Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Annihilation. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Annihilation. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 12 marca 2018

Annihilation (Anihilacja), reż. Alex Garland


Annihilation (Anihilacja), reż. Alex Garland

Aż żal, że Garland, po fenomenalnej Ex Machinie popadł w łaski Netflixa i zrobił... no cóż, po prostu jeden z ich filmów. Netflix ma na koncie parę niezłych rzeczy (Wheelman, Mudbound, opisywane zresztą na tym blogu), ale tu się nie udało, pomimo obsady z pierwszej ligi. Widać po prostu, że jest to telewizyjna produkcja z zasobami takimi sobie i nadrabianiem tanią psychologią. Kurde, jaki żal. 
Netflix to solidna wytwórnia, ale dopiero aspirująca. Nie chodzi nawet o budżety, raczej o doświadczenie i solidność oraz posiadane zaplecze. Dla takiego reżysera jak Garland to jest milowy krok w tył.
Po pierwsze – zerowe przygotowanie widza. Oczekiwałbym szeregu choćby zmyślonych analiz – czy „to coś” emituje promieniowanie i jakie, czy było badane z satelity i w ogóle z odległości, bo mowa tylko o włażeniu do środka. Itd., wszystkie te rzeczy, które interesują widza zanim w wiarygodny sposób wpuści się ludzi do środka.
Dlaczego nie mają kamer z nagrywaniem wydarzeń? Dlaczego nie są połączone linami?
Dlaczego ta biolog tak długo nie ma pojęcia co się dzieje z ludźmi, chociaż doskonale wie, co się dzieje z roślinami i zwierzętami?
Ze sposobu rozumowania tych bohaterek i ich zachowań wynika, że są nieopisanie głupie, kierują nimi afekty, nie znają się na swoim fachu, są kompletnie nieprzygotowane, a do tego w ogóle się nie boją, chociaż są mordowane jedna po drugiej.
Pogratulować należy dekoracji i ciekawej idei świata alternatywnego. Aczkolwiek efekty, w porównaniu z Ex Machiną są... (i tu pada potoczne porównanie z pewną częścią ludzkiego ciała).
Robię notatki na bieżąco. Paniusie zorientowały się w 65 minucie filmu... Widz wie to już około 30.
Ostatecznie, końcowe sekwencje upewniają mnie, że nie chodzi ani o jakąś ciekawą teorię S-F, ani o jakąś interesującą filozofię, tylko proste post-post-freudowskie zabawy w libido. Reprodukcja (słowo wypowiadane w filmie wielokrotnie) i prymitywnie penetracyjne dekoracje sprowadzają ten potencjalnie ciekawy film do analizy kobiecej potrzeby reprodukcji komórek. A mogło być tak ciekawie...
A, no tak, jeszcze uzależnienie od naśladującego dziecka, poród na stojąco, „powrót do Edenu” i kompleks Edypa. Zakończenie pomijam, bo znałem je pół godziny... przed zakończeniem.
Film zbudowany na nazwiskach. Przecież Natalie Portman, Oscar Isaac i Alex Garland – to się nie mogło nie udać! Ale się nie udało...

3/10