Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ariel Kleiman. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ariel Kleiman. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 27 listopada 2016

Partisan (Uczeń), reż. Ariel Kleiman

Partisan (Uczeń), reż. Ariel Kleiman

Odrażająca propagandówka. I – co gorsza – od początku zapowiada się nieźle. Pierwsze pół godziny to zapowiedź fenomenalnego dramatu obyczajowego o metaforycznej wymowie. Zdjęcia i montaż, a także dobór aktorów i styl ich gry: wszystko to zdradza świetną realizację znakomitych fachowców. Tak pozostaje do końca. A jednka kupa:
Główny bohater jest wyjątkowo cwany i doświadczony, a zachowuje się w trudnych sytuacjach jak debil. Dlaczego? To ordynarna niekonsekwencja psychologiczna. Krnąbrny dzieciak nie jest „uroczo zbuntowany”, tylko impertynencki i przemądrzały. Jego tezy o pokrewieństwie kur z tyranozaurami i wymagania, żeby dorośli wiedzieli wszystko, są tezami półgłówka. Nie umiem z nim sympatyzować. Poza wszystkim – dlaczego syn patriarchy tak łatwo dał się zmanipulować przez tyle lat, skoro potrafi nagle stać się asertywnym i dojrzałym? Jeśli istnieje w fabule wiarygodna odpowiedź, to jest tylko jedna: jego ojciec wychował go na dojrzałego faceta. To podnosi moją sympatię do ojca i antypatię do popierdolonego fabularnie syna.
Teza jest prosta. Mamy tu świat z jednym mężczyzną, wieloma kobietami i w domyśle – jego dziećmi. To oczywiście "patriarcha". Idąc ścieżką socrealistycznej propagandy nie dajemy mu żadnych argumentów, a w kluczowych momentach odbieramy mu atrybuty (bohater zaczyna się sypać w miejscach, w których jest najsilniejszy). I co to jest? Siermiężna metafora propagująca wegetarianizm i jakieś inne agresywne idee.
Daję punkt za zdjęcia, punkt za montaż i punkt za aktorstwo. Za wszystko inne odejmuję. Nie znoszę manipulacji, propagandy i topornej metaforycznej indoktrynacji. Zwłaszcza, jeśli metody tej indoktrynacji i środki techniczne są powtórzeniem z nazistowskich i socrealistycznych. I za ten obrzydliwy propagandyzm odejmuję jeden z trzech punktów.
Pokochałem australijskie kino, zwłaszcza to inteligentnie rewizyjne, a tu, kurrrr... taki gniot. No szkoda.

2/10