Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Litwa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Litwa. Pokaż wszystkie posty

sobota, 12 marca 2022

De Slag om de Schelde (Zapomniana bitwa), reż. Matthijs van Heijningen Jr.

De Slag om de Schelde (Zapomniana bitwa), reż. Matthijs van Heijningen Jr.

Film o jednej z baaaardzo wielu "zapomnianych" bitew, nie jest to do końca prawda, że zapomniana i nie do końca prawda, że o bitwie. Raczej o jej zapleczu, kilka splatających się kameralnych historii na tle jednego z epizodów tej bitwy. 

Zrealizowane jest to nieźle, choć skromnie i niestety z rażącymi błędami, zarówno w organizacji planu filmowego, jak i wobec opisanej historii. Ostatecznie wojna jest tu brudna, niejednoznaczna i pozbawiona mitu. Na tle wielu podobnych produkcji ten film, choć dość poprawnie zrobiony, nie wyróżnia się niczym.

5/10

czwartek, 7 czerwca 2018

Sobibór, reż. Konstantin Chabienski

Sobibór, reż. Konstantin Chabienski

Jest to koprodukcja, ale oczywiście z głównym udziałem Rosjan. Ma to swój sens, bo o ile wiadomo coś o historii buntu, najważniejszą rolę odegrali radzieccy Żydzi, żołnierze w niewoli. Byli też jednak Żydzi z innych krajów, w tym także z Polski i postarano się, żeby mówili we właściwych językach, głównie poprzez dobór aktorów z tych państw. 
Realia historyczne są w ogóle najmocniejszą stroną filmu, chociaż zdjęcia są właściwie równie wspaniałe. Jedyne, co szwankuje to sama historia - po prostu znana. Zwłaszcza jeśli wcześniej zrobiło się research, a jeszcze wcześniej oglądało Ucieczkę z Sobiboru. Oczywiście, upamiętnienie tak wyjątkowej akcji jest warte kolejnego filmu, są jednak jakieś drobne problemu z budową dramaturgii. Może dlatego, że śledzimy losy wielu osób, z których większość albo ginie dość szybko, albo pojawia się w połowie filmu. 
Nie zmienia to faktu, że mamy do czynienia z dobrym wartościowym i - uprzedzam - ciężkim kinem.

6/10

czwartek, 29 marca 2018

2 yötä aamuun (2 noce do rana), reż. Mikko Kuparinen

2 yötä aamuun (2 noce do rana), reż. Mikko Kuparinen

Po trochu jest to film o tym, jak prosta jest komunikacja pozawerbalna, chciałem nawet napisać, że bez języka, ale to byłaby nieprawda. Wystarczy się dobrze przyjrzeć, żeby zauważyć ilu języków używają ludzie, którzy nie potrafią się komunikować w żadnym z języków werbalnych. I ile rzeczy są w stanie w ten sposób powiedzieć.
Znakomity moment w pokoju hotelowym, w którym muzyka diegetyczna przechodzi w niediegetyczną, Takie drobiazgi zawsze są świadectwem kunsztu realizatorskiego.
Kompletne pominięcie sceny erotycznej. Brawo! Sprawy oczywiste lepiej zostawiać w domysłach, na szczęście skończyły się czasy (lata 80.), kiedy w każdym filmie musiała się pojawić jakaś strasznie pracowicie zaaranżowana scena erotyczna. Wspaniale natomiast wypadło skontrastowanie elektryzującego, erotycznego wieczoru z porankiem na dwóch kacach – moralnym i zwykłym, metabolicznym.Aseksualny wstęp do relacji dąży – w końcu – do aseskusanego zakończenia, zresztą o ile ja (widz) z początku czułem pewien potencjał erotyczny narracji, o tyle pod koniec – zupełnie nie.
Ciekawe odwrócenie tendencji: o ile modne jest pokazywanie nieheteronormatywnych skłonności obu płci, o tyle tu zrobiono odwrotnie. Gratulacje za ciekawy głos.
Nie można oglądać tego filmu nie zwracając uwagi na drobne gesty, świetnie wyreżyserowane (i zagrane) drugo- i trzecioplanowe spojrzenia, dyskretne uchylanie lub zapinanie ubrań, sposób odkładania czy podnoszenia szklanki. Kto nie widzi tego na ekranie, nie zauważy też w życiu. Rzecz w tym, że tu każdy gest (zarówno gest postaci, jak i gest kamery) wyodrębnia najważniejsze elementy tańca godowego i najważniejsze zakłócenia, które z jednej strony mogą przeszkadzać w spełnieniu tego tańca, z drugiej – są kolejnymi wyzwaniami, coraz mocniej motywującymi bohaterów.
Partnerka bohaterki jest paranoiczką. Problem w tym, że ona w swojej paranoi ma rację. Dawno nie widziałem filmu tak życiowego, jak ten.
W toku całego obrazu świetne operowanie światłem. Dbałość o scenerię i dobór statystów.

7/10