Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wielka Brytania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wielka Brytania. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 8 lutego 2024

The Beekeeper (Pszczelarz), reż. David Ayer

The Beekeeper (Pszczelarz), reż. David Ayer

Kolejny film Ayera, w którym aktorzy nie dali rady uratować efektu. Tytułowy pszczelarz jest nim podwójnie: jako agent (były) nauczony traktować społeczeństwo jak ul, a prywatnie - hoduje pszczoły. Zbiera dziwnie dużo miodu z paru uli.

Ekspozycja jest biedna jak mysz kościelna. Potem mamy film w konwencji video z lat 80. - facet sam rozwala wszystkich i wszystko. Dużo brutalności. Rozumem, że Statham ma sporo wielbicieli, ale mi to nie wystarcza.

3/10

niedziela, 19 czerwca 2022

The Northman (Wiking), reż. Robert Eggers

The Northman (Wiking), reż. Robert Eggers

Rozczarowanie. Eggers przedobrzył, zrobił film artystowski, napuszony. Głównym walorem miała być prawdopodobnie sugestywna, mroczna nastrojowość. Jest jej jednak tak dużo, że robi się niedobrze. Ten film sam przeżywa emocje, które powinny należeć do widza, zagarnia je i pożera sam siebie. To nie ładnie, obejrzałem obraz, który onanizuje się sam sobą.

Treść? Banalna, patetyczna. Formuła to kino nowej przygody, trochę fantasy, co prawda historia jest pokazana bez upiększeń, a jednak zostaje się z poczuciem obejrzenia baśni. Takiej baśni jak z Andersena, okrutnej i niby przystającej do życia, a jednak do bólu zmyślonej i upudrowanej. Co jednak razi najbardziej, to brak drugiego dna. Żadne doszukiwanie się tam wątków genderowych czy innych przenośni nie ma sensu, bo ich tam po prostu nie ma. Łopatologia wisząca pomiędzy strasznym spięcie dupy na zrobienie kina artystycznego, a ciągotą ku efekciarskim blockbusterom. 

Rzecz jest zrobiona starannie technicznie i właściwie te cztery punkty są tylko za to.

4/10

czwartek, 17 marca 2022

Psie pazury (The Power of the Dog), reż. Jane Campion

Psie pazury (The Power of the Dog), reż. Jane Campion

Jest to opowieść o konflikcie "twardego" i "miękkiego świata". To też opowieść o tłumionych instynktach (w tym przypadku głównie homoseksualizm). Bardzo to na czasie i bardzo w manierze Netflixa. Film nieco rozmemłany, bez wyraźnej puenty, niby operuje jakąś metaforą, ale nieważką. Nie spodziewałem się wodotrysków, a i tak byłem nieco rozczarowany.

5/10

wtorek, 9 listopada 2021

Finch, reż. Miguel Sapochnik

Finch, reż. Miguel Sapochnik

Rzecz jest raczej wtórna, to historia postapokaliptyczna o przyjaźni człowieka, psa i robota. Monodram z Tomem Hanksem, niezłe efekty specjalne. Bywa zabawnie, zwłaszcza robot jest pocieszny. Sama opowieść jednak to przynudnawe kino drogi, w którym właściwie nie zawiązuje się główna akcja. Szkoda, bo niby każdy element filmu z osobna całkiem niezły, a całość - flaki z olejem.

5/10

Last Man Down (Do ostatniej kropli krwi), reż. Fansu Njie

Last Man Down (Do ostatniej kropli krwi), reż. Fansu Njie

Najpierw nie dzieje się nic przez pół filmu, potem przez drugie pół ganiają się i sztrzelają. Przeplatane jest to pretensjonalnymi kwestiami o życiu i śmierci. Całość tej "opowieści" dałoby się zmieścić, powiedzmy - w ośmiu minutach. A dalej? Ach, nie, to już koniec...

