Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Węgry. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Węgry. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 7 lutego 2021

Valan (Valan - dolina aniołów), reż. Béla Bagota

Valan (Valan - dolina aniołów), reż. Béla Bagota

Kolejny film o zaszłościach rumuńsko-węgierskich, a bywało to sąsiedztwo trudne. Tu akurat rzecz toczy się w częściowo węgierskiej społeczności w Rumunii, o ile udało mi się zorientować w geografii. Kryminał w skandynawskim stylu, ponury, zimowy, zbrodnie podszyte są jakimś nawiedzeniem, które ogarnęło zbrodniarza. Byłaby to solidna szóstka, ale właśnie z tego naddatku socjohistorycznego dodaję jeden punkt. Ciekawy materiał porównawczy z innymi rumuńskimi oraz węgierskimi filmami zogniskowanymi na wspomnianym sąsiedztwie.

7/10

wtorek, 26 stycznia 2021

Outside the Wire (W strefie wojny), reż. Mikael Håfström

Outside the Wire (W strefie wojny), reż. Mikael Håfström

Zgaduję, że węgierska koprodukcja ograniczyła się do dostarczenia plenerów, cała reszta, to amerykańskie propagandowe gówno, w które wmieszali dodatkowo Rosję i Ukrainę. Film nachalny, prostacki, próbujący mnie nawrócić na jakieś tam pseudofilozoficzno-polityczno-etyczne przekonania i za cholerę nie mam na to ochoty. I nudny.

Koleś zabija dronem swoich i za karę przydzielają go do androida na misję. Trochę zabijania Rosjan w imię wolnej Ukrainy i trochę "buntu robotów" w wydaniu siermiężnym. Ot.

2/10

poniedziałek, 21 września 2020

Rossz versek (Najgorsze wiersze świata), reż. Gábor Reisz

Rossz versek (Najgorsze wiersze świata), reż. Gábor Reisz

Reżyser węgierskiego kina autorskiego, którego jeden film już widziałem i opisałem tu (Sens życie oraz jego brak) w zasadzie trzyma się tej samej linii i mógłbym niniejszy zrecenzować bardzo podobnie. Niby to pomysłowe, niby nowoczesne, niby jakoś tam politycznie uczestniczące i pseudo-filozofujące, ale nie bardzo jest na czym oko zawiesić, raczej jednak wynudziłem się.

Dla podsumowania: zblazowany koleś zastanawia się, czy jego życie mogłoby wyglądać inaczej. Kłopot w tym, że ja mam to gdzieś.

4/10

piątek, 20 marca 2020

Budapest Noir, reż. Éva Gárdos

Budapest Noir, reż. Éva Gárdos

Imitacja czarnego kryminału z dodatkiem/ przyprawą wojenną. Głębsze rozczarowanie, podobne wrażenia jak Czarny mercedes, dość sztuczne, płaskie, przewidywalne i do tego pod każdym względem sztampowe. Jedynie dla gorących wielbicieli tego typu wrażeń.

3/10

piątek, 14 lutego 2020

Midsommar (W biały dzień), reż.Ari Aster

Midsommar (W biały dzień), reż.Ari Aster

Traktat przeciw indywidualności, a także potępiający zachodnią cywilizację z jej kultem rywalizacji, samolubstwa, kariery za wszelką cenę, łatwych i dużych pieniędzy. Pojawia się nie tyle kult przyrody, co jakiś panteizm, rozproszenie, organiczna wspólnota, rozpłynięcie się jednostki w jakiejś sile magicznej.
Z tych punktów widzenia znika zarówno warstwa grozy (bo symbolika wychodzi na pierwszy plan), jak i potencjalne nowatorstwo, a cały film wpisuje się w nurt zaangażowany z wątkiem posthumanistycznym. „Zgniły Zachód” byłby tu konsekwencją rozwoju idei reformacyjnych, a lekarstwem – ariesowska „śmierć oswojona” i wspólnota bytów – wertykalna i horyzontalna.

6/10

sobota, 15 grudnia 2018

A Viszkis (Węgierska robota, Whisky Bandit), reż. Nimród Antal

A Viszkis (Węgierska robota, Whisky Bandit), reż. Nimród Antal

Nie wierzcie opisom, z których wynika, że to film akcji. Dwa pościgi to jeszcze nie akcja, to dramat obyczajowy, w którym pojawiają się elementy innych gatunków, prawdopodobnie dla urozmaicenia i podniesienia wartości komercyjnej. 
Historia jest oparta na faktach (jak dalece - nie wiem), rzeczywiście dość wyjątkowa - facet obrabował 30 banków, zanim go ostatecznie dopadli. Historię życia też miał ciekawą. Film zrealizowany jest sprawnie, choć pomysł na przeplatanie dialogów ze śledczym i retrospekcji jest dość ograny i mało pomysłowy. Mimo to jest okej. Warto zobaczyć.

