Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Arturo Ruiz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Arturo Ruiz. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 28 marca 2017

El Destierro (Wygnanie), reż. Arturo Ruiz

El Destierro (Wygnanie), reż. Arturo Ruiz

Świetny kameralny dramat w większej części na trójkę aktorów. Jest czas wojny domowej w Hiszpanii – ten temat w ich kinie wraca dość często, ostatnio w rewelacyjnym Labiryncie Fauna. Do posterunku granicznego frankistów trafia ranna Polka, prawdopodobnie z Dąbrowszczaków w armii republikańskiej.
Wszystkie postacie tej rozgrywki są silnie skomplikowane i głęboko symboliczne. Rozgrywa się między nimi minatura wojny domowej na poziomie ludzkim. Jak się okazuje, nie ma tu jasno zadeklarowanych postaw, a każde z bohaterów prędzej czy później sprzeniewierza się którejś ze swoich fundamentalnych zasad. Nad nimi wszystkimi czuwa wojna totalna, polityczna i bezwzględna – to ich przełożeni oraz stróże wysyłani przez tych przełożonych.
Już same imiona każą sięgać głębiej niż tylko powierzchowna warstwa fabuły. Chloe to imię z greckiej mitologii (i nie jest to tradycyjne polskie imię...), Teo to oczywiście „bóg”, ale bóg ze słabościami i ze skazą. Bóg, który był w młodości napastowany seksualnie. Polka jest świetnie wykształcona, pochodzi co najmniej z dobrego mieszczańskiego domu, a staje po stronie komunistów, co nie było w Polsce nigdy szczególnie popularne, zwłaszcza wśród inteligencji. Ostatecznie do wszystkich bohaterów można dopisać dłuższe interpretacje symboliczne, a biały koń snujący się pod koniec opowieści nie może się nie kojarzyć z Popiołem i diamentem (acz nie sądzę, żeby wielu zwróciło na to uwagę). To nie koniec symboli, ale w krótkiej nocie blogowej nie ma chyba sensu ich wtłaczać, po prostu warto obejrzeć samemu i poszukać. Dodam jedynie, że rozgrywka jest wiarygodna, angażuje i prowadzona jest w świetnym, choć niespiesznym rytmie.

UWAGA SPOILER.

Czy kara poniesiona przez bohaterów tej opowieści (wszyscy w końcu giną, Teo śmiercią samobójczą) jest wyrazem fatum, mszczącego się za złamanie świętych, choć niesprawiedliwych zasad? A może jest wyrazem klęski Hiszpanii w wojnie, w której poniekąd wszyscy przegrywają, wygrywa jedynie System. To także każdy może przemyśleć sam i zdecydować.
Obejrzałem ten film już po zrobieniu rankingu 2016 i nie będę już w nim mieszać, ale to jedna z lepszych rzeczy, jakie widziałem w zeszłym roku.

7/10