22 czerwca 2019

Autoreiji Saishusho (Koniec wściekłości), reż. Takeshi Kitano

Autoreiji Saishusho (Koniec wściekłości), reż. Takeshi Kitano

Po co i dlaczego oni się tak mordują – trudno stwierdzić, za dużo postaci, imion, nazwisk, porachunków, rodzin, wątków, motywacji, itd, itd, itd. Żadnej opowieści, tylko bezwzględne japońskie mafie, które z niewiadomo jakiego powodu, nagle zaczynają do siebie strzelać. Gdyby mniej gadali, to byłby durny film w sytlu John Wick, dużo strzelania, dla tych, co lubią duuuużo strzelania. Ale jest jeszcze gorzej. Do tego bzdurnego duuużo strzelania oni jeszcze gadają.

2/10


sobota, 30 czerwca 2018

Re: Born (Od: rodzony), reż. Yûji Shimomura

Re: Born (Od: rodzony), reż. Yûji Shimomura

Pół filmu to nudna obyczajówka (przewijałem), a drugie pół to nudne mordobicie w lesie i jakiejś starej fabryce (też przewijałem). Pełno poderżniętych gardeł, stosy trupów, zero fabuły.

2/10

poniedziałek, 5 marca 2018

Hagane no renkinjutsushi (Full Metal Alchemist), reż. Fumihiko Sori

Hagane no renkinjutsushi (Full Metal Alchemist), reż. Fumihiko Sori

Oglądałem na podglądzie. Bez znajomości oryginalnej mangi nie ma sensu tego oglądać, a ze znajomością - też nie bardzo. Paskudne aktorstwo, brak intrygi, nudne i nieudane, pomimo inwestycji w komputerowe efekty. Lipa.

2/10

piątek, 15 września 2017

Silence (Milczenie), reż. Martin Scorsese

Silence (Milczenie), reż. Martin Scorsese

Trudno coś powiedzieć o tym filmie w kilku zdaniach. Pomimo, że historia jest poprowadzona klasycznie, „od – do”, niezupełnie udało mi się wyznaczyć puentę. Nie widzę powodu, żeby obraz traktować jako antychrześcijański, czy też w ogóle – antyreligijny, niekoniecznie też jest skierowany przeciwko japońskiej tradycji, a nawet gdyby był, to Europa nie była w niczym lepsza. Może jest to po prostu rozprawa o wierze, takiej, jaką jest; nieoceniające przyglądanie się, kracauerowska „wiara w rzeczywistość”, a więc wbrew pozorom kino nienarracyjne. Tego paradoksu bym się trzymał w czasie projekcji.
Mamy więc film o ludziach, a w szczególności o tym, jakie miejsce zajmuje w ich wnętrzu wiara i jak się ma do innych składowych. Mamy też po troch film antropologiczny, bo kilka fragmentów bardzo celnie określa różnice mentalności zachodniej i wschodniej. Mamy w końcu kawałek historii chrześcijaństwa jako model całej jego historii i przedziwnej elastyczności tego ruchu (bo jest tu traktowane jako dość różnorodny ruch, a nie jednolite wyznanie, czy też nawet grupa wyznań).
Dodatkowo warto wziąć pod uwagę świetną obsadę, a sam reżyser także przyzwyczaił do tego, że niekoniecznie puentuje swoje dzieła.
Czy warto? Warto, a jeśli ktoś dokopie się do czegoś głębszego, to tym lepiej. Pomimo drastycznej i oryginalnej tematyki nie widzę jednak powodu, żeby dać więcej niż szóstkę

6/10


niedziela, 3 września 2017

Umi yori mo mada fukaku (Po burzy, After the Storm), reż. Hirokazu Koreeda

Umi yori mo mada fukaku (Po burzy, After the Storm), reż. Hirokazu Koreeda

Nie wiem, przypuszczam, że ten bez wątpienia autorski film miał być utrzymany w linii Yasujiro Ozu. Ten zaś nigdy mnie nie przekonał, nie upieram się zresztą, że całe nowofalowe kino w równym stopniu mi odpowiada. Jest odrobina nastroju i w końcu do jakiegoś stopnia wszedłem w życie tych bohaterów, ale prawdę mówiąc wolę własne. Też nie ma puenty, też nie jest powadzone jak anegdota, też bywa męczące i nudne, ale i tak jest znacznie ciekawsze niż pokazane w Po burzy. Nie widzę powodu podglądać innych, którzy wstają rano, jedzą, chodzą, rozmawiają o niczym i kładą się spać. To chyba tyle w temacie.