6/10

środa, 24 października 2018

Kút (Studnia; W porządku), reż. Attila Gigor

Kút (Studnia; W porządku), reż. Attila Gigor

Bardzo solidny dramat, który od tragedii, czy też tragikomedii społecznej przechodzi, wzorem Felliniego w jakąś wielką niewiarygodność, onirię i metaforę. Do tego wciąż płynącą niemal naturalistycznym tempem i nurtem.
Puenta jest mocno poetycka, dobrze zrównoważona, dająca do myślenia, ale nieodbiegająca ani stopniem makabry (tu co prawda na poziomie metaforycznym), ani poziomem intrygowania. Warte polecenia.

7/10

piątek, 21 lipca 2017

A martfüi rém (Potwór z Martfű, Strangled), reż. Árpád Sopsits

A martfüi rém (Potwór z Martfű), reż. Árpád Sopsits

Obaj oskarżeni w tym filmie są tak do siebie podobni z twarzy, że momentami mieszało mi się, który jet który. Ostatecznie jednak to niewielka wada (a może właśnie zamierzone), skoro obejrzałem dobry kryminał.
I chodzi nie tylko o ciekawie poprowadzoną historię śledztwa, ale też o tło historyczne i społeczne. Wzbiera ostatnio fala kryminałów, których akcja osadzona jest w czasach socjalizmu i ówczesnych realiach. Historie te wydają się obecnie niemal egzotyczne (choć nie dla każdego). Jestem bardzo za tym, żeby było ich jeszcze więcej.

7/10


wtorek, 11 kwietnia 2017

Szabadesés (Swobodne opadanie), reż. György Pálfi

Szabadesés (Swobodne opadanie), reż. György Pálfi

Nie przedarłem się przez warstwę symboli. Jest to niemal czysty surrealizm, a ten jak wiadomo dla interpretacji potrzebuje narzędzi psychoanalitycznych. Może to brak motywacji (nie odczułem, że dzieło jest aż tak ważne, żeby w nim grzebać godzinami i rozmyślać o podtekstach), a może pewna wewnętrzna nieczytelność, lub może jeszcze dokładniej - zniechęcająca wielość możliwości odczytu. To czyni obraz podatnym na lepienie, jak plastelina i mogę z niego wyciągnąć niemal dowolne wnioski.
Z drugiej strony nie powiem, żebym oglądał bez przyjemności. Jak już się wejdzie w ten klimat, zostaje się z całkiem miłą niespodzianką: wciąż istnieje kino surrealistyczne i wciąż można je robić po prostu dobrze, twórczo. Myślę, że warte polecenia, ale trzeba mieć świadomość na co się decyduje.

6/10


piątek, 9 grudnia 2016

Inferno, reż. Ron Howard

Inferno, reż. Ron Howard

Strasznie "robiony" scenariusz. Widać gołym okiem, że siedziało nad tym paru specjalistów od wymyślania akcji, którzy wiedzieli jak ją wymyślać zgodnie z podręcznikami takiego wymyślania i wymyślili na ocenę "zaliczone". I że był tam zdaje się jakiś pisarz, mniejsza z tym. Jest parę momentów i ładna dziewczyna (podobna do Marii Schneider) i to chyba wszystko. Reszta to kupa, łącznie z Tomem Hanksem, który gra zmęczonego i chorego kolesia naprawdę dobrze prawdopodobnie dlatego, że faktycznie jest zmęczony i chory. A logika i wiarygodność tego obrazu to już kupa do kwadratu. Odradzam.

3/10

niedziela, 6 listopada 2016

Utóélet (Po życiu, Afterlife), reż. Virág Zomborácz

Utóélet (Po życiu, Afterlife), reż. Virág Zomborácz

Film węgierski, ale poczucie humoru „czechosłowackie”. Po ostatnich kilku męczących doświadczeniach z kinem węgierskim nie bardzo miałem ochotę, ale nie żałuję. Żadne to co prawda arcydzieło, ale czas minął przyjemnie. Moja interpretacja (SPOILER):
Ojciec żyje, ale nie może odejść w zaświaty, bo czeka, aż dołączy do niego jego pies. Jest i druga możliwość: ojciec jest symboliczny; nie chce „wyjść z głowy” syna, a syn nie wie dlaczego nie może uwolnić się od wpływu dominującego ojca, nawet po jego śmierci. Dopiero, kiedy ginie pies – ostatni ślad tej dominacji – przychodzi spokój.

