Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Argentyna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Argentyna. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 1 lipca 2018

El Sereno, reż. Oscar Estévez, Joaquin Mauad

El Sereno, reż. Oscar Estévez, Joaquin Mauad

Przedziwny film. Od znudzenia (schematyczny dreszczowiec w zamkniętym pomieszczeniu) poprzez świetną psychologiczną zagadkę z wątkiem onirycznym, po banalny happy end. Nie chodzi o pomyślne zakończenie samo w sobie, tylko o straszliwe spłycenie doskonale rozwijającego się wątku. I tak wahałem się gdzieś między 3 a 7. Najchętniej wystawiłbym mu trzy różne oceny - za początek, za środek i za końcówkę. Ale mogę tylko jedną, więc z żalem uśredniam do czwórki.

4/10

niedziela, 23 lipca 2017

Corazon muerto (Martwe serce), reż. Mariano Cattaneo

Corazon muerto (Martwe serce), reż. Mariano Cattaneo

Kameralny pół-horror, którego intryga nie do końca jest dla mnie czytelna, a dokładniej – motywacja bohaterki. Zachowania tych panów są też mało racjonalne, nawet w czasie, kiedy jeszcze „nic się nie dzieje”. Nie znam się szczególnie na horrorach, ale podobno to częste zjawisko, że bohaterowie sami pchają się tam, gdzie czekają ich tarapaty z niezrozumiałym uporem.
Bez wątpienia jest to niskobudżetowe kino, ambitne, choć niedorobione.

3/10

wtorek, 27 grudnia 2016

Al final Del Tunel (Na końcu tunelu), reż. Rodrigo Grande

Al final Del Tunel (Na końcu tunelu), reż. Rodrigo Grande

Znakomity komercyjny film. Bez podtekstów (trochę nawet szoda), ale angażujący i dobrze poprowadzony. Oczywiście wiarygodność jest taka sobie, ale to tylko kino rozrywkowe. Jeśli przyjmiemy tę umowność – że wierzymy opowieści na czas jej trwania – to jest naprawdę interesująco.
Acha, ta dziewczyna, która niby jest tancerką erotyczną, a dokładniej aktorka – nie umie tańczyć. To niestety widać i montaż nie ratuje tej sceny. Cała reszta jest zrobiona profesjonalnie.

6/10

niedziela, 25 grudnia 2016

Mi amiga del parque (Moja przyjaciółka z parku), reż. Ana Katz

Mi amiga del parque (Moja przyjaciółka z parku), reż. Ana Katz

Największe pretensje do tego filmu mam o to, że zapowiadał się parę razy na coś interesującego, a skończyło się na kompletnie bezsensownej historyjce o niczym. Oglądanie zwykłych zachowań można uprawiać w sklepie spożywczym albo w parku we własnym mieście. Życie jest afabularne, ale żeby film fabularny był afabularny, to musi mieć powody. Ten nie ma.

