Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Irlandia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Irlandia. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 5 grudnia 2022

The Green Knight (Zielony rycerz), reż. David Lowery

The Green Knight (Zielony rycerz), reż. David Lowery

Najpierw czytałem sporo hejtu, teraz widzę że oceny wzrosły. Dziwiła mnie ta dezaprobata, bo film jest niezły. Nastrojowość jest blisko Excalibura, wizualnie też wygląda naprawdę dobrze. Niczego nie mogę zarzucić aktorstwu czy elementom technicznym.

Jednak kiedy widzę oceny około 7, to nie żebym bardzo się oburzał, jednak nie jest to dzieło odkrywcze. Sama jakość realizacji nie jest aż tak miażdżąca, a treści wracają do wątków dawno w kinie obecnych. Stąd myślę, że warto polecić, warto obejrzeć jako swoisty mix kina artystycznego z komercyjnym, a ocena sześć jest w sam raz.

6/10

piątek, 14 sierpnia 2020

Vivarium (Wiwarium), reż. Lorcan Finnegan

 Vivarium (Wiwarium), reż. Lorcan Finnegan

Upiorna wizja miejsca bez możliwości wydostania się, tyle że przerobiona już na różne sposoby i nie widzę tu wartości naddanej. Paskudny agent nieruchomości pełni tu rolę niejednoznaczną, podobnie jak cała sytuacja. Wydaje mi się, że walor artystowski przeważył nad zamysłem i sensem, i choć oglądało się nie najgorzej, to i nie najlepiej.

4/10

sobota, 1 sierpnia 2020

Vivarium, reż. Lorcan Finnegan

Vivarium, reż. Lorcan Finnegan

Film, jak sądzę, o trudach rodzicielstwa, obłożony skomplikowaną symboliką tego procesu i niedający się odczytać inaczej, niż metaforycznie. No i smutny, jak samo życie. 
Para kochanków - moim zdaniem - zalicza wpadkę. I to ich wykańcza. Trafiają na symboliczne koszmarne osiedle, które jest tak naprawdę ich sytuacją. I okazuje się, że dupa blada.

7/10

sobota, 30 czerwca 2018

Maze, reż. Stephen Burke

Maze, reż. Stephen Burke

Solidny dramat więzienny oparty na faktach (coraz częściej tak się dzieje z filmami rozliczającymi lata 80.), niestety - niewiele więcej. I trudno się dziwić, bo większość akcji toczy się właśnie w więzieniu, a więzienia wyglądały i wyglądają wciąż dość podobnie. Trzeba więc znać kontekst historyczny, a i ten nie ma w sobie jakiejś wyjątkowości. Jest to historia raczej o ludziach niż o czasach i to z zaburzeniem proporcji. Tego trochę szkoda, osadzenia w kontekście choć odrobinę szerszym. 
Poza tym jest po prostu okej.

6/10

środa, 4 kwietnia 2018

The Killing of a Sacred Deer (Zabicie świętego jelenia), reż. Yorgos Lanthimos

The Killing of a Sacred Deer (Zabicie świętego jelenia), reż. Yorgos Lanthimos

Film biblijny. Czytelna metafora potwornego biblijnego poczucia sprawiedliwości, a także wiele ostentacyjnych nawiązań do postaci Chrystusa i traktowania go przez innych, w tym jego rzucająca się w oczy brzydota i wejście w rolę ofiary. Ofiary docelowo jednak mściwej i ordynarnie bezwzględnej. 
Zachowania bohaterów są oczywiście irracjonalne, być może na poziomie symbolicznym motywowane także innymi mitologiami, nie tylko biblijną. Ale to metafora. Dlatego nie należy zadawać zbyt wielu pytań, np. dlaczego nie zasięgnięto porady specjalisty i dlaczego bohater nie odebrał podarowanego wcześniej zegarka, a także nie powyrzucał otrzymanych od intruza przedmiotów. Można nie znać tej teorii, ale wystarczy znać Dziecko Rosemary. Jak wspomniałem - to wszystko liczy się mniej, jeśli przyjmiemy autorskie rozegranie biblijnej sprawiedliwości i jej bezwzględny osąd. To, co podoba mi się najbardziej, to przedstawienie "nowotestamentowego boga" jako potwora równie okrutnego, jak "bóg starotestamentowy". Wbrew przyjętej poetyce komentarzy na ten temat. 
I może ktoś powie, że oceniłem nisko, ale ten film po prostu nic mi nie powiedział. A metafora jest na zbyt wysokim levelu poetyckim, żeby oglądało się to dobrze po prostu jako fabułę.

