Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nowa Zelandia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nowa Zelandia. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 17 marca 2022

Psie pazury (The Power of the Dog), reż. Jane Campion

Psie pazury (The Power of the Dog), reż. Jane Campion

Jest to opowieść o konflikcie "twardego" i "miękkiego świata". To też opowieść o tłumionych instynktach (w tym przypadku głównie homoseksualizm). Bardzo to na czasie i bardzo w manierze Netflixa. Film nieco rozmemłany, bez wyraźnej puenty, niby operuje jakąś metaforą, ale nieważką. Nie spodziewałem się wodotrysków, a i tak byłem nieco rozczarowany.

5/10

środa, 10 czerwca 2020

Jojo Rabbit, reż. Taika Waititi

Jojo Rabbit, reż. Taika Waititi

Ckliwa historia nawrócenia na porządność, z jednoczesną próbą zrobienia kina młodzieżowego. Temat okrutnie spłycony, oczywiście podczas wojny nie ucierpiał nikt oprócz Żydów, no i musimy odróżnić Niemców od nazistów, bo Niemcy generalnie spoko, tylko ci okropni naziści wszystko popsuli. Chwilami jest trochę błyskotliwego, choć nieśmiesznego humoru, za to daję 3 punkty, reszta do bani.

3/10

niedziela, 11 lutego 2018

Murder on the Orient Express (Morderstwo w Orient Expressie), reż. Kenneth Branagh

Murder on the Orient Express (Morderstwo w Orient Expressie), reż. Kenneth Branagh

Ani remake z zeszłego roku, ani oryginał z 1974 niespecjalnie mi się podobały, a to z powodu książki. Jest sławna i ceniona, ale moim zdaniem taki sposób budowania detektywistycznej fabuły dawno się zdezaktualizował. Oglądałem bez szczególnego zainteresowania, zaciekawiło mnie najbardziej jak zostanie podjęta próba uwspółcześnienia i przyspieszenia akcji. To akurat nie było nawet rażące. Jednak całe śledztwo, poszlaki, dowody, dedukcja - ociera się o absurd. Jeśli tego nie da się zaktualizować, to może lepiej było nie robić wcale.

5/10

piątek, 24 listopada 2017

6 days (6 dni), reż. Toa Fraser

6 days (6 dni), reż. Toa Fraser

Co najmniej jeden punkt należy tu przyznać za realizm. Żołnierze sił specjalnych nie zachowują się tu jak Chuch Norris, finałowa akcja sprawia wrażenie, jak by to byli jacyś nieudolni szeregowcy. Sprawia wrażenie, owszem, choć mylne - przeprowadzenie akcji w taki sposób wymaga ogromnych kwalifikacji, tylko że "niefilmowych". Z drugiej strony zachowanie terrorystów też jest "prawdziwe", a cały ten realizm bierze się być może stąd, że przeprowadzono drobiazgową analizę przebiegu wypadków zanim wyprodukowano film.
Mamy tu także kolejny (bardzo mnie to cieszy!) przykład rzetelnego ukazania realiów lat 80. Panowie z wąsami, ludzie w wielkich okularach, terror, porwania, wojna i niepewność w środku Europy - o tym łatwo zapomnieć żyjąc w czasach potransformacyjnych. Jeśli do tego dorzucić poprawność warsztatu filmowego i niezłe aktorstwo, dostajemy film więcej niż przeciętnie dobry.

7/10


niedziela, 8 października 2017

Abandoned (The Turn, Za burtą), reż. John Laing

Abandoned (The Turn, Za burtą), reż. John Laing

Nie jest to bynajmniej dreszczowiec, chociaż ma pewne cechy tego gatunku. Bardziej jednak kino psychologiczne, tym bardziej interesujące, że oparte na faktach. Realizacyjnie nie jest to jakaś rewelacja, chwilami nawet irytuje niepotrzebne machanie kamerą w sytuacji, której dramatyzm sam z siebie jest już wystarczający. Mimo wszystko opowiedziane jest to wciągająco, zwłaszcza przekonuje przemiana wewnętrzna bohaterów i ich konflikt postaw. Film prawdopodobnie z niezbyt wysokim budżetem, ale twórcy dali z siebie wszystko i efekt jest co najmniej w porządku.

5/10

sobota, 27 maja 2017

The Light Between Oceans (Światło między oceanami), reż. Derek Cianfrance

The Light Between Oceans (Światło między oceanami), reż. Derek Cianfrance

Komentarze na temat tego filmu to w większości superlatywy. Przyznaję - nie do końca wiem ani o cyzm jest ten obraz, ani o czym są te komentarze. Może to kwestia jakiejś osobistej wrażliwości i trudno mi wejść w sytuację bohaterów. Nie jestem jednak w stanie ustalić sensiu i treści tej fabuły, pozostaje mi jedynie ocenić zgodnie z własnymi odczuciami. Kilka punktów za starania, za lepsze momenty i za klimat.