2/10

wtorek, 9 sierpnia 2016

El Clan. reż. Pablo Trapero

El Clan

Porwanie i morderstwo? A co to za problem. To jak zjedzenie bułki.
Wojna o Falklandy/Malwiny oddziela dwie Argentyny. Oglądanie El Clan to trochę jak oglądanie Havany, tylko z nieco innego punktu widzenia. Rewolucja jest tutaj w tle, nie spowodowała tak gwałtownego przewrotu, jednak poczucie klęski jest jednym z głównych motorów akcji. Jest jednym ze źródeł podłości, bo w obliczu klęski człowiek ratuje się na wszystkie sposoby. To niekoniecznie go usprawiedliwia.
Punkt pęknięcia nie jest więc tutaj (w przeciwieństwie do Havany) tematem głównym, raczej konsekwencje tego pęknięcia. Bliżej temu obrazowi do Stare grzechy mają długie cienie, tam również lawinowe zmiany polityczne są podłożem patologii prywatnej, domowej, sąsiedzkiej. To nie podstawa do przebaczenia, to podstawa do zrozumienia.
Ostatecznie Brytyjczycy zajmują Falklandy, głównie dzięki „filmowym” możliwościom samolotów Harrier i dzięki innym gadżetom. Jak odpowie Argentyna? Odpowiada podskórnym obiegiem starych nawyków. Jest jak u Marqueza. Przychodzą na myśl takie produkcje jak (po sąsiedzku) Elitarni. Tradycja przewrotów, zamachów stanu, latynoamerykańskich „pułkowników”. Bezprawie, potoczny
„meksyk”, korupcja, porwania, wszystko na oczach policji i legalnych struktur państwowych.
„Poglądy na temat Falklandów, nazywanych przez Argentyńczyków Malwinami, były zawsze przykładem narodowej jedności, a wzmocnienie tej jedności mogło odwrócić uwagę społeczeństwa od problemów wewnętrznych kraju” - twierdzi Wikipedia i to jest oś akcji. Dokładniej – mit narodowy cementuje zło (czy nie przypomina nam to pewnej polskiej rozgrywki dziwnie aktualnej?).
Z filmu przebija defetyzm i niewiara w tożsamość Argentyny. Żadnego tanga, żadnych mitycznych „argentynizmów”. Samokrytyczna zgnilizna jest tak dojmująca, że aż chciałoby się zaprzeczyć. Argentyńska kinematografia okazała się gotowa na rozliczenie z historią. Polska kinematografia – wciąż nie. Żadne Pokłosia (bo to tendencyjne komercyjne kino), żadne Idy (bo mało kto rozumie o czym jest ten film i że wcale nie o „polskim antysemityzmie”). Jeśli już, to Dług ma cokolwiek wspólnego z El Clan. I może jeszcze Człowiek z marmuru. To jednak sprawa poboczna, chodzi o rolę i miejsce filmu wobec najnowszej historii.
Ostatecznie pozostaje pytanie znacznie bardziej ogólne: gdzie są granice ludzkiej podłości i samolubstwa. Pojęcie sumienia można zakwestionować, ale rzadko kiedy kwestionowano je dobitniej niż w El Clan. Zobrazowano tu rodzinę „dobrych katolików”, skojarzenia z Bunuelem pojawiają się w naturalny sposób. Czy to naprawdę thriller? No dobrze, więc jakim filmem jest Dziennik panny służącej? To są dramaty społeczne, psychologiczne, może trochę kryminały, ale tylko trochę. Tak uważam.
PS. W czasie wojny o Falklandy (darujmy już sobie te Malwiny) zginął jeden brytyjski pilot i 55 argentyńskich. W pozostałych jednostkach proporcje są podobne. Nie czuję się gotowy do „wejścia w skórę” Argentyńczyków. Mogę jedynie spróbować spojrzeć na ich własne społeczeństwo ich własnymi oczami. I to – ponownie – nie usprawiedliwia postaci z filmu (oraz historii), to pozwala je zrozumieć, przynajmniej w jakimś wymiarze.
No i proszę, taki sobie film, a wraca się do niego i rzuca na tło. Z kolei tło prosi się o poszerzenie. Warto tylko dodać, że analizowałem klatka po klatce scenę samobójstwa Alejandra i zdaje mi się, że wiem, kiedy wykonano cięcie. Nie jestem jednak pewien, może ktoś z Was orientuje się, jak zrobiono tę scenę?

7/10

środa, 13 lipca 2016

El Abrazo de la Serpiente (W objęciach węża), reż. Ciro Guerra

El Abrazo de la Serpiente (W objęciach węża), reż. Ciro Guerra

To z kolei przykład, jak bez sukcesu robić kino nie-hollywoodzkie. Przekaz jest niejasny, uwikłany w zbyt wiele wątków, bo mamy tu i pochwałę pionierów odkryć geograficznych, i hołd dla zaginionych kultur, i new-agową koncepcję współżycia z naturą, i realizm magiczny, i potępienie kolonializmu, i wątki conradowskie (Jądro ciemności), i rozważania o wynaturzonych sektach, i psychodelię rodem z amerykańskich filmów z lat 70. Do tego czarno-białe zdjęcia, jakby pozorowanie kina dokumentalnego sprzed pół wieku? Nie przegapiłem tej masy pomysłów i tematów, tylko pytam - po co?
Warto dać tę czwórkę za parę niezłych momentów, ale cała reszta wygląda tak, jakby chcieli zrobić dziesięć filmów w jednym i w końcu nie zdecydowali się o czym ma być to wszystko.

4/10