5/10

środa, 22 czerwca 2016

VAN valami furcsa és megmagyarázhatatlan (Sens życia oraz jego brak), reż. Gábor Reisz

VAN valami furcsa és megmagyarázhatatlan (Sens życia oraz jego brak), reż. Gábor Reisz

Film, który ma wszystko, żeby być dobrym filmem. Nowofalowe zacięcie estetyczne, humor dający nadzieję, że będzie dowcipnie, nowoczesne techniki realizacji (różnorodne nośniki rejestracji materiału, złożone retrospekcje, pomysłowy montaż), aktorstwo jest dobre. Historia chłopaka zagubionego w dorosłym życiu, pewnie jakiś tam manifest pokoleniowy. Jest jeden problem z tym filmem: pomimo wszystkich opisanych zalet nie dałem rady obejrzeć go do końca. Mam tu opisanych ponad dwieście filmów, lepszych i gorszych, i to jest pierwszy z nich, którego nie dałem rady. 

1/10

środa, 18 maja 2016

Saul fia (Syn Szawła), reż. László Nemes

Saul fia (Syn Szawła), reż. László Nemes

Oskarowy film o tym, jak udręczeni węgierscy Żydzi muszą się zmagać z bandą polskiego bydła sterowaną przez eleganckich niemieckich wirtuozów zagłady.
Jest to także szeroka rozprawa o religii i priorytetach.
Jest to także studium pracy kamery i specyficzny eksperyment narracyjny (w sumie – udany).
Jest to także sugestywny film pokazujący realia obozów zagłady, choć nie do końca – znowu okazuje się, że jedynymi ofiarami wojny byli Żydzi (nawet jeśli w ramach sonderkommando byli współsprawcami, to i tak byli ofiarami), a cała reszta to tylko pomocnicy hitlerowców, dranie i uprzywilejowani rezydenci obozów, bez serca, sadyści, kapusie i tchórze, zwłaszcza Polacy.
Wracając do głównego bohatera: ludzki aspekt tego filmu jest przejmujący. Artystyczny – też wysokiej próby. Ale propagandowa warstwa takich filmów zwykle okazuje się najbardziej trwała.
Na marginesie – ci udręczeni więźniowie są niewiarygodnie silni i dobrze odżywieni.

4/10

środa, 13 kwietnia 2016

The Notebook (Pamiętnik, A nagy füzet), reż. Janos Szasz

The Notebook (Pamiętnik, A nagy füzet), reż. Janos Szasz

Pesymistyczny film moralizatorski z niejasnym przesłaniem (chyba, że to, co jest jasne, to już całe przesłanie i jeśli tak – to jest raczej płaski fatalizm). Epatowanie potwornością ludzkiej natury i relatywizmem moralnym, jakieś węgierskie rewizje historyczne, nie wiem co jeszcze. Może to, że tam też mają najwyraźniej świra na punkcie samooskarżania o holokaust. Dawka tego czegoś w polskim kinie jest już trudna do zniesienia, teraz przychodzi Węgier i zawraca mi głowę tym samym, tylko w wersji węgierskiej. Mógłby spytać, czy mam ochotę rozliczać Węgrów za zabijanie Żydów. Natomiast mam poczucie po projekcji, że ci, którzy zrobili ten film, generalnie niespecjalnie lubią swój kraj i chcieliby, żebym ja też nie lubił ich kraju. No i nie udało im się.

4/10

niedziela, 27 marca 2016

Boy 7, reż. Marco van Geffen, Philip Delmaar

Boy 7, reż. Marco van Geffen, Philip Delmaar

"W niedalekiej przyszłości Holandia jest państwem policyjnym" głosi napis na początku filmu, a ja zastanawiam się jak to pasuje do realiów. Oczywiście, nie można wykluczyć "odbicia" tego skrajnie liberalnego państwa w drugą skrajność, ale wstawienie takiego napisu na początku filmu powoduje, że nie umiem nastawić się pozytywnie...
Reszty mojego zgorzknienia dopełnia wariująca kamera i wytarta konwencja fabuły spiskowo - antyutopijnej. To, że na końcu wychodzi mi ocena 5, to wynik zaskakująco dobrze rozwijającej się akcji - oczywiście w granicach tej konwencji, także z rozczarowującym pomysłem na technologię dezaktywacji chipa na samym końcu.
Ostatecznie, jeśli pamiętać, że nie jesteśmy w USA, można się umówić, że to się nawet da oglądać. Ja w każdym razie wytrzymałem.

5/10

wtorek, 16 lutego 2016

Extinction, reż. Miguel Ángel Vivas

Extinction, reż. Miguel Ángel Vivas

Film o zombie. Kamera buja się nawet w tych momentach, kiedy wszyscy (domniemany narrator, widz, uczestnicy sytuacji) tkwią nieruchomo. Słaby reżyser słabą narrację zawsze będzie jakoś próbował ratować, od paru lat modne jest szczególnie bujanie obrazem wtedy, kiedy nie służy to niczemu. Kiedy oni się wreszcie tego oduczą?
Tak, faktycznie, miałem coś napisać o całej reszcie filmu. Nie, lepiej nie.

3/10