0/10

niedziela, 11 lipca 2021

Bodyguard i żona zawodowca (The Hitman's Wife's Bodyguard), reż. Patrick Hughes

Bodyguard i żona zawodowca (The Hitman's Wife's Bodyguard), reż. Patrick Hughes

Przekomplikowana akcja, kompletnie, ale to kompletnie nieśmieszny humor, złe aktorstwo dobrych aktorów, zero napięcia, szybka akcja, którą ogląda się sennie jak filmy Beli Tarra. Porażka.

1/10

niedziela, 4 lipca 2021

Killing Escobar, reż. David Whitney

Killing Escobar, reż. David Whitney

Dokument o nieudanej próbie zabicia Escobara przez najemników, zostali oni nasłani przez konkurencyjny kartel. Do zabójstwa nie dochodzi z powodu katastrofy śmigłowca, jednak film nieco bardziej skupia się na osobistej historii żołnierzy, zwłaszcza ich dowódcy (opowiada całe swoje życie od dzieciństwa). Wygląda na to, że komandosi wyjątkowo często nawracają się na starość...

6/10

wtorek, 15 czerwca 2021

Wrath of Man (Jeden gniewny człowiek), reż. Guy Ritchie

 Wrath of Man (Jeden gniewny człowiek), reż. Guy Ritchie

Zastanawiałem się o czym jest to film i myślę, że o śmierci. Jest to też oczywiście kryminał, kino akcji o facecie szukającym zemsty, jednak śmierć jest tu rozważana na wiele sposobów i pokazana tak dokładnie, jak rzadko się zdarza.

Ponadto Guy Ritchie nareszcie zrobił film, który mi się podobał w całości. Bardzo solidne, miałem skojarzenia z francuskimi kryminałami, przez swoisty brud i dosłowność. 

7/10

poniedziałek, 10 maja 2021

Ironbark (Gra szpiegów), reż. Dominic Cooke

Ironbark (Gra szpiegów), reż. Dominic Cooke

Film ratuje to, że oparty jest po części na faktach. Nie są to jednak jakoś szczególnie fascynujące fakty, zwłaszcza że główny radziecki szpieg jest tu postacią drugoplanową. Porównuje się w komentarzach obraz do Jacka Stronga, poniekąd słusznie, bo zbliżona historia, jednak polski odpowiednik pokazuje atrakcyjniejsze dla widza zdarzenia, do tego chyba jest lepiej zrobiony. Naprawdę, bez szału.

4/10

wtorek, 30 marca 2021

Promising Young Woman (Obiecująca. Młoda. Kobieta.), reż. Emerald Fennell

Promising Young Woman (Obiecująca. Młoda. Kobieta.), reż. Emerald Fennell

Obejrzałem film reklamowany jako dreszczowiec i wzbudzający dyskusję o męskiej przemocy seksualnej i zjawiskach pokrewnych oraz o skrzywdzonych kobietach. Na ekranie jednak promowane było coś zupełnie innego. I pokrótce to opiszę w punktach. Widziałem takie rzeczy:

Stereotypizacja: na podstawie wybranych przypadków uogólnia się sądy. Stereotypy to np.: Polish jokes, pijany Rusek, zarozumiały Francuz, wesoły Czech z piwem, chciwy Żyd, to wszystko czego nie lubimy i co zwalczamy od dawna. Demontaż stereotypów niby postępuje w kinie pod wpływem idei równościowych, tymczasem pokazano nam film, w którym wszystkie postacie i wątki utrwalają stare stereotypy bądź próbują budować nowe. Zamiast pogłębić istotę przedstawionego w filmie problemu, symplifikuje się go, a pojedyncze przypadki traktuje się jako reguły.

Infantylizacja: aktorka o twarzy średnio zadbanej pięćdziesięciolatki ubiera się w różowe sweterki, nosi farbowane blond warkoczyki, jej prywatność to prywatność najwyżej dziesięciolatki. Trauma miała miejsce w czasie studiów, więc jej rozwój, jeśli utknął w miejscu, to na pewno nie na poziomie dziewczynki, która zasypia z misiami. Prawdopodobnie jest to więc fatalna estetycznie i toporna symbolicznie próba pokazania niewinności bohaterki i jej „głębi serca”, czystej jak szyba w solarium.