3/10

sobota, 12 sierpnia 2017

Harmonium (Fuchi ni Tatsu, Fisharmonia), reż. Kôji Fukada

Harmonium (Fuchi ni Tatsu, Fisharmonia), reż. Kôji Fukada

Film pod kilkoma względami niemal bliźniaczy z (także japońskim) Kurīpī. To dzieje się nie tylko w przebiegu fabuły, ale i w jej metaforycznym zmotywowaniu. Nie chodzi bowiem o to, że intruz wdziera się do rodziny, a o to, co wywleka z poszczególnych postaci. O ile we wspomnianym wcześniej obrazie mamy dość typowego (choć ciekawie rozwiniętego) "wampira", o tyle tutaj można pokusić się o więcej interpretacji. Mężczyzna ma wyrzuty sumienia, które można spersonifikować w intruzie. Kobieta ulega, ale nie ulega. Ona nie ma nic na sumieniu, natomiast zastanawiająco rozegrane jest matczyne poświęcenie (sygnał tego wątku dostajemy już na początku, ale akcja nie jest poprowadzona w przesadnie oczywisty sposób). 
Końcową scenę można interpretować na różne sposoby (drobny SPOILER). Jako halucynację pod wpływem szoku, jako chwilowe przebudzenie córki, która wraca do stuporu, jako interpretację najgłębszych motywacji (kto kogo ratuje, kto dla kogo się poświęca), jako projekcję potrzeb i wyobrażeń, w końcu - jako pośrednią ofiarę, którą składa syn zbrodniarza za ojca. To, czy córka uległa wyleczeniu zależy już od nas i - być może - od tego, komu przyznamy rację. Mamy tu bowiem dodatkowy konflikt między religią matki i postawą ojca.
To zakończenie jest jednocześnie najmocniejszym i najsłabszym momentem. Z jednej strony otwiera pole do wielowątkowej interpretacji. Z drugiej - nie powinno chyba tak być, że cała wartość filmu rozgrywa się poza nim, a film daje tylko pretekst - być może niejasny nawet w głowie twórcy dzieła. Tego nie umiem rozstrzygnąć. 
Tak czy inaczej mamy tu niebanalną i wciągającą historię z drugim, a może i trzecim dnem.

7/10


wtorek, 18 lipca 2017

Shin Gojira, reż. Hideaki Anno, Shinji Higuchi

Shin Gojira, reż. Hideaki Anno, Shinji Higuchi

Ilość kiczu jest tu nie do zniesienia. Niezłe efekty specjalne (niszczenie miast, eksplozje) przenikają się z potwornie sztuczną animacją głównego potwora. Wygląda jak z bajek kukiełkowych.
Końcowa sekwencja jest jasnym nawiązaniem do ofiar ataku atomowego. Ostatecznie przekaz ideologiczny i psychologiczny jest niejasny. Wyraźnie odwołano się do interpretacji godzilli jako ukrytych społecznych lęków i zbiorowego poczucia winy, tylko niedokładnie, niekonsekwentnie, chaotycznie.
Trzeba też powiedzieć, jak męczący jest podkład muzyczny, chwilami przypominający polskie kroniki filmowe.
Reasumując jest to szmira z przebłyskami hollywoodzkimi, te przebłyski pozwalają wytrzymać, kiedy już się włączy, ale nie są powodem do włączenia, jeśli się jeszcze nie włączyło.

3/10

czwartek, 15 czerwca 2017

Terra Formars, reż. Takashi Miike

Terra Formars, reż. Takashi Miike

Jak się ogląda dużo filmów, to prędzej czy później trafi się na takiego gniota. Wysoki budżet (to widać), dobre efekty specjalne, a śmieć, że ho ho. Za te efekty specjalne daję jeden punkt i za sentymenty (kilka jawnych nawiązań do klasyki kina) drugi. To jednak nie jest powód, żeby oglądać. Odradzam. Zieje głupotą na milę.

