Pokazywanie postów oznaczonych etykietą David Leitch. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą David Leitch. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 5 grudnia 2022

Bullet Train, reż. David Leitch

Bullet Train, reż. David Leitch

Bardzo miłe dla oka. Po pierwsze nieszablonowa akcja. Sytuacja na ekranie prowadzona jest sprawnie, nie przekomplikowana, ale i nie przynudza, nowe elementy wprowadzane są po dobrym przygotowaniu. Jest to krzywe zwierciadło kina akcji i kina sensacyjnego, jedna z prób odpowiedzi na pytanie co robić po bondach. Przy tym tam, gdzie ma być dowcipnie, to po prostu jest. Rzadkość. I za to, za ten błysk i ambicję zrobienia kina komercyjnego w sposób choć trochę odkrywczy myślę, że należy się dobra ocena.

7/10

wtorek, 22 maja 2018

Deadpool 2, reż. David Leitch

Deadpool 2, reż. David Leitch

Jako komedia - świetne, uśmiałem się parę razy, a drugie tyle - uśmiechnąłem. Jak na człowieka, który nie ogląda komedii, bo nie są śmieszne, to naprawdę dobry wynik. Wyjątkowo dobry. Przemyślane i dopracowane dialogi, sporo akcji, oczywiście, jak zwykle przy takich produkcjach, perfekcja techniczna. Mnóstwo gagów, a sam główny bohater jakby trochę w cieniu, raczej inicjuje tok zdarzeń niż decyduje o czymkolwiek. Oczywiście w kluczowych momentach, to jednak on okazuje się tym "głównym".
Sporo tu wszelkiego rodzaju wątków mających uczynić z tego obrazu widowisko. Sporo też "kultury wyczerpania", powierzchowna ocena może prowadzić do wniosku, że nie ma już wiary w narrację filmową, że kino stało się "samoświadome" do cna, a widz na wskroś ironiczny, pełen tej samej niewiary. Jednak niezupełnie.
Fabuła prowadzi jednak przez klasyczne trzy akty, daje widzowi przemoc, śmiech i wzruszenie, a ostatecznie jest mocno zaangażowana. Powracające permanentnie wątki homoerotyczne sprawiają wrażenie, że niektóre sytuacje i postacie znalazły się tu tylko dlatego, żeby zadowolić część widowni wymagającej pewnego rodzaju poprawności. A widownię niewymagającą - rozbawić gagiem. To samo tyczy się aluzji popkulturowych, w pewnym momencie śmiech staje się równie pusty, jak autoironiczne komentarze z ekranu. Seans przypomina kabaret na żywo, te dowcipy usłyszane drugi raz już nie ubawią. W tym wszystkim jest mnóstwo doskonale zaprojektowanej komercji, która ani z ideologiami, ani z teoriami "końca narracji" nie ma wiele wspólnego. Jest jedynie pomysł, że na tym całym bałaganie można jeszcze trochę zarobić. I nie jestem pewien czy trzeciego Deadpoola będzie mi się chciało oglądać, bo sam pomysł jest raczej jednorazowy.
Reasumując: bawiłem się świetnie i polecam każdemu. Ale nie udawajmy, że powstało dzieło sztuki, czy nawet jakiś wybitnie nowatorski film. Seans spędziłem w świetnym nastroju, acz kwadrans po seansie przyłapałem się na tym, że ta recenzja jest jedynym powodem, dla którego jeszcze cokolwiek pamiętam z tego filmu. 