Przemoc i manipulacja seksualna: bohaterka otwarcie manipuluje mężczyznami przy pomocy seksu. W filmie widzimy ukazane jako właściwe i uzasadnione takie zachowania (lub ich próby), jak gwałt kobiety na mężczyźnie, poniżanie na tle seksualnym, kastracja i morderstwo.

Szowinizm: wszyscy mężczyźni przedstawieni są jako „ci źli”. Bez żadnego cieniowania, nie ma ani jednego dobrego mężczyzny. Kobiety są cieniowane, bywają lepsze, gorsze – te gorsze są gorsze dlatego, że przyjęły punkt widzenia zmanipulowane przez złych mężczyzn i ich patriarchat. Zbłąkane kobiety należy nawrócić na dobrą drogę, co bohaterka czyni. Mężczyzn się nie nawraca, tylko niszczy, są źli dlatego, że są mężczyznami, nie ma dobrych mężczyzn. Bohaterka raz daje się nabrać, ale szczęśliwy zbieg okoliczności stawia ją do pionu. Przypomina to oczywiście inne szowinistyczne filmy, w których np. wszyscy Rosjanie są źli, bo są Rosjanami, wszyscy czarni są źli, bo są czarni, itd.

Seksizm: w filmie mężczyźni wykonują różne zawody, mają różne osobowości, zainteresowania, ale o tym kim/ czym są decydują ich zachowania seksualne. Są definiowani poprzez swoją seksualność, pierwsze pytanie stawiane przed każdym mężczyzną w fabule, to czy jego seksualność jest poprawna z jakiegoś punktu widzenia, czy niepoprawna, dopiero potem ewentualnie można zastanowić się, co ów mężczyzna sobą reprezentuje.

Zemsta jako skuteczny środek autoterapeutyczny: zemsta jako wątek filmowy ma długą historię, jednak tutaj ma ona poza wartością moralną także wartość terapeutyczną. Film sugeruje, że wszystkie kobiety są ofiarami, a wszyscy mężczyźni sprawcami, sugeruje także zemstę jako globalne rozwiązanie problemu.

Pochwała spychania odpowiedzialności: kariera zawodowa bohaterki załamała się w wyniku wieści o gwałcie na jej koleżance. Jeśli potraktować to jako figurę pars pro toto (a treść filmu uprawnia do tego), można wnioskować, że kobiety nie robią karier z powodu powszechnego łamania osobowości przez męską „kulturę gwałtu”. To nie tylko wspomniana wyżej wyjątkowo prymitywna symplifikacja (problem jest niejednoznaczny, a przede wszystkim nieprawdopodobnie złożony), ale także promocja postawy biernej i zrzucającej odpowiedzialność na innych. Film nie proponuje rozważenia złożonych zależności społecznych, tylko promuje postawę: "ty jesteś odpowiedzialny za  mnie".

Wzbudzanie poczucia winy: jest to jedno z najbardziej toksycznych zachowań, cała fabuła właściwie przesiąknięta jest intencją wzbudzenia poczucia winy i to nie z powodu rzeczywistych win, bo samo bycie mężczyzną już jest winą (patrz wyżej). Nie trzeba tłumaczyć, że wzbudzanie w innych poczucia winy nie jest terapeutyczne dla kogoś, kto został skrzywdzony, raczej pogłębia jego problemy. I co za tym idzie –

Kwestionowanie aktu przebaczenia: to z kolei bardzo terapeutyczne, człowiek skrzywdzony nie uwolni się od traumy, dopóki (w wyniku złożonego procesu terapeutycznego) nie przebaczy lub przynajmniej nie uwolni się od poczucia krzywdy. Jest to wyraźnie i wprost zakwestionowane, o czymś takim jak okoliczności łagodzące, (pojęcie wypracowane przez tysiące lat filozofii prawa) w ogóle tu nie może być mowy.