2/10

wtorek, 11 kwietnia 2017

Sweet Bean (Kwiat wiśni i czerwona fasola), reż. Naomi Kawase

Sweet Bean (Kwiat wiśni i czerwona fasola), reż. Naomi Kawase

Doceniam ten film jako ciepłą opowieść o ludziach i "film kulinarny", ładnie wpisujący się w tradycję wszelkich Uczt Babette. Jednocześnie brakuje mi czegoś uchwytnego poza tym właśnie ciepłem i "bombardowaniem miłością". 
Trudno napisać o nim coś więcej niż oczywistości, to dzieło o wysokich aspiracjach (i ocenach), a jednocześnie każda próba głębszego zrecenzowania, o jakiej pomyślałem, wydała mi się opowiadaniem banałów. Może to więc jednak film jest banalny? 

5/10

piątek, 17 lutego 2017

Kurīpī (Creepy), reż. Kiyoshi Kurosawa

Kurīpī (Creepy), reż. Kiyoshi Kurosawa

Jeśli potraktować ten film dosłownie, to jest to historia na pograniczu dreszczowca i horroru. Mamy bowiem potwora, ale brak zjawisk nadprzyrodzonych. Choć z pewnością wpływ tej złej postaci, zwłaszcza na kobiety, jest dość irracjonalny. Wpisuje się w tradycję drakuli, ma zdolność absolutnego zawładnięcia kobiecym umysłem. Jest to więc z jednej strony rozgrywanie męskich lęków, z drugiej dość jasne nawiązanie do tradycji – jednak horroru. Więc mielibyśmy tu „jednak horror”. I nie da się wszystkiego wytłumaczyć narkotykami, bo te kobiety ulegały zanim zostały naszprycowane, a przy tym (podobnie jak w Borgmanie) zbliżenie seksualne nie jest ani warunkiem, ani celem. Więc co jest?
To można zostawić interpretacji widza, powiem coś innego. Oglądałem niedawno (też o tym napiszę) Sweet Bean, zastanawiałem się jak ta piękna japońska kultura mogła wytworzyć tak ciepłą i pozytywną historię, mając jednocześnie na koncie pomysł godzilli, najbardziej wynaturzone tentacle, a także (już nie w fantazjach, a w realu) nieopisane zbrodnie podczas ostatniej wojny. To zupełnie inny temat, ale Creepy ładnie się w takie dylematy wpisuje.

6/10


piątek, 9 grudnia 2016

Inferno, reż. Ron Howard

Inferno, reż. Ron Howard

Strasznie "robiony" scenariusz. Widać gołym okiem, że siedziało nad tym paru specjalistów od wymyślania akcji, którzy wiedzieli jak ją wymyślać zgodnie z podręcznikami takiego wymyślania i wymyślili na ocenę "zaliczone". I że był tam zdaje się jakiś pisarz, mniejsza z tym. Jest parę momentów i ładna dziewczyna (podobna do Marii Schneider) i to chyba wszystko. Reszta to kupa, łącznie z Tomem Hanksem, który gra zmęczonego i chorego kolesia naprawdę dobrze prawdopodobnie dlatego, że faktycznie jest zmęczony i chory. A logika i wiarygodność tego obrazu to już kupa do kwadratu. Odradzam.

3/10

piątek, 16 września 2016

Final Fantasy XV: Kingsglaive

Final Fantasy XV: Kingsglaive

Powiększanie dupy głównego bohatera, żeby była bardziej wystająca (może przez to seksowna?) przy pomocy jakichś wacików włożonych do spodni, to już przesada. I to natrętne lokowanie produktów. Porażająco głupie aktorstwo: ludzie na planie próbują wyglądać jak postacie z anime lub gry komputerowej. Gesty, mimika, rzygać się chce. Jeśli ktoś powie, że to świadome nawiązanie, to ja poproszę o jakąś wyższą formę świadomości.
Pomijając wszystko inne - cała koncepcja jest idiotyczna. Z samych efektów specjalnych nie da się zrobić filmu.
Korekta po sprawdzeniu i po projekcji: jak się okazuje, postacie są zrobione komputerowo. I są zrobione rażąco źle, cholery można dostać jak się na to patrzy.

1/10

niedziela, 12 czerwca 2016

Gokudou Daisensou (Yakuza: Apokalipsa), reż. Takashi Miike

Gokudou Daisensou (Yakuza: Apokalipsa), reż. Takashi Miike

To chyba trochę taki japoński Rejs, którego nie da się zrozumieć nie znając symboliki yakuzy i jakichś japońskich mitologii. Jest więc tylko trochę śmiesznie – dla mnie jako dla Polaka. Zbyt często nie orientowałem się, „do czego piją” twórcy, jaki to rodzaj nawiązań i co w tym właściwie śmiesznego. Ale przerysowania, przegięcia, deformacje – to wszystko jest w miarę oczywiste. Jednak nie będę czytał książek o Japonii tylko po to, żeby zrozumieć o czym był ten film. Ocenę daję z punktu widzenia nie-Japończyka. Skoro puścili to w świat, to muszą się liczyć z tym, że ktoś spyta – łodefak.