5/10

środa, 3 stycznia 2018

Nails, reż. Dennis Bartok

Nails, reż. Dennis Bartok

Skusiłem się na horror i żałuję. Trudno o dobre horrory, jak wiadomo, jeszcze chyba trudniej niż o dobry western. Bez sensu, bez fabuły, jedynie operowanie makabrycznymi charakteryzacjami i "jump scars". 

3/10

środa, 19 października 2016

The Siege of Jadotville, reż. Richie Smyth

The Siege of Jadotville, reż. Richie Smyth

Irlandzka Karbala, tylko znacznie lepiej sfilmowana. Kamera zachowuje się jak należy – zgodnie z przebiegiem fabuły, postacie są doskonale narysowane, przekonująco pokazane sceny walki.
Jest to jednocześnie irlandzkie Westerplatte w szerokim kontekście. Film o zdradzie, o pozostawieniu, o niedocenionym bohaterstwie.
Dramatyzm przedstawionych wydarzeń jest w oczywisty sposób emocjonujący, to jednak nie powinno deformować ogólnej opinii. Dlatego daję szóstkę, a nie wyższą ocenę – bo film jest po prostu dobry, a nie wybitny.
W latach 90. mieszkałem w Gdańsku w falowcu przy ulicy Patrice Lumumby. Zamieniono ją na Jagiellońską, bo Lumumba nie pasował do „nowego lepszego” ustroju Polski. Zastanawiam się co właściwie nie pasowało, bo im więcej wiem o Lumumbie, tym bardziej myślę, że powinien mieć swoje ulice.
PS. Francuzom nieźle się oberwało. Nie tylo w tej realnej bitwie, ale i w scenariuszu.

6/10

wtorek, 11 października 2016

I.T. (Kontrola absolutna), reż. John Moore

I.T. (Kontrola absolutna), reż. John Moore

Pierce Brosnan przerzucił się ostatnio na „tanią sensację”. Ten, jak i inny zeszłoroczny jego film (Urge), nie są arcydziełami gatunku, choć nie schodzą poniżej szeregowego kina klasy A. I tak też należy je oglądać. Pewną przyjemność w I.T. przynosi próba pokazania świata scyfryzowanego, który po prostu nie skleja się z naszą fizyczną realnością. To jednak już było. Okej, film nie jest marnowaniem czasu, ale też nic nie wnosi.

5/10

piątek, 7 października 2016

Sacrafice (Ofiara), reż. Peter A. Dowling

Sacrafice (Ofiara), reż. Peter A. Dowling
Bardzo przyzwoity film telewizyjny, intryga co prawda sprawia wrażenie zaadaptowanej z szeregowego kryminału (pisze się takich na pęczki), ale przynajmniej solidna. Podtekstów bym się nie doszukiwał, chodziło o potoczyście prowadzoną intrygę i jest jak należy. Skromne, rzetelne kino na czwartkowy wieczór.

5/10

środa, 30 marca 2016

The Lobster (Homar), reż. Yorgos Lanthimos

The Lobster (Homar), reż. Yorgos Lanthimos

Jakaś rozbuchana metafora nie wiadomo dokładnie czego. Chyba społecznego przymusu zakładania rodziny czy też jakiegoś modelu związków, tylko problem wydaje mi się wydumany. Film poetycki – dystopijny – paskudny (w sensie że dużo makabry). Można to odebrać jako pochwałę krzyżowania ludzi ze zwierzętami. Czemu nie, takie podteksty dość łatwo udowodnić na podstawie fabuły. Naturalnie są tu zwały niewybrednej krytyki tradycyjnego modelu rodziny.
Trudno dokładnie stwierdzić na czym polega zło zastanego świata i jakie motywacje ma bohater. Nie broni się to ani na poziomie krytyki kultury gatunku ludzkiego, ani na poziomie antyutopii. Co ciekawe – pamiętam sporo z fabuły, ale po trzech dniach zapomniałem, jak to się kończy. Co było na końcu, może ktoś mi przypomni?