4/10

wtorek, 8 marca 2016

Slow West, reż. John Maclean

Slow West, reż. John Maclean

Wbrew opiniom, że to wyjątkowo nowatorskie podejście do westernu, film jest raczej wtórny. Wszystkie wątki i rozwiązania są zaczerpnięte z wcześniejszych filmów, zarówno z ery klasycznej, jak i z antywesternu, w końcu z „acid westernu” i ze spaghetti. To samo dotyczy nastrojowości. Zaletą dzieła nie jest jego odkrywczość, a finezyjna realizacja znanych od dawna rozwiązań.
Z drugiej strony nie za bardzo jest się o czym rozpisywać. Ładne zdjęcia, niezły chwilami humor, tempo, które nie jest popsute w żadnym momencie nietrafnymi pomysłami. Sporo realizmu (choć bez przesady). I pewna poprawka, którą odłożono, żeby nie posądzić twórców o to, że próbują robić western na serio. Efekt dobry, wart polecenia.

6/10

niedziela, 21 lutego 2016

Turbo Kid, reż. François Simard, Anouk Whissell

Turbo Kid, reż. François Simard, Anouk Whissell

Czy jednak jego wartość polega wyłącznie na wspólnym rozpamiętywaniu jakiegoś sentymentalnego pokolenia zbłąkanych niby-romantyków? Nie, jest to bowiem produkcja perfekcyjna na poziomie realizacji kinematograficznej. Każdy taki film obrazuje jakąś historię i o jego wartości stanowi skuteczność tej realizacji. W tym przypadku skuteczność wynosi sto procent, jest to film idealny w swojej konwencji, a wyższość jednych konwencji nad innymi, to już inny temat. Zgrabne układanie wspomnianych wyżej klocków nie jest wcale prostą umiejętnością, a sama historia – pomimo przerysowań – jest na swój sposób wciągająca i angażująca emocjonalnie. (...) Jeśli to za mało, niech atutem będzie wyjątkowa uroda i gra Laurence Leboeuf, której jestem od niedawna fanem.
(fragment recenzji, pełny tekst na portalu CINERAMA)

7/10



wtorek, 16 lutego 2016

The Dead Lands, reż. Toa Fraser

The Dead Lands, reż. Toa Fraser

Można z jednej strony powiedzieć, że Fraser to nowy Kurosawa, pokazujący zamerykanizowany (czy też zeruropeizowany) odczyt obcej kultury. Rzeczywiście, scenariusz tego dzieła adaptowałby się na western nie gorzej niż Siedmiu samurajów. Jest jednak coś niesamowitego i odrębnego w tej wizji Maorysów, można też poszukać wspólnych wątków z filmową trylogią Władca pierścieni, może to specyficzna nastrojowość Nowej Zelandii?
Najważniejsze jednak jest, że bez kompleksów i obawy o śmieszność pokazano kulturę kompletnie obcą ludziom Zachodu. Niektórzy co prawda pomyślą „zabobonni idioci, akcja bez sensu, prymitywne głupki”. Ale to już opinie poza dyskusją, po prostu zaznaczam jedno ze źródeł negatywnych ocen tego filmu.
Poza tym: zdjęcia – poprawne, montaż – poprawny, scenariusz – poprawny, ścieżka dźwiękowa – bardzo dobra.

6/10 lub 7/10, nie mogę się zdecydować.

niedziela, 14 lutego 2016

Co robimy w ukryciu, reż. Jemaine Clement, Taika Waititi

What We Do in the Shadows (Co robimy w ukryciu), reż. Jemaine Clement, Taika Waititi

Groteskowa zabawa ze stereotypami. Można oglądać jako zwykłą komedię, zależnie od poczucia humoru bardziej lub mniej śmieszącą. Można jako objaw tendencji do tworzenia paradokumentalnej fabuły i jednocześnie satyry z tej tendencji (mock-dokument). Zwolennicy niektórych szkół krytycznych dostrzegą nawiązanie do filmów niszczących iluzję rzeczywistości, choć i to jest sparodiowane. Narracja, odwołując się pozornie do przeróżnych źródeł, odwołuje się w końcu jedynie sama do siebie, znosząc kolejne tezy i prowadząc do (dość) dowcipnej rozbiórki wszystkiego.
Najciekawszym wątkiem wydaje się swoisty „realizm” i próba umieszczenia w nim konwencji baśnowej oraz rażące niedopasowanie tych dwóch światów. Może więc bardzo sugestywne i dość nowatorskie zobrazowanie banalnego przecież faktu, że „życie to nie bajka” byłoby największym walorem produkcji.

5/10