3/10

czwartek, 26 maja 2016

The Eternal Zero (Kamikaze), reż. Takashi Yamazaki

The Eternal Zero (Kamikaze), reż. Takashi Yamazaki

Dzieci urodzą się nowe nam i spójrz – będą śmiać się, że my wciąż wspominamy ten podły czas, porę burz. Tak pisała Agnieszka Osiecka w tekście piosenki do wojennego filmu. I gdybym miał znaleźć główny temat Eternal Zero, chyba w ten sposób bym go streścił. Obraz zdaje się sugerować (lub jest to tylko życzenie twórców), że teraz, kiedy wymierają ostatni uczestnicy wojny, dojrzewa pokolenie tych, którzy mogą chcieć spróbować ich zrozumieć, a nie wyprzeć z pamięci – jak to było dotąd.
Postawiono też kilka dosadnych pytań, a dokładniej dwa i oba bez odpowiedzi. Jak traktować poświęcenie? Pilot myśliwca posądzany o tchórzostwo – po prostu chce żyć, bo ma rodzinę. Żołnierze walczą dla kraju, ale w pierwszej kolejności dla bliskich (nie znam lepszej ilustracji tej tezy niż Krzyż walecznych K.Kutza). Ich pojedyncza śmierć nie znaczy dla kraju nic, ale dla rodziny – wszystko. Główny bohater pośrednio kwestionuje też sens samej wojny wywołanej przez Japonię.
Drugim pytaniem jest jednak odwrotność tej sytuacji. Psychologiczna podróż głównego bohatera prowadzi go do poświęcenia, które dawniej było ideałem, obecnie – uważane jest za głupotę. Ci sami ludzie wychowani w innych czasach nie byliby w stanie zrozumieć samych siebie myślących inaczej. Warto obejrzeć choćby po to, żeby zrozumieć tych, którzy pozornie są inni. Nie są. To czasy są inne. Pilot, który myśli o szczęśliwym życiu rodzinnym staje się wykluczony i potępiony w społeczności pilotów, nikt go nie rozumie. Jego wnuk, poszukujący historii dziadka i dojrzewający do niesamolubnego widzenia świata, drążący tzw. wyższe idee ma odwrotnie – zostaje wykluczony z towarzystwa rówieśników, uważających go za świra.
Myślę jednak, że akcja prowadzi do punktu, w którym te przeciwne postawy paradoksalnie spotykają się w jakimś wspólnym punkcie i że jest on nadrzędny i wobec historii, i wobec współczesności.
Po obejrzeniu paru filmów (Tora Tora Tora, Pearl Harbour, Bitwa o Midway – z bardziej znanych), po paru książkach (Byłem kamikadze, wspomnienia Witolda Urbanowicza), temat jest co najmniej nieobcy, może nawet nieźle rozpoznany. Czy dla kogoś, kto nie zna historii tej wojny również? Nie wiem, ale obcą kulturowo i mentalnie Japonię pokazano w sposób, dzięki któremu myślenie japońskiego żołnierza powoli staje się nie tyle bliskie widzowi, co przynajmniej jakoś tam zrozumiałe. To duża sztuka.
Dramaturgię poprowadzono wspaniale i nie ma chwili nudy pomimo dwuipółgodzinnego czasu trwania. Świetne są efekty specjalne, a jeszcze lepszy poziom rekonstrukcji. Pojawiają się co najmniej trzy typy japońskich samolotów i bodajże cztery amerykańskich. Wszystkie one we właściwych momentach (wchodziły w użycie stoponiowo podczas trwania wojny), ukazane w charakterystyczny dla nich sposób (np. P-38 jako niezdolny do walki manewrowej z Zero) i na właściwych dla nich frontach działań. Nie znalazłem błędów. Skąd oni wzięli te samoloty? To makiety? Modele? Komputerowe efekty? Zabytkowe egzemplarze?
Formalna konstrukcja to „odwrócony Obywatel Kane”. Widz podąża za kolejnymi interpretacjami życia zmarłej postaci i spotyka się ze skrajnie różnymi ocenami. Jest oczywiście parę różnic. W amerykańskim klasyku dziennikarz śledczy nie dowiaduje się całej prawdy, widz wie więcej, choć też nie wszystko. U Yamazaki wnuk pilota zdaje się w końcu rozumieć więcej niż widz.
Najgorsza możliwa ocena tego filmu, z jaką się spotkałem, to zdanie na Filmwebie, że „nie można gloryfikować zbrodniarzy wojennych”. Nie jest tajemnicą, że Japończycy popełnili podczas tamtej wojny rzeczy potworne, ale nie o tym opowiada ten film. Nie każdy japoński żołnierz był zbrodniarzem, tak jak nie każdy radziecki, ukraiński i niemiecki (chociaż ich narody są obciążone zbrodnią w zbiorowym rozumieniu). Nie każdy Polak czy Brytyjczyk był bez skazy. To nie znaczy, że Japończyków należy pokazywać wyłącznie jako zbrodniarzy, a Polaków jako bohaterów. Warto jednak zauważyć, że w Kamikaze spotykamy się z kilkoma rozliczeniami.
Po pierwsze nie zwala się winy za wojnę na Chiny, USA czy inne kraje. Po drugie pokazuje się bardzo złe decyzje strategiczne oraz nieskuteczne metody podnoszenia morale – po przekroczeniu progu fanatyzmu wysokie morale przestaje pomagać w walce, a zaczyna przeszkadzać, w skrajnych przypadkach prowadzi do zbrodni. Po trzecie – pokazano przeciwnika jako sprawną i silną armię, pod koniec wojny dysponującą gigantyczną przewagą liczebną i technologiczną. Nie są to jednak „źli Amerykanie”, to po prostu Amerykanie, „obudzony śpiący olbrzym”, że odwołam się do innej sentencji. Japonia jest w tym filmie po prostu wulkanem błędów, które musiały doprowadzić do katastrofy. Sam pomysł na pilotów kamikadze był rodzajem zbrodni na własnym narodzie.
Nie przesadzajmy więc z wymową samokrytyczną – bo jest obecna, co nie zmienia faktu, że wciąż czekam na światowy hit filmowy, w którym Japończycy pokażą co wyczyniali w Chinach. Być może nie doczekamy się takiego... Niemców i Rosjan wciąż na to nie stać.
Nie jest to co prawda film wojenny (wojna jest fragmentem szerszej opowiadanej historii), ale życzyłbym sobie, żeby sceny batalistyczne w zapowiadanym filmie Dywizjon 303 były co najmniej tak dobre.
Oglądać, polecam, jeśli ktoś w ogóle czyta tego bloga.