4/10

niedziela, 27 marca 2016

Room (Pokój), reż. Lenny Abrahamson

Room (Pokój), reż. Lenny Abrahamson

Jak to się powinno robić, żeby film był naprawdę poruszający, ale z zachowaniem brutalnego realizmu (tego mi zabrakło w ckliwym Życie jest piękne; nie sposób nie zauważyć wielu podobieństw, zwłaszcza w pierwszej części Pokoju).
Dwuczęściowość dzieła tego rodzaju to sztuka sama w sobie. Obie połówki mają własny przebieg dramaturgii, ale i tak tworzą całość bez pęknięcia – choć te dwie fabuły dzieli ściana tytułowego pokoju, dzieli je z pozoru tak definitywnie, że sklejenie ich w jedno jest szalenie trudne. To, co zrealizowano w pochodzącym z tego samego roku (ciekawy zbieg okoliczności) obrazie Potwór z Cleveland, tutaj jest zaledwie jednym z dwóch elementów. Co do różnic – nie jest przypadkiem, że nie poznajemy losów ojca. Ten brak jest znaczący, wynika z niego bardzo wiele. Chodzi o sygnał, na czym koncentrujemy uwagę, a co pomijamy.
Przeniknięcie dziecięcego sposobu myślenia, rozumienia, widzenia, interpretowania świata to trudność, o której nie trzeba nikogo przekonywać. Niełatwo też jest ocenić, czy komuś się udało pokazanie tego, co dzieje się w głowie pięciolatka, a tym bardziej pięciolatka, który ma wypaczone rozumienie rzeczywistości. Ale jeśli wierzyć w jakąś wizję, to właśnie w taką, jaką tu pokazano.
Praca kamer w pierwszej części jest wspaniała. Ciasne pomieszczenie z jednej strony stawia wielkie wyzwanie, z drugiej – pokazane jest jako prawdziwy Świat (wielką literą pisany).
Myślę, że jest nad tym obrazem jakiś większy obraz, że to niepokojący portret kultury, w której mężczyzna wyrusza na łowy i na wojnę, co kobietę zmusza do siedzenia w domu z dziećmi. Gdyby historię tych dwojga rozumieć jako model obowiązującego od tysiącleci rozwiązania rodzinnego, metafora „więzienia” zaczyna się ciekawie otwierać. Nieprzypadkowo film nazywa się Room, chociaż sprawa tytułowego „pokoju” kończy się mniej więcej w połowie. Dotyczy jednak całego obrazu i otwiera na kolejne, już całkowicie osobiste odczytania. Każdy, kto spędził część życia w jakimś hermetycznym miejscu (miejscem może być choćby środowisko czy światopolgąd) może Room zaadaptować do własnych doświadczeń. Szczęśliwie nie zahaczono o nachalną ideologizację. Ogólna ocena, która mi się rysuje nie zależy od tego, że pokazano trudną sytuację, albo ważny temat. Zrobiono po prostu bardzo dobry film o szerokim polu dla interpretacji.
Warto zwrócić uwagę na końcową sekwencję wizyty w „pokoju”. Każde ujęcie, każda wypowiedziana kwestia mają gigantyczną wagę i chociaż cały film jest fenomenalnie przemyślany, ten kawałek osiąga prawdziwe apogeum.
Nie można przeoczyć wspaniałego aktorstwa.

8/10



sobota, 20 lutego 2016

Strangerland, reż. Kim Farrant

Strangerland, reż. Kim Farrant

Na gruncie filmowym – sprawa wydaje się prosta. Małe miasteczko, poprawna rodzina, pozornie poprawne także relacje sąsiedzkie. Zbuntowane i znudzone dzieci, które pewnego dnia znikają bez śladu. Okazuje się też, że córka była znacznie dojrzalsza (tak, tak, chodzi o seks) niż chcieliby rodzice. Intryga stała się tak wciągająca, że nie zauważyłem, kiedy i jak to się stało. Potem jeszcze uświadomiłem sobie (z biegiem fabuły), że to znakomita wariacja na temat Pikniku pod wiszącą skałą. Pełno tu Freuda, film roi się od wielowarstwowej symboliki – od zachowań do rekwizytów. „Box”, pustynia, burza piaskowa, szafa, tubylcy ze swoimi legendami, szereg innych elementów. Każdy z nich miękko poddaje się interpretacjom nie tylko psychoanalitycznym (fragment recenzji, pełny tekst na portalu CINERAMA)

7/10