I, co także powiązane: brak konstruktywnych propozycji. Jeśli rzeczywistość jest taka, jak ukazano (to bzdura, ale przyjmijmy to na chwilę), jakie konstruktywne rozwiązanie proponuje film? Morderstwo, ewentualnie kastracja lub w najlepszym przypadku zniszczenie komuś życia?

Łopatologia: wiąże się z kilkoma wcześniejszymi punktami, chodzi jednak o środki artystyczne. Najgorsza sztuka to ta, która mówi wprost. W tym filmie wszystko jest wyłożone explicite, najprymitywniejszy twórca socrealistyczny by się nie powstydził. Obcowałem nie z kinem w rozumieniu sztuki, choćby nawet komercyjnej, a z propagandą. Zły scenariusz, złe aktorstwo, przestylizowanie do czarno-białej poetyki. Przypomnę, że kino socrealistyczne także ubierało przekaz propagandowy w gatunki, a to kryminału, a to sensacji, a to komedii romantycznej, co nie odbierało mu łopatologii.

Złe, toksyczne kino.

1/10

 

niedziela, 7 lutego 2021

Enemy Lines, reż. Anders Banke

Enemy Lines, reż. Anders Banke

Ach, film w którym akcja dzieje się w Polsce, pokazali naszych partyzantów, naukowca, itd, chciałoby się jeszcze, żeby to był super film. Jest niestety gówniany, jeśli na scenach bitewnych przewijam z nudów, to znaczy, że jest naprawdę źle.

2/10

wtorek, 12 stycznia 2021

Fatman (Sposób na świętego), reż. Eshom Nelms, Ian Nelms

Fatman (Sposób na świętego), reż. Eshom Nelms, Ian Nelms

Nic się w tym filmie nie udało. Poza Gibsonem, który już z nawyku jest zawsze niezły (a bierze coraz więcej podrzędnych ról), to co to właściwie ma być. Rewizja mitu o Santa coś tam, że niby istnieje, jako komedia to nie jest śmieszne, jako czarna komedia zbyt mało czarne, jako kino świąteczne - w ogóle nie świąteczne. Jako kino familijne - nudne, jako kryminał - bez intrygi, zły pomysł na spędzenie czasu.

2/10

sobota, 21 listopada 2020

Behind the Line: Escape to Dunkirk, reż. Ben Mole

Behind the Line: Escape to Dunkirk, reż. Ben Mole

Na symulowanej wojnie symulujący żołnierzy aktorzy symulują walkę, a następnie symulują dwa pojedynki bokserskie, w których cały wysiłek wkładają w to, aby nie przypominało to prawdziwej walki. Poza tym film kompletnie bez sensu, do tego makabrycznie udźwiękowiony.

1/10

niedziela, 15 listopada 2020

Escape from Pretoria (Ucieczka z Pretorii), reż. Francis Annan

Escape from Pretoria (Ucieczka z Pretorii), reż. Francis Annan

Kolejny film o przełomie lat 70. i 80., w którym oprócz scenografii, fryzur i wydarzeń niewiele jest klimatu. Opowiada o ucieczce z więzienia dwóch działaczy zwalczających apartheid w RPA. Sama historia warta przypomnienia, ale w warstwie fabularnej i realizacyjnej jest zaledwie poprawnie, opowieść średnio angażuje i nie porywa. Kolejny dowód na to, że sama "ważna sprawa" to jeszcze trochę za mało, żeby film był więcej niż po prostu niezły.

6/10

wtorek, 20 października 2020

Ghosts of War (Upiory wojny), reż. Eric Bress

 Ghosts of War (Upiory wojny), reż. Eric Bress

Chwilami patrzyło się na to całkiem nieźle, chociaż jak większość horrorów, jest to skrajnie schematyczne. I tu dochodzimy do podstawowego grzechu: w momencie, kiedy film przestaje być schematyczny, przestaje także być sensowny, a do tego zabrakło chyba pomysłu na finisz, bo kończy się głupkowato i nijak.

Grupa amerykańskich żołnierzy jest prześladowana przez duchy w dawnej kwaterze niemieckich wojsk. Zachowują się (jak w większości horrorów) idiotycznie, a potem dzieje się coś dziwnego z czasem, a potem nie dzieje się nic.