6/10

poniedziałek, 31 lipca 2017

Atomic Blondie, reż. David Leitch

Atomic Blondie, reż. David Leitch

Idąc do kina na Atomic Blondie liczyłem na solidną dawkę kina szpiegowskiego i klimat lat 80. Jeśli chcecie iść właśnie po to, będziecie rozczarowani. Przez chwilę zanosiło się nawet na nieco bondowską konwencje, z oczywistych powodów. Myślę, że jest to film dla fanów Avengers albo X-Menów. Istota fabuły i sposób realizacji nie odbiega. Odbiegają tylko szczegóły, to znaczy osadzenie w historycznych wydarzeniach i rzeczywistych miejscach. Ważniejsze jednak, że są to pozory: obraz stwarza wiele pozorów, które służą tylko dla zmyłki. 
Nie mam żalu, wiedziałem, że idę na post-komiksowy film, moje ryzyko, moja sprawa. Namawiałbym natomiast na wizytę w kinie kogoś, kto lubi stosunkowo proste kino akcji ze strzelaninami, pościgami i lesbijskimi scenami łóżkowymi. A wracając do pozorów:
Pozór 1: klimat lat 80. Ogromna ilość samochodów z dekady, wnętrza, wygląd ulic, niektóre stroje, sporo muzyki. A jednak klimatu epoki jest tu mniej więcej tyle, co we wspomnianych Avengersach (no, może trochę więcej). Nie zadbano o niuanse, takie jak fryzury, obecność subkultur (z jednym małym wyjątkiem), a nawet kolorystykę zdjęć. Tło obyczajowe w ogóle się nie pojawia, a postacie mówią, myślą i zachowują się dokładnie tak samo, jak postacie z filmów, których akcja toczy się w 2017 roku, a nie w 1989. Czy to wszystko musi być w wartkim i hałaśliwym filmie, w którym chodzi głównie o akcję? Nie musi, o ile ktoś nie oczekuje. Kwestia upodobań i wyboru.
Pozór 2: realizm walk. Uczestnicy bijatyk bywają zmęczeni, podrapani posiniaczeni. No brawo. Spadają ze schodów i walą w siebie różnymi przedmiotami tak przekonująco, że aż trudno uwierzyć, że nikt nie zabił się naprawdę. Z drugiej strony dwa takie „strzały” w twarz kończą się limem i złamanym nosem (jeśli nie szczęką), a oni zbierają takich ciosów kilkadziesiąt i są... podrapani. A bohaterka po trzech dniach ma jeszcze ślady na ręce (jakby była brudna...), ale już nie na twarzy, gdzie goi się najdłużej. Albo idzie się w konwencję bondowską, gdzie wszystko jest umowne, albo w realizm, krew, pot i rany – ale wtedy trzeba być konsekwentnym, a blondie powinna mieć oczy spuchnięte jak Rocky Balboa po trzeciej rundzie.
Pozór 3: intryga. Zdawałoby się dość mocno powikłana, a ostatecznie rozwiązania okazują się rozczarowująco proste. Postacie, choć zadbane, także ostatecznie płaskie. Mówią o swoich dramatach wewnętrznych, ale pewnie tylko dlatego, że gdyby nie powiedzieli wprost, to nie byłoby jak się tego domyślić.
Z kilku innych drobiazgów dodałbym, że nigdy nie widziałem, żeby punki trzymali się w jednej ekipie z chłopakami od break-dance (ktoś powie, że to tylko sztafaż w filmie i oczywiście, będzie miał rację). Zdziwiłem się natomiast, kiedy jedna z bohaterek, już całkowicie martwa, leżąc puszcza „oczko” do drugiej. Najpierw pomyślałem, że może żyje i zaraz wstanie. Nie wstała. Dowcipny trup.
Oczywiście – czepiam się. Piszę na bloga, mogę pisać tak, jak mi na sercu leży. Chwilami bawiłem się dobrze, ale jeśli ktoś czytuje tego bloga, wie już, że to film nie dla mnie. Natomiast jeśli lubicie popatrzeć na dziewczyny o figurze modelek, do tego uprawiające seks i strzelające, to spodoba się wam. Ach, byłbym zapomniał. Ta „blondie” rzuca stukilowymi facetami o ściany, jakby to były szkolne worki z kapciami. No, teraz to już na pewno niektórzy zrobią rezerwacje ;)

4/10