7/10


środa, 16 marca 2016

Garm Wars (The Last Druid), reż. Mamoru Oshii

Garm Wars (The Last Druid), reż. Mamoru Oshii

Pierwszym problemem jest niezdefiniowanie bohaterów i intrygi w ekspozycji. Sens filmu ostatecznie sprowadza się do nastrojowości i symboliki, które są pomyślane znakomicie. Poza tym efekty specjalne – także na wysokim poziomie (nawet jeśli chwilami zawodzą). Ujęcia epickich walk są naprawdę dobre. A jednak całość rozczarowuje, to nie epika, to próba podszycia się pod epikę, to fałszerstwo. Cały problem polega na tym, że nie wiadomo ostatecznie, o czym to jest. Naturalnie, można snuć wątki mitologiczne, kulturowe, psychologiczne, ale wszystko to wydaje się nie tyle spełnione, co naciągane. Makabrycznie pretensjonalna muzyka.
Oczywiście, jest to też rodzaj protestu przeciwko judeo-chrześcijaństwu, ale jest to protest raczej w prymitywnym, populistycznym wymiarze. Oprócz tego, że film nie posiada fabuły, nie posiada – co gorsza – także zakończenia.
Niewykorzystana szansa, szkoda.

4/10

wtorek, 1 marca 2016

Atak tytanów, reż. Shinji Higuchi

Atak tytanów, reż. Shinji Higuchi

Adaptacja mangi, dyskusję zdominowało ewentualne podobieństwo do oryginału i wierność założeniom. Ale jeśli pominąć ten wątek, film jest po prostu nieciekawy. Krwawy, banalny, właściwie bez fabuły. Zmęczył mnie.

2/10