 4/10

poniedziałek, 24 sierpnia 2020

Mortal, reż. André Øvredal

Mortal, reż. André Øvredal

No straszna kupa, kolejny film, o którym nie warto się rozpisywać, oglądałem na przewijaniu. Faciu jest bóstwem, tylko nie bardzo wie o tym i co z tym zrobić. Niechcący zabija ludzi i bardzo to przeżywa. Nie do końca rozumiem, po co sprowadza się do Polski te norweskie filmy.

3/10

sobota, 15 sierpnia 2020

The Birdcatcher (W pułapce myśliwego), reż. Ross Clarke

The Birdcatcher (W pułapce myśliwego), reż. Ross Clarke

Film wart polecenia choćby dlatego, że pokazuje niezwykle skomplikowaną rzeczywistość wojennej Norwegii. Poza oczywistą podłością okupujących Niemców, spotykamy się z całym przekrojem tubylców. Niektórzy są zadeklarowanymi nazistami (tu akurat pojęcie "nazista" nie jest tendencyjnym i bzdurnym synonimem "Niemca", chodzi także norweskich nazistów), niektórzy chwieją się pod ciężarem różnych okoliczności, inni są prześladowani i, co ciekawe, nie ma wzmianek o ruchu oporu. Ten ostatni był zresztą w Norwegii raczej zjawiskiem biernym niż czynnym. Mamy natomiast jednego naprawdę przyzwoitego człowieka. 

Historia oparta jest na faktach, więc tym bardziej przemawia do wyobraźni. Bohaterka staje w bardzo trudnym położeniu, jest Żydówką zmuszaną niekiedy do kompletnego sprzeniewierzenia się swoim zasadom. Ukrywa się pod przebraniem chłopca u norweskiej rodziny, zmuszona do wstąpienia do norweskiej nazistowskiej partii Nasjonal Samlings i do wielu innych trudnych decyzji.

Film jest przeestetyzowany. Długie, niepotrzebne impresje, wypełnione ujęciami niespełnionego artystycznie operatora, montaż sugerujący jakieś głębsze przeżycia, mający chyba na celu poruszyć widza bardziej niż sam los bohaterki. To wszystko świadczy o pewnej nieporadności w operowaniu formą i obniża ocenę, choć szóstka na tym blogu to naprawdę sporo. Więcej dostają filmy nieprzeciętne. Ten jest po prostu dobry. A dobry film warto zobaczyć.

6/10


poniedziałek, 6 lipca 2020

The Informer (Trzy sekundy), reż. Andrea Di Stefano

The Informer (Trzy sekundy), reż. Andrea Di Stefano

Ciekawa rzecz, film, w którym Polacy są tymi "złymi", który jednocześnie nie jest głupim i złośliwym filmem antypolskim. Fakt, są mafią, i to groźną, ale kino jest pełne mafii japońskich, włoskich, amerykańskich, niemieckich, więc czemu nie mafia polska.
Poza tym jest to całkiem nieźle zrobione kino, a "ten dobry" też jest Polakiem. Dość nawet pomysłowe (z umiarem, ale ujdzie), miło się oglądało.

6/10

piątek, 12 czerwca 2020

The Gentlemen (Dżentelmeni), reż. Guy Ritchie

The Gentlemen (Dżentelmeni), reż. Guy Ritchie

Wszystko wskazuje na to, że Ritchie jakoś się pozbierał i wyszedł z kupy, w którą się wpakował przy Kryptonimie U.N.C.L.E. Film może nie jest wybitny, ale interesujący, dowcipny, ostentacyjnie sztuczni bohaterowie, ciekawie rozwijający się scenariusz. Do tego dobrze zagrany. Akcja komplikuje się, ale z umiarem i w odpowiednim tempie. Dochodzą kolejne wątki i postacie, odsłaniając przed widzem rosnącą złożoność pozornie prostej intrygi. Myślę, że na szóstkę zasłużył, choć w serwisach ma znacznie więcej. No, jednak nie przesadzajmy.

6/10